Random Shits #2

Katulad nung una, sasabihin ko kung ano ‘yung pumasok sa isip ko. Game.

Ito ang paraan ko para sa isang mabilisang pagbla-blog. Ayoko muna kasi magkwento tungkol sa mga bagay na issue para sa’kin, kasi, gusto ko, hihimayin ko ‘yun ng todo.

*******

One, two, three, four, five six, seven.

Asterisks.

Hala. Magbilang tayo.

*******

Kasalukuyan kong pinapakinggan itong I belib na kanta ni Jimmy Bondoc. Ang corny, promise. Tangina. Parang bakla ‘yung kumakanta. Napakalamabot. Masenti masyado. Kala mo naman, s’ya lang ang hopeless romantic na broken-hearted na umaasa sa mundo.

Ako rin kaya. Kaya ko nga pinapakinggan eh. Kinakantahan ‘yung puso ko.

Corny.

*******

Tinutulungan ko si Kamahalang Juliet sa Investigative Report n’ya. Sa’n ka nakakita ng kaibigang mukhang bakulaw pero saksakan pala ng bait na katulad ko? Haha. Tinutulungan ko s’ya dahil:

1. Ang ganda ng topic n’ya. Tungkol kay Health Sec. Enrique Ona tungkol sa pagkaka-appoint sa kanya ni PNoy bilang health sec. ng DOH. Pero may controversy kasi. In favor s’ya sa kidney donation and transplantation kahit buhay pa ‘yung magdodonate at hindi kamag-anak. Pangalawang topic: ‘yung gamit ng incinerators sa mga hospital.

2. Hinahasa ko ang sarili ko sa Investigative Journalism. May tinding angas ang dating sa’kin nito.Hindi man ako maging investigative journalist,o miski journalist balang araw, at least may 1% chance ako.

3. Alam ko ang hirap ng paggagawa nito. Mura ang inaalmusal ko mula sa sarili kong bibig at mga kagrupo ko nung gumagawa kami ng Ireport na filmmed. Tounge inuh lung, baka maranas ni Her Highness heels. Kawawa naman s’ya. Mahal ang tuition sa UP, at hindi n’ya pinupulot ang pinampapaaral n’ya kaya hindi n’ya deserving ang mala-taeng grade.

4. Mabait ako, may busilak na puso at malinis na kaluluwa.

*******

NP: Pagbiyang Muli by Erik Santos. Naalala ko si Maria la del Barrio.

*******

Itatype ko ba ‘tong nasa isip ko? Syet. Baka makrompal (masampal) ako.

*******

Pero ayon nga sa rule: Ang nasa isip ay isusulat. Game.

*******

Nasa internet shop ako ngayon. Hangin lang ang pagitan. Tsismoso/a ‘tong katabi ko, Binabasa ‘tong tinatayp ko. Gusto ko ipaling pakaliwa ‘yung monitor ng computer. Shet.

At bakit ba ako apektado? Kilala ko kasi. Miyembr—-

*******

Meron na lang akong 7 minutes left at sakto na sa 1 at kalahating oras na nagkakahalaga ng kinse pesos. Astig no? Magjajabar nga lang kilikili mo kasi hindi de-aircon. Pero ayos lang ‘yan. Kaya ko magtiis para sa kaunting barya. Ang importante, makapag-blog at fb. Hahamakin ko ang lahat.

******

——o ng PEP.

*******

O. kelangan ko na umalis. Nakahalata na ata na siya ‘yung tinutukoy ko. May meeting pa ako sa campus publication namin. Magandang Hapon!

*******

Last na: Miss ko na si Ipis. ‘Yung dating pagkaipis namin. Lahat. ;_;

“2011 in review”- WOW.

Pag kamulat ko ng mata, eto agad ‘yung sumambulat sa e-mail ko. Isang magandang pambungad sa taong 2012. Isang maandang panimula pa minimithi kong katahimikan sa buong taon.

Katahimikan, oo.

——————–

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2011 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

A San Francisco cable car holds 60 people. This blog was viewed about 2,700 times in 2011. If it were a cable car, it would take about 45 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.

And They Call It Christmas.

December 25 ngayon. Pasko. Itong post na ‘to ay matagal na dapat, una pa sa Pasko para may pitik ng advice or realizations para sa mga mambabasa tungkol sa pagtingin ko sa Pasko. Pero ‘pag holidays kasi, masyado akong mabenta at in-demand ang aking skills *yabang,laki-ulo* sa tindahan. Kaya naubusan ako ng oras, as usual.

May isang libong beses ko na atang narinig na Pilipinas ang may pinakamahabang selebrasyon ng Pasko, mula Setyembre hanggang Enero ng susunod na taon. Nagka-countdown pa nga tayo mula 100, na sa tanda ko ay nagsta-start ng September 17. Napagtripan ko itong bilangin nung bata pa ako.

Ngayon, gusto kong isa-isahin ang mga pagtingin ko sa Pasko noon at ngayon. Nag-iba, nagmature. Sumama? Ewan.

Paalala: Ang mga nababasa n’yo ay nagmula sa maduming utak ng blogger na ito. H’wag nang pansinin, kasi matagal ng papansin. Ang pumatol, may halitosis.

Ito ay para sa mga bata.

Bakit hindi? Walang childhood ang matandang hindi nakamiss sa pangangaroling sa kapitbahay, ‘yung tipong araw-araw n’yong binubulabog. Hindi mo alam, nilalalabasan na pala si Lolo naudlot lang dahil sa kalampag ng tambol mo. Matyaga at nagsusumikap, kahit iisa lang naman ang lagi nilang sagot: Patawad! Swerte ka kung mayayaman ang malapit sa inyo. ‘Yung tipong susuyurin mo ang buong compound n’yo para lang makasimot ng barya. Nag-aaya ka ng maraming kasama para masaya. Tapos sa dulo ng drama, magkakasabugan na kayo ng nguso dahil magkakapikunan kayong mga bobo sa hatian.

Pero ‘pag iba nangangaroling sa’min, wala ring humpay ang pagsigaw ko ng Patawad [utang na loob, wala kaming pera] sa mga nambubulahaw. Nariyang magsasara pa kami ng gate at bintana, with matching turning off the fluorescent light ‘pag may bigtime carollers (‘yung matatandang may gitara). Akala mo, may pagawaan ng shabu sa loob ng bahay namin, at natatakot i-raid ng pulis.

Pero iba na ang mga bata ngayon. Nakakapikon lang kasi, hindi na sila masaya sa piso. Napakalaki ng expectations nila ‘pag sa tindahan sila nangaroling. Hindi ko makalimutan ang tila nayurak na mukha nung batang nangaroling sa’kin. Nakalimutan ‘yung pamatay na ending ng kanta. Thank You, Thank You! Ang babait/babarat/Thank You Very Much Thank You! Ar kung dati, nagtitipun-tipon sila para sama-samang kumanta, ngayon, solo-solo na. Mautak. Ibig sabihin ba nito, bobo ang henerasyon namin? Ohw, wow.

Sa hirap nga naman ng buhay.

At para ipagtanggol ang aking sarili, hindi ako kuripot. HAHAHA! Sadyang dumadaan lang sa Great Depression *wow!* ang aming tindahan at mababa ang ekonomiya. At hindi lang naman isa, dalawa o tatlo ang nangangaroling sa’min.

