Super Suman

Hindi ko akalaing ang pagkakait ng signal sa mga Sun subscribers sa lugar namin ang kapestehang idudulot ni Basyang.

6:30. Kahit hinihili ng gravity pababa ang mga talukap ko,  inaakit ako ng malambot na unan at kutson, at minememe ng malamig na hininga ng bentilador, pinilit kong gumising. Ayoko ng ma-late this time at mapahiya ng prof ko. Bumaba na kasi ng -50 ang aking self-esteem buhat ng mapalayas sa isang subject.

Kumain ako, naligo. Pinaspasan ko na lang, dahil sa pagligo ako may pinakamaraming orasyon. Bihis… eto na.

Hinihanap ko ang damit kong me print na Starbucks, nasa labahan. Yung ‘baby milo’, nasa labahan. Yung may nakaprint na ‘love’, nasa labahan. Walanghiya. Hindi ata nakapaglaba. Kung yung mga pinaglumaang PE uniforms ko nung high school, mukha akong tatambay lang sa Pureza, at hindi babagay sa aking fitted na bell bottom na pants.

At may nakita akong blouse. With matching kuwelyo pa. Sinubukan kong isukat. Inipit ko ng konti ang nagmamayabang kong taba.  At sa wakas! nagkasya. Mukha akong hayskul sa Japan. Nag-eefort na lana akong maghanap ng bra na walang padding para hindi ako mairita.

Nakakahinga naman ako ng maluwag. Hindi ko nga lang matignan ng diretso ang salamin, dahil bumababa ang aking confidence ng isang dangkal. Pakiramdam ko, ngingisi ang salamin at mamamatay kakatawa.

Maraming salamat sa backpack ko, na kahit papaano ay natatakpan ang aking super flat na dibdib (wala kasing butones).  Pero pagdating ko sa skul, hindi pa man ako nakakaupo, damit ko agad ang unang napansin.

Nakakadiri.

Nakakasuka.

Sa kapatid mo yan no?

Anak ng …..

Apat na taon tayong nagsama, pero bakit..?

Natotomboy ako sa’yo.

Tapos makakatanggap pa ako ng text,Isang seksing umaga, ro! XD

Putek. Andaming reaksyon. Kesyo ganito, ganyan. andami nilang yayaw. Isa lang sagot ko: WALA NA AKONG DAMIT.

Sa totoo lang, muntik ko ng majombag yung kaklase kong babae. tae, honestly, ayoko ng tinging nanghuhubad! haha. Pero, alam kong JOKE lang yun.

Pinilit ko na lang kalimutan ang araw na ito. At sinisisi ko ang dalawang prof ko na di umatend ngayon. Kung pumasok sila, hindi sana ang mala-suman kong attire ang napagtritripan ng mga kaklase ko.

Pero minsan lang to. Pag lumaban na kami sa PEP.  Patay tayo jan.

Sa mga hindi pa nakakakita sa akin, salamat. nabawasan na yung pangamba kong tawanan ng buong mundo pag naimagine nila ang suot ko ngayon.

Advertisements

2 comments

  1. katingera · Hulyo 20, 2010

    tawa nga ako eh! sakto pa! 🙂 at least alam ko na ngayon na hindi ko na to dapat suutin!

  2. JULIET · Hulyo 20, 2010

    hahaha sorry naman! coincidence un ah! di ko alam. sadyang may lahi lang akong coke. ung coke sakto! XD

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s