Pero nakakadisappoint talaga. Hindi sila marunong mag-thank you. Sa tingin ko, dapat matutunan ng mga batang ito na pahalagahan ang miski pinakamaliit na bagay. ‘Yun ‘ung kulang sa pinamanag tradisyon eh. Gift-giving nga ang Pasko, pero hindi requirement ang halaga. Sabagay, hindi mo maaalis sa mukha ng bata ang magmukmok sa nakukuha n’yang regalo. Pero bakit hindi turuang maging positibo sa Pasko? Ipaliwanag na hindi sila ng may birthday. Si Jesus. Nakikisali lang sila sa party na inimbitahan ang buong mundo. Parang ganito lang ‘yan eh:

Mag-ina mula sa school christmas party

Bata: Ma, picture frame na naman! Gragraduate na ‘ko, eto pa rin? *ngawngaw

Nanay: Anak , ganun talaga ‘pag gwapo. May exhibit dapat sa bahay

O di ba. Nambola ka na, may confidence pa s’ya.

Pero ang higit sa lahat, kelangan ‘yung THANK YOU.

Isa lang ang hindi nagbago mula sa sinaunang henerasyon hanggang ngayon: Ang buong puso at kaluluwang pag-awit nito

Sa maybahay, ang aming bati.

Meri Krimas, na luwalati.

Ang pagibig na s’yay nangari

Araw araw ay magiging Pasko lagi

Ang sanghi po, pari-parito

Hihingi po, ng aginaldo

Kung sakali, pari-parisyo

Pasensya na kayo, kami’y namamasko

Wi wish yu, a meri krismas (3x)

En a hapi nyu yir!

***

Tapos, excited ako sa pamimili namin ng Nanay ko sa palengke na mistulang mini-Divi, ang Pasig Wet Market (hindi na s’ya natuyo) ng mga damit na susuotin namin sa araw ng Pasko. Kahit kating-kati na ako suotin ‘yun sa pipitsugin naming Christmas party nung elementary, hindi ko talaga ‘yun susuotin, sumumpa ako sa kabinet. At ‘pag 25 na, CHARAN! pabonggahan na kaming magpipinsan. Alam ‘kong may laban ang fashion ko. Magaling ang nanay ko pumorma. Haha.

Pero ngayon? Okay lang kahit walang damit. Mas gusto ko ngang mamili na lang ng damit sa mismong araw ng 25. Kasi tinutulog ko lang sa bahay. Bukod pa roon, kung sinusuyod ko ang buong Pasig sa mga ninong at ninang ko, pati sa  mga bahay-bahay, ngayon, tatambay na lang ako, lakad ng konti, nakasuot ng mukhang basahang damit at mukha. Salamat sa magbibigay ng palimos.

Sabi nga ng pinsan ko, excited daw s’ya sa Christmas para sa anak n’ya. Parang s’ya lang din dati.

Dapat Makulay.

Syeampre, hindi mo malalamang Pasko na ‘pag walang christmas lights, garland, palamuti, at kung anu-ano pang kaek-ekang maisipan. May makikita ka ngang bahay na mukhang show sa CDO (‘yung may mga maniking pinapagalaw sa may CDO mall sa Cubao tuwing pasko) na bahay sa grabo ng mga pailaw.

At Christmas tree. Sa pagkakatanda ko, hindi ko masyadong kinasabikan ang pagdedecorate ng sa’min kasi hindi naman taste ko ang nasunod. Pero gandang ganda ako sa itsura. Pero tulad ng Christmas lights na napupundi ang ilaw, ganun ang nangyari sa Christmas tree namin. Nawala na kasi binenta. Awts.

Pero, hindi na ako nangarap ng Christmas Tree. Parang burger na walang coleslaw at sauce ang bahay namin. Matamlay. Pero hindi namin dinibdib ‘yun. Hindi gaano kahalaga ang dekorasyon.

Pero nung bata ako, medyo nganga ako sa Christmas tree ng kapitbahay namin. Kulay white. Tipong miswang pinatigas at pintayo sa isang trunk. Ang sarap ihalo sa gisadong sardinas.

Pero hindi na ako namangha ngayon sa Christmas tree na ganun. Bukod sa dumihin, napaka-assuming. Hala, ipilit ang White Christmas kahit ni isang bloke ng yelo mula sa langit walang bumabagsak?

Fourth year ang pinaka-epic fail sa pagdedekorasyon naming ng classroom. Bawat sides ng room, may assign na group. E hindi nag-usap-usap. Ang resulta: [S]crap book!

Siguro nga, sapat ang dekorasyon para iparamdam sa’yo na pasko na. Pero sa pagtanda mo, maiisip mong ang mga ito ay mananatiling dekorasyon lamang, at hindi isang simbolo. H’wag mong hayaang mangyari ‘yun

Maraming salamat sa mga pailaw, parol, at giant christmas tree sa Araneta. At sa lamig syempre.  A for effort!

Laps.

Ang pinakamasarap na parte ng pasko. May mga pagkaing choosy kasi tulad ng putu-bumbong at bibingka na dito lang lumalabas. Hindi na yata talaga nawawala sa Pinoy ang masigabong kainan at inuman.

Inuman.

Inuman.

Nakakatuwa lang. ‘Yung iba, kung makalamon, parang bibitayin na bukas. But I have nothing against that.

Malamig na Pasko.

Malamig nga naman talaga ang Pasko. Napahiya ako ng very light nung may nagtanong sa’kin kung kamusta ang buhay ko at ito ang sinagot ko. OO NGA NAMAN.

Kelangan ba, ‘pag pasko, may kayakap na syota? O kahit hindi mo pa pala syota? O kahit kabit ka lang pala? Hindi ba pwedeng sumaya ka sa pamamamagitan ng mga tao sa paligid mo? ‘Yung ibang babae, nagmamadaling sagutin manliligaw nila. Habang nagpupuyos na sa kakornihan ng pick-up lines ang mga lalaki mapasagot lang ang irog nila. Hala ka, kelan naging Valentine’s Day ang Pasko?

Huwag mong ibase ang kaligayahan mo sa pag-ibig.

Simbang Tabi.

Marahil ay hindi na bago sa inyo itong term na ito. Tumutukoy ito sa mga magsyotang ginagawang lover’s lane ang gilid ng simbahan na parang sila lang ang tao sa mundo. ‘Yung iba naman, reunion ng mga barkadang akala mo isang dekadang hindi nagkita. ‘Yung iba naman, kung makaporma, kala mo pupunta sa Timog Ave. at lalaklak sa bars. Kung makaporma.

Kaya ako, inaamin kong hindi ako palasimba. Hindi ako interesado. Pramis. Pero hindi ibig sabihin na hindi ako naniniwala  sa Diyos. Naniniwala lang ako na gagawin mo ang isang bagay ‘pag bukal sa loob mo, at hindi sa kung ano pang dahilan.

Kaya please lang. Maraming gustong magsimba ng taimtim. Kung isa ka sa mga ganito, utang na loob, naninikluhod ako. Itulog mo na lang ‘yan.

Santa vs. Jesus

Naglabasan sa mga social-networking sites ang pag-uusap ni Santa Claus at Jesus.

Jesus: Alam mo, naiinggit ako sa’yo

Santa: Bakit?

Jesus: Kasi birthday ko, pero ikaw ang inaabangan

Aba. Unfair nga naman. Kung ako nga, ayokong naaagawan ng eksena sa birthday eh!

Si Mary at Joseph ba ang magulang ni Santa Claus? Pinanganak ba siya sa sabsaban? Dinalaw ng tatlong hari? Pinagtangkaang patayin?

Hindi.

Si Jesus, hindi nakasakay sa sleigh, kasi hindi n’ya kailangan. Walang reindeers kasi may 12 apostles s’ya. Hindi n’ya kelangan ng mahabang bigote. Hindi ny’a kelangan ng pulan robe kasi sapat na sa kanya ang kaputian ng makapangyarihan ny’ang damit. Malapit s’ya sa bata, mapagmahal mapatulog o gising, mapa-sutil o anghel. At higit sa lahat, hindi s’ya namimigay ng regalong nakabalot sa gift wrapper. Marami s’yang regalo. Mga bagay na hindi nakikita at nahahawakan, pero nadadama sa puso.

*****

Bitter ako ngayong Paskong 2011.

Sinalaksakan ang inbox ko ng sandamukal na messages ng Merry Christmas mula sa mga tao sa phonebook ko. Natural ‘yun. Ang kaso, nung ako ‘yung bumabati, labas sa ilong, may sinusitis pa.

May trabaho ako sa kabila ng okasyon. Pero tanggap ko ‘yon ng buong puso. Ibig lang nung sabihin, tumatanda na ako. Maraming nagaganap ng improvement dahil sa responsibilidad.

At isa pa, hindi lang naman ako. ‘Yung iba nga, OFW’s pa. Malayo.

Ang Pasko ay kay saya, Kung kayo’y kapiling na. Sana pagsapit ng Pasko, kayo’y naririto..

Siya: Uy, mangangaroling kami ha?

Ako: Wala akong pakialam.

Pero nagjojoke lang ako. Emosyonal naman si Ate. Umalis agad.

Pero srsly, BV talaga ang lola mo. Nireregla ba naman kasi. Tapos di ko pa matake ang mala-sports bag kong eyebags. Pfft.

Nagsusungit talaga ako. Minalas ang mga batang namamasko.

Siguro, sadyang nagiging iba na ang impresyon ko sa mga taong gumagawa ng tradisyong Paskong Pilipino. Malayo sa aking kinamulatan.

O siguro, mas makabubuting huwag na lamang pangalanang Pasko ang naturang okasyon. Para hindi sumasara ang isip mo sa limitasyon at mga inaasahan mong dapat na meron at dapat mangyari. Season of Love na lang. Cheesy mang pakinggan, at least hindi nakakulong sa buwan ng Disyembre lang.

Nawa’y mapreserba ang tradisyon. At ang pangmulat ng mga tao ay hindi magbago.

AT may iba pang dahilan. Saka ko na lamang ipapaliwanag.

Magandang gabi.

The day the when the world was painted pink.

November 25, isang napakaordinaryong araw lang noong mga panahong iyon. Kung weekdays ito, malamang nasa eskwelahan ako. Kung weekdays, malamang nasa trabaho. Bukod doon, eto pa ang ilan sa mga kaganapan tuwing November 25:

• Isang buwan na lang, Pasko na.
• Thankgiving day sa Amerika, na ngayon ko lang nalaman
• Five days na lang, sweldo na
• Five days na lang, birthday na ni Andres Bonifacio
• Narekober ko ang bangkay ng isang di-pa nakikilalang ipis na walang awang pinatay at pinalamig ang katawan sa refrigerator.  :l

Until she destroyed my tranquility.

Wala akong kamalay-malay na ang munting nilalang na ito ang magkukulay ng pink  sa aking buhay.

Kaya kayo d’yan, inihihinto ko muna pansamantala ang pagnanasa n’yo kay Divine Smith, para bigyan ng space ang taong ito na mahalaga sa’kin.

Tawagin natin s’ya sa pangalan na Mipis: Mimi at ipis sa totoong buhay. Hindi ko din alam kung paano s’ya naging ipis. Basta ang alam ko lang, may isang buwan atang pabalik-balik ang maga ng kanan at kaliwang mata ko tuwing gigising. Nagigising kasi akong nakasaluksok ang mukha sa gilid ng kama. Kinagat ng ipis. Kinagat daw niya.

Wala naman akong chinita eyes na kadalasang hinahanap n’ya sa mga nagiging prospek n’ya. Parang lumamon ng holen ‘yung mata ko sa laki, mukhang laging nakadroga. Basta ang alam ko, bigla kaming nagkasundo sa napakaraming bagay.

Iniisip ko pa rin kung bakit nga ba kami nagging close. AHA! Parehas kaming broken hearted. S’ya, sa girlfriend n’ya, at ako naman, sa ex-L ko. *see details here*.

-Maliit lang sya’ng babae. Lugi ka pag binenta mo s’ya sa Junk Shop. Mabalbon din. Baka nagiging werewolf pala s’ya sa gabi.O baka nagiging oso. O machong bakla na tumatambay sa gay bars. Nagiging Majimboo s’ya pag malungkot ako, ‘pag may umaaway sa’kin, o napapagod ako. Napakarami nya’ng transformations.

Ang una naming drama ay naganap sa Luneta at sa Intramuros. Saksi si Pepe sa mga kaharutan, kabaklaan, mga ligaya at lungkot, at pangarap namin sa buhay. Kung ano ang naging buhay naming nung di pa kami nagkikita. Kung ano ang mga mangyayari ngayong nagkita na kami.

Napagpasyahan naming tumambay sa Intramuros. Habang nakalapat ‘yung likod naming sa batuhan, sa magaspang nitong texture, habang tinitignan naming ang cloud formations, isang mukhang nagmumura at tumatalsik na laway ang sumambulat sa aming mga mukha.

Ina. Alam mo ‘yung ang ganda-ganda ng pinapanood mong palabas, tapos biglang nagcommercial? O ang bumagsak ‘yung antenna sa labas? Ang sarap patayin, di ba? Tangina talaga.  Comedy. Biglang lumabas si Budoy mula sa kawalan <Ako Budoy!> Kahit wala pang Budoy nung mga panahon na ‘yun. Sa pagkagulat, napabangon sa pagkakahiga, parang nahuli ng tatay na may ginagawang kalokohan.

Gusto lang pala magbenta ni Kuya ng ballpen para sa charity n’ya. May libreng aliw at laway. Gusto ko sana siyang itulak dun sa bangin.

Kasing lutong ng chicharon ang halakhak ni Mipis. Parang noon lang nakatawa ng bongga.

Hindi ko alam na  may isa pang taong magpapabongga sa araw na ‘yun.

Habang nakaupo kami sa damuhan, habang nakahinto ang relo ng Manila City Hall, habang lumulubog ang araw, habang naglalakad ang mga tao, habang nag-aalab ang mga nguso ni ate at koya sa isang tabi, isang baklang kanal ang lumapit samin. Binebentahan ako ng red plastic roses. Samu’t saring panghuhula ang ginawa n’ya para lang bumili ako at ibigay kay Mipis.

• Jowa
• Asawa
• Ka-live in
• Ex
• Ialay sa altar

Ina.

Sa huli, hindi ko din binili ‘yung rose. Hindi naman s’ya mahilig sa ganung bagay. Hindi ako nagbibigay ng ganung kakorning mga bagay.

Okay na ‘yung tawa, hindi nabibili.

Gabi. Sa Luneta. This time, hindi na kami sa damuhan nakaupo. Sa may bunging bench. Nagdradrama na si Mipis. Naiiyak. Nilabas na n’ya ang pink na tissue.

T___________________T

Habang ako, sa malayo ang tingin. Tinitignan ang mga nagdaraan, ang fountain na may kulay.

Pero, masyado ata kaming artistahin. Pinagtitinginan kami ng mga tao. Habang s’ya, umiiyak, s’ya nakatingin sa malayo. Kung ang ibang mga nasa Luneta ay sobrang sweet, kami naman, magsyotang nag-aaway. Eksena sa One More Chance. S’ya si Basyang, ako si Popoy. S’ya si Bea, ako si John Lloyd. Ang gwapo ko naman! (ang mag-react, magkakaketong).

-Ngayon ang araw na pinisat s’ya mula sa kanyang itlog, kasama ang 27 niyang kapatid (28 baby cockroaches daw ang laman ng isa). Kaya gusto ko s’yan g mapasaya. Hindi ko nga s’ya dinate, o  binate ng Haburdey sa wall sa Facebook. Hindi ko din s’ya binati ‘pag tuntong ng 12am ng Novermber 25. Hello. Iba-iba ang takbo ng oras sa kanya-kanyang relo. Paano kung 12 na sa akin, sa kanya, 11:59 pa lang? E di nasira ‘yung moves ko. Napakakorni. Napakabaduy. Napaka-old school.

Simple lang ang gusto ko. ‘Yung mapasaya s’ya. At gusto ko, giliw na mambabasa, maging parte ka nito.

Kaya kinailangan ko pang magnakaw ng picture ny’a. Eto ang pinakapeyborit ko.

Sabi ko sayo.  Artista  ‘to eh. Ang dami na nang issue sa katawan, napaka-arte. Pwede namang magpapicture ng nakaharap. Ang dami pang nalalamang patali-talikod with matching sight-seeing sa Ilog Pasig, nilalanghap ang simoy ng hangin at lansa ng tubig. Kung hindi ka talaga nag-iinarte, okay na ‘yung magpacute ka na naka-peace sign na at least, naaappreciate mo ‘yung view at part ka ng nature. Hindi ‘yung tipong may hinihintay pang sirena na aahon sa higanteng kanal. Tatlo lang ang pwedeng maging dahilan kung paano s’ya nakunan ng ganito

1. Biglaang stolen shot. Sa sobrang pag-iinarte n’ya, may nakapansin siguro sa kanya at saka siya kinunan.
2. Medyo biglang stolen shot. Dahil sa kaartehan n’ya ulit, ilang beses na pala s’ya pumuwesto dun, hanggang sa napapansin na nung may hawak ng camera na kanina pa s;ya andun, kaya naawa sa kanya at kinunan na s’ya.
3. Planado. Mag-iinarte ako, kunan mo ako.
4. Aksidente. Nahagip lang s’ya ng camera, sumingit bigla. Hindi siya ‘yung subject.

Kung ano man ang dahilan ang nasa likod ng litratong ito, hindi na natin dapat na malaman pa. Basta, naliwanagan tayong lahat tungkol sa talent n’ya na pag-iinarte na walang katulad.

Pumunta naman tayo sa susunod.

Alam n’yo ba, mahilig s’ya sa palaka? Sobra. As in. Gusto ko sana, magiliw kong mambabasa na alayan mo s’ya ng palaka. Buhay, o patay man. Sa sobrang pagmamahal n’ya sa palaka, nako-confuse na s’ya sa identity n’ya. Pati s’ya napapakokak kahit ipis talaga s’ya. Hinalikan n’ya ‘yung pinakamatalino sa tribu ng mga echoserang frog, pero hindi ito naging prinsipe. Naging bullfrog ito na tila monster na sumira ng buhay n’ya.

Isang nakakalungkot na kwento ng pag-ibig.

Sa kakahalik n’ya sa palaka, naging ganito ang itsura n’ya.

Kaya gusto ko, giliw na mambabasa, kamuhian mo ang palaka.

Si Mipis ay mahilig sa pagkaing ito:

Hindi si Kaye Cal. ‘Yung kwek-kwek. Maisama lang sya. :>

Kaya gusto ko, giliw na mambabasa, magfranchise ka ng isang kwek-kwek stand malapit sa bahay nila. Kwek-kwek lang.

Oo nga pala, mahilig din s’ya sa mukhang kwek-kwek. Kaya kami nagkasundo.

Dito naman tayo sa susunod.

Haggard ang pagpasok n’ya sa klase. Dakilang GC (grade conscious). Kaya sobrang hanga ako sa kanya sa sipag n’ya. Nalaman ko ‘yun nung minsang sumakay ako sa MRT. Puta. Mamamatay ako sa sikip. Nakakasuff.. sufo. Ah basta. Nakakasupokeyt. Gabi pa ako nun ah. Tangkad ko pa. Paano pa kaya s’ya? Parati ‘yun, umaga kasi pasok n’ya. Imagine, maliligo ka ng bongga, mega lotion at cologne ka pa, pulbos, at marami pang kaek-ekan sa katawan. Tapos, pagdating sa MRT,  makakasabay mo ‘yung sangkatutak na tao, parang mga terorista na ang daming pasabog, papawisan ka lang at mag-aamoy hinimod na kili-kili paglabas?

Buti s’ya, laging naka-Downy. Lol.

Kaya gusto ko, giliw na mambabasa, mag-alay ka ng isang part ng sasakyan. Gagawa akong karawaheng kulay pink. Gagawin kong kutsero ‘yung mga ipis. Lilipad ‘yung karawahe mula Blumentrit hanggang Taft.

Hindi na s’ya malelate, hindi pa s’ya amoy alimuong. Sabagay, never naman s’yang nag-amoy ng ganun.

Hilig n’ya ang violin. Dun s’ya expert. Dun s’ya nakilala. Kaya ang gusto ko, giliw na mambabasa, habang tumutugtog s’ya ng violin, kumanta ka. Na kaboses ang palaka.

Pink. Little Miss Piiink. Kaya gusto ko, giliw na mambabasa, tignan mo ang mga kabulastugan at eskandalo n’ya dito.

Pinakahuli.

Gusto ko, giliw na mambabasa, maging part ka ng 18 comments from 18 strangers. Gusto ko, tungkol sa kanya, o sa birthday n’ya. Alam kong late na. Ang engot eh. Dapat pala, kanina ko pa ito ginawa. Magiging ipis na’ko, Hindi na ako makakapagtype.

Kaya comment na!

Kung puro panlalait ang pambabarubal nabasa n’yo, pasensya. Mahal ko lang talaga’tong taong ‘to.

——————

Happy birthday, Ipis. Sorry hindi kita binati. Sadya ‘yun. Maarte ako eh. Gusto ko, ako ‘yung huli. Last but definitely not the least. Gusto ko lang kasi na before your birthday ends, ako ‘yung huling taong magpapaalala sa’yo na araw mo ito.

Walang katapusang birthday song:

Happy Birthday to You are the one who makes me Happy Birthday to You are the one who makes me Happy Birthday to You are the one who makes me Happy Birthday to You are the one who makes me Happy Birthday to You are the one who makes me Happy Birthday to You are the one who makes me Happy Birthday to You are the one who makes me Happy Birthday to You are the one who makes me Happy Birthday to You are the one who makes me Happy Birthday to You are the one who makes me Happy Birthday to You are the one who makes me Happy Birthday to You are the one who makes me Happy Birthday to You are the one who makes me Happy Birthday to You are the one who makes me Happy Birthday to You are the one who makes me Happy Birthday to You are the one who makes me… (repeat until the Judgement Day. )

Divine Maitland-Smith: Ang Darling Dude ng Cebu

Habang nagtitinda ako, na nakatuon ang mata at utak sa pagkwekwenta, ang tenga ko ay nakatuon sa TV. Walang mata ang tenga ko, ineng. Nakikinig lang ako sa PBB Unlimited dahil papasok na ang mga napiling mambulabog sa bahay n’ya.

At katulad nga nang kadalasang mangyari, nasa huli lagi ang SURPRESA.

Nung una kong marinig ang pangalan n’ya, na akala ko’y Kipay (sige na, ako na binging bastos) eh, parang wala lang. Pero nung sinabi ni Tony Gonzaga na isa siyang lesbian..

Lesbian..

LESBIAN.

..nagpalting ‘yung tenga ko, nag-init, nakalimutan ko ‘yung batang kumakatok at bumibili, nakalimutan ko ‘yung kwenta.

Tinalukuran ko ang mundo.

Ang kauna-unahang lesbian sa bahay ni Kuya!

Isa siyang tattoo artist from Cebu. Hanga lang ako sa kanya dahil sa bukod sa kagandahan n’ya, napaka-open n’ya sa pagiging tibo niya. Kaya dahil dun, natanggap s’ya ng kanyang mga magulang n’ya at ng mga tao sa paligid n’ya. Half-Filipino, half-british.  Natawa pa ako nung malaman kong mas eksperto s’ya mag-English at Bisata kaysa Tagalog. Ang cute siguro nung boses nya habang nagbibisaya tapos may accent.  *imagination* .20 years old. Isang taon lang ang tanda sa’kin pero feeling ko, ang matured na n’ya. Naramdaman kong napag-iwanan na ako ng panahon.

Nalimutan ko ang sugatan kong puso. Hahaha.

AT proud sa kanya ang kanyang girlfriend. Sos. Sino ba namang hindi?

 

*imagination ulit* 

Looks. Attitude. Lakas ng intensity! Magaling s’ya pumorma at may angas sa katawan. Sinasabi ng nakararaming may hawig s’ya kay Pink, pati kay Justin Bieber *noooooooo!*. Type ko din ang buhok n’ya. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin maimagine kung paano n’ya nadadala ang sarili n’ya na kahit lalaki, though not hard, na s’ya magdamit, lumalabas pa rin ‘yung ganda n’ya. PLUS pa ang pagiging tattoo artist. Hoot.

Kaya nga pati ata ‘yung mga lalaking housemate ni Kuya, naiinlove na sa kanya. Tss.

Sorry, Brad.

Marami nga lang naloka to the bones na femmes (effeminate tomboys) na nakita ko sa lesbian community ng makitang mas makapal pa ang foundation ni Ate. Nakakapag-two piece pa. Wagas ang rebelasyon ng cleavage. Ansey mo?

Sampol ba?

*tili*

And what I really love about her? ‘Yung willingness n’ya na mabago ang tingin ng society sa mga lesbian. Na hindi ito magiging hadlang sa buhay. Na hindi dapat nagpapakulong sa kung ano ang sinasabi ng nakararami na tama. Isang magandang advocay sa bahay ni Kuya. Isang malaking pagbabago.

Tony: What do you think is the biggest misconception about lesbians that you want to correct?

Divine my love: I think the biggest misconception is that lesbian shouldn’t be stereotyped into one genre.

Trulalu. Naalala ko tuloy ang pagiging bakla ko. Na kung bakit kahit cross dresser ako, mahal ko pa rin ang pagiging babae ko. Gusto ko tuloy pumasok sa bahay ni Kuya. Gusto kong mag-audition. Nakaka-inspire s’ya. Nakakataba ng baklang puso.

“I’m proud of my body. I just like girls”

At dahil sa kanya, bumalik ang sakit kong kamanyakan sa kapwa ko tomboy at ang ilang araw na pagmumuni-muni sa kisame bago matulog.

Eto pa.

Laaaaast naaa!

*droooooool

Anong alam mo?

Trivia: Sumakto umabot sa 2 and 1/2 hour ang oras ko sa net shop. Hahaha!

Nag-inarte na naman ako. Nagbago ako ng theme ng aking blog dahil sa kaumayan. Inabot na ata ako ng isang oras sa pagbabago ng theme. Sakit ko na ito. Masyadong  nag-iinarte.

Pipiliin ko na sana ‘yung theme na may pwedeng pasukan ng header. At dahil nga palda-paldahan tayo, nagsearch ako ng naninilip na palda (blog pa lang, alam na. XD) EH wala akong nakita. Sinubukan kong itayp sa search engine ang mga salitang matanda sa rocking chair, syempre, palda nga tayo, mga ineng. Baka makatalisod ako ng lola na nakaupo sa rocking chair at ineexpect ko talagang nakapalda ‘yun *teh, hindi pwedeng magshort?*

Hanggang sa ibang larawan ang napansin ng aking makulit na eyeballs na hindi mawari ng bangs kong naninigas kung anong relevance. Ito s’ya:

Nang makita ko ito, lumikot ang utak ko. Pulitika. Porma. Gaya-gaya.

Naalala ko ang nagdaang eleksyon. Basta sikat, aprub sa tao. Sikat ang nanay mo, kilala ang tatay mo, pinupuri mga kapatid mo hanggang sa alaga mong aso, basta dakila sila, ikaw ang iboboto. Pinakamabisang charcater reference ang family background pagdating sa pelikula.

At hindi lang ‘yan! Basta sikat kang icon, sinusunod ang porma mo, ang paborit mong shampoo na sikat (kahit kalbo s’ya) eh manunuot iyon hanggang sa pulitika. Bakit ba lagi na lang nating iniaasa ang kapalaran ng Pilipinas sa mga walang kakwenta-kwentang bagay katulad nito?

Sino ba naman ang hindi pa nakakita ng mukha ni Ninoy, Cory at ni Noynoy Aquino sa mga damit? Ang kulay na YELO na sumisimbulo sa angkan nila? Ang mala-aids na sign na color YELO din na nakaimprenta sa shirt, short, jacket, relo, tumbler, baso, pinggan, inidoro, pambomba ng inidoro, bunot at pati sa noo mo? At ‘pag may ganito ka, NASA USO KA!

At kung maaalala natin, isinusulong pa noon na ilagay si Cory Aquino sa tabi ni Ninoy sa 500-Philippine peso bill. Ano ‘yun? Pagkatapos, si Noynoy naman? Si Kris Aquino? Hindi na ako magtataka na kung patuloy na magkakaroon ng Aquino sa Malacanang, maiimprenta na pati mukha ni Josh at Baby James sa 500-peso bill *Baby James: Mommy, what’s sulit?*. Susmaryosepsantisima.

Kaya, dahil sa nausong icon at fashion na ito sa Pilipinas, nauwi rin ito sa pultika. Si President Noynoy Aquino ang naupo sa gintong upuan.

Huwag n’yo akong maliin. Hindi ako sa hindi pabor kay PNoy. Ang akin lamang, sana’y nagkakaroon ng maganda at mas matibay na basehan ang mga taong pasasalumpuwitan natin sa mga gintong silya sa Malacanang. Hindi ‘yung basta sikat lang ang angkan nila, o dahil sa pauso nilang icons na tinatangkilik mo. Huwag sanang dumating ang araw na pati sikat na teen stars eh maluklok sa Malacanang kahit puro pagpapacute lang ang alam. *syempre, alam kong imposibleng mangyari, may tamang edad kasi*

Alam kong masyado nang outdated ang topic. Tapos na ang eleksyon. Pero marami pang susunod.

Hindi nga pala ako bumoto nung eleksyon nung 2010. Wala kasi akong ID at masyado akong busy sa pagtatae ng salapi. Pero kung boboto sana ako, I am for Noynoy din? Bakit? Basta!

Buti na lang, hindi ako bumoto.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Random Shits #1

Kung ano pumasok sa utak ko, itatype ko. Game.

Naalala ko si Junko Furuta, ang babaing highschool student from Japan na nakatikim ng karimarimarim na torture noong 1989-1990 sa loob ng 44 days. Ipinatikim ito ng 4 na tarantadong lalaki din na kasing edad din n’ya. Please kindly search it if you’re interested. Muntik na n’ya akong di patulugin nung gabing iyon. Lesson? Appreciate life.

*******

‘Yung propesor ko sa Broadcast  Journalism ay binigyan ako ng grade na “Dropped” sa di malamang dahilan. Ngayong gabi ko lang nalaman. Weird lang kasi Una: Kumpleto ako ng requirements sa kanya, minus the last part nung finals kasi absent ako. Pero naremedyuhan ‘yun. Nagpabili s’ya ng VCD at may mga ka-grupo ako. So I was wondering kung bakit. Nakakapasok ako sa klase n’ya. Masakit lang para sa’kin kasi nabababoy ‘yung gradesheet ko. Lagi na lang akong napagkakamalang “below-average kid” o “dead kid” pagdating sa studies. Nakakahiya sa girl na gusto ko sanang pormahan. Matalino pa naman s’ya.  EKIS. I’m doing this for myself.

*******

Binilang ko ‘yung asterisks na nilalagay ko kada iba-iba ‘yung rants ko. Lucky number ko ba ang seven?

*******

Kasalukuyan kong pinapakinggan si Bugoy Drilon. Gusto ko talaga ang boses n’ya. Dahil Tanging Ikaw ‘yung song by Jaya. Napaisip ako kung byakow (bakla,bi) s’ya. Well, whatever. I still love his voice. )

*******

‘Yung isa ko pang propesor na pinasakit ang ulo namin. Spell demanding, ‘yun s’ya. Probably kilala mo s’ya, kilala siyang reporter sa isa sa mga inaabangang newscast tuwing gabi. Siya lang ang nagpa-productions sa’min. Hindi naman umaattend ng klase. At hindi ko rin makakalimutan nang bigyan n’ya ako ng 70% na mark sa second draft ng aking investigative report. First draft ko- 75. walang laman, walang kwenta, walang story. Kung kailang napunan ko na ‘yung mga ‘yun nung 2nd draft, tsaka ako nakareceive ng mababang grade. Babef? Simple: ang topic ko ay about illegitimate student organizations at natira ko ang pinakamamahal na org ng kanyang bespren.

*******

Move on, dude.

*******

Gusto kong kumanta. Gusto ko s’yang ligawan. Gusto kong kumanta habang nililigawan s’ya. Pero, kaibigan ko. Nahihirapan ako.

*******

Iniisip ko kung shits ba talaga ang mga sinabi ‘ko sa itaas. May sense naman. di’ba?

*******

Hindi  para sa tamad ang pagsusulat. Para ito sa mga taong nais kumita gamit ang salita. Mga nababato sa bahay nila. Mga taong gustong lumaya. Mga walang magawa. Ayaw pa matulog. Mga ayaw makinig sa klase habag nagtuturo ang professor/teacher, na bigla, bigla-biglang makakabuo ng nobela sa isang upuan, magiging nobelista ‘paglaki n’ya, pero nabulyawan ng professor/teacher kasi di nakikinig.

Nalala ko ‘yung kaklase/friend ko nung first year highschool. Na nagsusulat ng pocketbook stories ‘pag ayaw makinig sa klase. Isina-submit n’ya ‘yun sa isang publishing house, pera-pera eh. Sabi k sa sarili ko: magiging writer s’ya.

Ang kaso, may anak na s’ya. Susmaryosep.

*******

Magkakaroon ako ng portion dito sa blog ko: BAKLA KA NG TAON!

<singit: Ang sabi ko, matutulog na ako pagkatapos k matype ‘yung pinakamadrama kong rant sa itaas nito, kaso may naalala ako. Ito na nga s’ya> 

Dito sa blog ko, may kokoronahan/aawardan tayong katangi-tangi, namumukod-tangi, at hindi-maitatangging tunay na dakila saan mang larangan! NAKS! NOBEL PRIZE ba itaz? NO-ho.

Mapa-babae, pati na rin lalaki, bakla, tomboy, confused, naghahanap pa, walang kasarian at non-existent ang sex organs, basta may ginawa kayong kapita-pitagan sa ating bansa, o kahit sa akin lang, na sa tingin ko’y dapat tularan, GO! IKAW ANG BAKLA NG TAON!

Not literally isang taon. Huwag ambisyodsang palaka. Siguro, more or less one month. Paalala ko po: ‘yung mga pics, biography na konti lang, at miski names na ipopost ko dito, ipagpapaalam ko po, lalo pag pribado at hindi naman sikat ‘yung tao. Pwera na lang kung:

1. Imposibleng makausap ex. Hello Kitty 

2. Sobrang sikat at kilala naman talaga ex. Hello Kitty 

3. Medyo kilala na sa lugar nila, kunyare, nanalo ng Binibining Champlukang (chaka to the nth level) Bayan sa lugar nila sa Pampanga. Hindi man s’ya nakilala sa buong Region 4, basta may exposure na sa general public, keme na! (general public, as in audience) ex. Hello Kitty 

4. ‘Pag nahihiya akong magpaalam dahil for sure, aalamin nila blog ko ex. Hello Kitty 

Pero huwag mataranta! Pwedeng gumamit ng aliases!

At kung pabibo ka, ABA! Isubmit mo ‘yang sarili mo sa’kin! Pwede asyumera!

So, who’ll be the next BAKLA NG TAON awardee?

Note: Ang award-awardan na ito ay nagsimula sa squad. Mga pabibong squad!

*******

Goodnight!

Let’s talk about the “L” word

Masama ang loob ko sa nakuha kong midterm kanina. Sabihan ka ba naman na NGAYON na ang midterm isang oras bago magtest kaya nagkumahog ka magmemorize sa incomplete mong notes, na hindi pa maintindihan ang sariling sulat. Malito ka ba naman sa punyemas na enumeration kasi dalawang set ‘yung ibigay sa inyo.  Wala akong masisi. Wala.

Kaya gusto kong aliwin ang sarili ko sa kantang mga inlab lang ang nakakarelate.

At hulaan mo ngayon kung ano itong L na biglang pumasok sa mamasa-masang kong kukote (basa kasi kanina pa gamit )

Libog? ‘Wag kang bastos. Wholesome ako. Lust? In-ingles mo lang. Langis? Utang na loob, naghihirap na ang bansa. Alam ng lahat ‘yan. ANO?

Love. Isipin mo na na napaka-corny ko. Totoo. Mahirap magdiscuss ng pag-ibig ng isang taong walang alam gawin kundi puro kalokohan, kalaliman at quotable quotes. Ayaw sa korni eh. Nabasa n’yo na ba si Bob Ong? Wala akong matandaang naisulat n’ya ang kanyang buhay-pag-ibig doon, kundi ‘yung babaeng sinubok n’ya lang sa popular na matchmaking noon na Flames Hope Camel, na magkakatuluyan daw sila. Kaso nagpunta sa Japan. Di ba? Ang weird.

Pero sabi nga nila, sa bawat tawa at ngiti, may ibig sabihin. Gusto kong galugarin ang mga tawa ko na binahagi ko na sa lahat. At naniniwala ako na dalawa lang ang dahilan para maging corny ang isang tao: ‘pag inlove siya, o bitter/brokenhearted s’ya. Pero aminin natin, na kadalasan, dahil yun dun sa una. Kung wala diyan, ibig sabihin, hindi ka tao.

Etong kantang ‘to ang may sala kung bakit ko ipopost ang korning post na ito (na limang beses ko pinakinggan masabi lang na bina-background music ko ito.)

Ako, ‘yung isang taong korning-korni sa love. Sa cheesy na pick-up lines. Sa palitan ng matamis na iloveyou, iloveyoutoo, iloveyoumore, iloveyoumost, o kung anu-ano pa. Ang mga naging dabarkads ko kasi nitong college, asexual kong maituturing. Mga babaeng hindi nagkakagusto sa lalaki, dick hater ata, pero hindi naman lesbyana. Pero mannish kumilos. Kung nakokorihan ako sa L, sinampung ako sila.

Pero sabi nga nila, madali ngang husgahan ang mga bagay ‘pag di mo pa nararanasan.

Sino ba sila? Secret. Malabong naging tomboy ako nang walang lovelife. Kasi dun mo madidiskubre sarili mo. ‘Yun ang batayan.

Elemetary. Nainlove ako sa friend kong bakla dahil prinsesa niya ako kung ituring.

Hayskul. Nagkagusto na ako sa babae kasi chinita sya at mabait sa’kin. Utu-uto naman ako.

Hayskul. Fourth year. Nagustuhan ko ‘yung babaing biglang nagtanggal ng salamin, na buong gabi kong inisip, na parang may play button na paulit-ulit kong nakikita.

AT itong si babaing nakasalamin ang masasabi kong nagpawala ng aking katinuan. Tatawagin ko siya sa pangalang Iza. Kamukha niya kasi si Iza Calzado.

Valentine’s Day, year 2008. Hindi ako mapakali na wala akong mairegalo sa kanya. Kelangan meron. Kahit kapos ako noon, kaya nangutang ako, dapat meron. Bumili ako ng box ng chocolates at isang maliit na teddy bear na nakapatong sa kahong nababalutan ng plastic. Nagpasama sa friend kong tomboy din. Nakipag-away kami sa guard para makalabas ng campus para bumili ng gift wrapper like no other. Nakipag-away ulit sa guard para papasukin kami. Nag-cut ako ng klase sa CAT kasi, inaasikaso ko yung regalo, at pilit kong tinatago. MUKHA AKONG TANGA,  sabi nila, na sabi ko rin. Naibigay ko naman ng matiwasay, hindi ako ‘yung nag-abot, yung friend ko. Andun lang ako.

Pero kinabukasan, nabuking na ako ‘yun. Tanginapakyusaearth. Nawalan ako ng mukha.

College. Crush na ‘yung sumunod. Naalala ko siya sa kantang Poker Face. Hindi naman siya mukhang poker. Sakto lang naman ang face. Hindi naman n’ya kamukha si Lady Gaga. Naiimagine ko lang ata na kaboses niya.

And here she comes. Ang babaing mas matindi pa kay bagyong Iza.

Sino siya? Secret.

Alam mo ‘yun mga bagay na hindi mo inaasahan, dumating? L comes when you least expect it. Nabago talaga ang buhay ko. Buong buhay ko, torpe ako. Natatakot mareject. Kasi nga, alam ko, ang babae, para lang sa lalaki. Kung may mahulog sa’kin, salamat. Pero suntok sa buwan ‘yun.

Pero iba siya. Siya ‘yung nagparamdam na pwede pala akong mahalin. Naappreciate niya lahat. Pagpapatawa. Sweetness. Thoughtfulness. Pero masyado ata akong nakampante. Torpe pa din. Hindi ko namalayang inlove na ako. Gusto ko manligaw, kaso personal kong aaminin. Kaso di kami nagde-date. Naunahan tuloy.

Pero umasa ako. Asang nabubulok. Nabulok ng isang taon. Nakahanap na ulit siya ng iba. Habang ako, siya pa rin.

Sa friendship nagsimula, sa friendship din natapos.

At pag inlove ka, mahirap itong itago. Nahalata ng friend ko na inlove ako dito kay ex-L (tae, parang size ng diaper) kasi, nung kinikwento ko daw siya, kumikislap ‘yung mata ko. Baka may faulty wire, teh.

Napakinggan ko lang yung kanta sa itaas,  bumalik sa alaala nitong dati kong L na isang taon ko hinintay kahit may syota na. May ilang araw, linggo, at malapit na maging buwan, na hindi ko siya kinakausap, ni ha ni ho. Okay na ‘yun, para maka-move on.

Masarap tumawa pag may meaning. Masaya mabuhay pag may kasabay ka sa lahat.

NGAYON. Wala. Walang laman. Pero may inspirasyon.

Mayroon akong classmate. Hindi naman kagandahang lalaki. Pero, ang imba (imabalance) ng mga naging jowa. Me sinabi ang pes. Bakit daw?

Ang mga taong cute, pinapakilig ka. Ang mga taong seksi o hot, pinag-iinit ka. Pero sa mga taong magaling magpatawa/ngiti, maiinlove ka.

Kung gaanon, di sana, wala nang stand-up comedian/ne na ngumangawngaw ng iyak dahil iniwan ng syota nila. E di sana, hindi ako malungkot.

Reality check: Kaakibat ng pagmamahal ang masaktan ka. Kasi, ‘pag nasaktan ka, dun mo malalamang nagmahal ka talaga.

Kung mahal mo ang isang tao, ipaglaban mo. Kung matalo ka, subok ulit. Kung wala na, tanggapin mo na. Acceptance is the key para maka-move on.

Ngayon ko naisip: CORNY talaga ang mga taong inlove. Kung kakausapin ko ang sarili ko, malamang, may kasama pang batok at kurot sa singit. Sabay tawa. Pero, that’s the most wonderful feeling na mararamdaman ng isang tao.

Kung nanalig ka dito, itaas mo ang kanan mong kamay, pagdikitin ang mga daliri, tumindig ng diretso, at irecite ito:

Ako, si (pangalan mo), ay naninindigang minsang naging corny/ay corny ngayon dahil nainlove na ng bongga. At ako, ay naniniwalang totoo ang sinasabi ni Katingera, na nagmukha rin akong tanga sa ngalan ng pag-ibig. Bilang kaisa niya, sumusumpa ako, ngayong ika (petsa, buwan at taon)  na ipagmamalaki na ako’y CORNY at TANGA dahil ako’y taong may pusong marunong magmahal.

Umayos ka. Seryoso ako. *impit na tawa*

Ang mga taong cute, pinapakilig ka. Ang mga taong seksi o hot, pinag-iinit ka. Pero sa mga taong magaling magpatawa/ngiti, mahuhulog ka.

Sana nga. Isang araw, may mabihag ako.

Gay, gayer, gayest

I am gay. Gayer than what you think.

Maangas ako minsan kumilos. Pati magsalita. Pati manamit. Lahat na. Pero katulad ng isang regalong nakabalot sa pink na wrapper na hindi pa nabubuksan, marami akong surpresa. Pwedeng buksan, pwedeng hindi. Pwedeng husgahan agad, pwedeng silipin muna.

Nung una ko naramdaman na hindi ako normal na babae, parang, gusto ko talagang maging guy. As in, may *insert picture of male sex organ here*, may katabing babae, ayun. I was color navy blue that time. Matigas, matikas. Lalaki. Pero, once na makilala mo pala ang sarili mo, mamahalin mo ‘yun. Kahit gaano ka pa kabakla. Bigla, isang araw, gusto kong maging babae talaga. Hindi yung kadalasang iniisip ng mga straight na sa lalaki na magkakagusto ah. EKIS tayo dun, mga kapatid. I mean, yung presence ng isang diyosa sa katawang lupa mo, ayun. Natumbok mo. Purplish pink na ang kulay ng lola mo. *imaginin mo ngayon kung anong itsura ng purplish pink *

Femme ba? Wit. Hindi ko kaya. Mahal ko pa rin ang mga panlalaking damit. Ang angas sa isip, salita at sa gawa. Pero, isang shade na naman ng kulay ang sumapi sa’kin. Hindi ko alam, rainbow na ata. Matapos akong bagyuhin ng napakaraming identity crisis, isa na akong BUTCHING (Butch+bading). Paano ko ba ito nadiskubre?

Ganito. Nabubuhay ako ngayon sa isang kulay-rosas na daigdig ng mga bakla, biacow, botomesa, top, drag queen, at samu’t saring kabadingan. Bakit? Maraming talaga sa mass communication courses, kahit saang unibersidad ka pa. Siguro dahil karamihan sa kanila ay maboka at magaling mag-English. *habang tinatayp ko ‘ito, nakikinig ako ng Run the World ni Beyonce. Ganda!* At isang araw, pumipilanik na ang mga daliri ko. Ang sumpa! Nag-ge-gay lingo na akesh! Itas ang syompa! Ang kilos ko! O may gawhd!

At sumali ako ng Pep squad, dahil gusto ko talaga since high school. Natakot lang ako sa palda. Wala naman talaga akong edge sa pagsali sa pep squad kundi kapal ng mukha na ilang taon ko ding inipon. Na-thrill din kasi ako sa palda at sa aking flesh *landi*. Aaminin ko na ‘yung isa pa: papansin kasi ako. Alam ko kasing talk-of-the-town ang pagsali ko dito. Hindi naman ako nabigo. Gusto ko lang patunayan na sa mundo ng mga bading na kumekembot pa, may isang shibuli na malakas ang loob na nakisali at nakipaghamunansa kanila. Babae. Ako iyon.

Pero, alam ko sa sarili ko, na hindi pa rin magbabago preference ko. Though nagkakacrush ako sa mga bakla din, hanggang dun na lang iyon.

At dahil nga doon, nasasabihan akong bakla. Okay lang. Ganun naman talaga. Hindi ako nagpapakulong sa kahon. Sa kahon na hindi naman sa akin kundi sa kanila.

And excuse me. BUTCHING PO.

Ano nga ba ang anatomy ng butching? Saan ito nagsimula?

Pinangalan ko talaga ito sa kaibigan kong itatago natin sa pangalang Bal. Inaamin niyang bakla siya. Feeling n’ya, bakla talaga siya.  Pero, sorry, tomboy siya . Siya na ang umangkin ng pangalang iyon. Siya na.

Anatomy ng Butching

Sa ngayon, dalawa pa lang ang nakikita kong butching: Si Bal at ako. Kaya dalawang uri lang din ang mailalahad ko.

1. Diyosa- Eto nga si Bal. Drag queen. Babaeng-babae. Pero bakla kung kumilos at magsalita. Kadalasan, sinasabi nilang bakla sila, o butch na nagtatago sa feminine side nila.

2. Twinkle- Ako. Lalaki itsura, pati kilos minsan. Pero mas madalas pang mag-gay linggo kesa mag-po at opo. Pakiramdam nila, bakla sila. Nahihilig din sa girly stuffs pero lalaki pa din itsura. Hindi gustong magkaroon ng  *insert picture of male sex organ here*.

Gets n’yo ba? Haha. Then, what do these two have in common na wala sa tunay na tomboy at bakla? Well, bukod sa feeling nila ay bakla talaga sila *minus the dick, syempre* sila yung mga taong KUNG bibigyan nga chance na maging lalaki, kahit isang araw lang, imbis na mambuntis o mag-deposit ng sperm sa sperm bank para maisalba ang lahi, sila yung pipiliin na manlalake. In short, mapa-babae o lalaki sila biologically, homosexual talaga sila.

Magulo. Pero makulay.

I am gay. Gayer. Gayest among the colors of the rainbow.

Motherland Calls for Signatures

Dapat sa mga oras na ‘to, nasa tindahan ako habang kinukunsume ng mga construction workers na pumapakyaw ng softdrinks at mga ina na nagpapaunahan sa pagbili ng  bigas. PERO andito ako ngayon, naka-upo na naman at naka-exposed ang pagod na mata sa radiation.

Just last night, I went to registrar office to have my registration card. Pero sabi sa akin ni Admin, they can no longer print regis, especially kapag hindi ka na freshmen. Hello naman teh, couple of days had passed, hindi ko man lang naasikaso dahil maaga lagi umuuwi ang mga workaholic + GC rolled into one body. Kapag naman andun ako para makuha yun, letse, admin naman ang wala. ‘Yun pala, nag-Baguio ang loka. NAMAN! Pero since hindi naman yung mismong admin ng college namin ang nakausap ko, kinumbinse ko ang lazy bones ko na maligo at magbihis para pumasok.

I already planned before leaving off to school: Magba-blog ako kung hindi ko makukuha ‘yung dapat kong makuha ngayon. Make use of the time/day ika nga.

So anyway, kakakuda ko, nakalimutan ko na ‘yung purpose ng pagblog ko today. Eto na sya.

Ang sabi nila, huwag na kayong gumamit ng cellphone. Tatanggapin ko ang hamon nila. Pero, huwag din kayong kakain ng produkto ng mga magsasaka. Hahamunin ko kayo sa isang buwan, titignan natin kung sino ang mamamatay sa atin na dilat ang mata.

If you’re a tv person, lalo na kung Kapamilya ka, probably you come across with these lines. Isang commercial na nangangalap ng 10 million signatures para masave ang Palawan mula sa pagmimina.

Siguro nga, masasabing isa ang Palawan sa pinakamayaman na lugar sa Pilipinas when it comes to natural resources. Andaming forest at species na dito lang matatagpuan. Bukod pa rito may mga indigenous tribes din sa dito na may mayamang kultura at nagsisilbi na ring guards ng mga virgin forest. Just two years ago, naging nominee pa nga ang Underground River sa Puerto Princesa, Palawan para sa New Seven Wonders of the World. Ewan but for me, being in love with adventures, I would prefer forests rather than beaches.

But mining in Palawan threatens not only its natural beauty and resources, but also the life of the people residing there, and of course, our rich Filipino heritage. Sa magulong mundo ng Maynila, sa likod ng urabanindad at makabagong teknolohiya, may mga nagtatago pa ring payak na kagandahan. Hindi naman natin pwedeng kainin ang metal at bato. Of course, may magsasabing magiging maulad tayo sa technology. Pero I’m telling you: Iba pa rin ang kalikasan. Doon tayo nagmula, mabubuhay at mamamatay.

Huwag nating sayangin ang buhay ng isang Doc Gerry Ortega na nakitil para magsiwalat ng kabulukan ng mga ganid na institusyon upang magkapera. Mayaman ang Pilipinas. Masuwerte tayo. Pero mauubos ito kung hindi aalagaan.

Ano ba naman yung ilang segundong pagbisita at pag fill-up ng form dito?

http://no2mininginpalawan.com/

Tutal, nagpe-facebook/twitter/tumlber ka na rin lang, i-link mo na.

O ayan, magdota ka na ulit!