Dear Angela,

Hindi naman ako si Jesus.

Hindi ‘yung mahiwagang lalaki na mensahero ng langit ha.

Hindi naman ako si Jesus, ‘yung character na binuo ko sa isip ko, na nalunod sa pagkabighani at katangahan, habang nakasakay sa bus.

Pero, naisulat ko ang sarili kong love story. Sa loob ng bus.

Sinasadya ko, na makasama ko s’ya, kahit minsan, may maayos akong schedule para sa pagpasok at paglakwatsa. Kasi, masaya akong kasama s’ya. Kumportable akong gumalaw. Walang pagkukunwari, walang pagtatago.

Sinasadya ko, na makasama ko s’ya, kasi pagod s’ya at kailangang matulog. Ayoko naman na matulog s’ya mag-isa sa bus—may mga bagay na maaaring mangyari kung nakapikit ang mga mata mo.

Kaya hinayaan ko s’yang matulog sa balikat ko.

Paulit-ulit na ganoon ang nangyari: minsan may kasamang pang-ngata, o busog na sa kwento.

Pero nauubos lang ang oras namin sa pagtulog n’ya, at pagmumuni-muni ko.

Hindi naman doon natapos ang lahat. Sa takot kong sumubok, pinigilan ko kung ano man ang nararamdaman ko. Pero pinaramdam n’ya saking wala akong dapat ikatakot.

Hanggang sa nagkapalitan din ng mga matatamis na salita—miski ‘yung mga salitang hindi ko inasahang masasabi ko, at sasabihin n’ya rin sa’kin.

Pakiramdam ko, lumilipad na sa EDSA ‘yung bus na sinasakyan namin.

Hanggang sa dumating ang punto na kailangan ko na ng tapang upang tumayo sa kinauupuan ko, upang bumaba sa bus na kasama s’ya at haharapin na ang tunay na mundo sa labas ng daigdig na mayroon kami.

Kailangan ko ayusin lahat—ang oras, ang sarili. Para mula sa pagiging ‘isa’, handa na akong dumoble. Kaya sinabi ko sa kanya, ‘konting panahon lang naman.’

Ngunit ang kaunting panahon na hinihingi ko ay humaba sa dami nang nangyari.

Biglang isang araw, nung lingunin ko s’ya, nakatingin s’ya sa likod. May nais balikan. May mga bagay na naiwan. Hindi s’ya makausad. Nililingon niya ang taong dating naging parte ng buhay n’ya.

Nililingon n’ya rin ang dati n’yang repleksyon—ang dati n’yang sarili. Binitawan n’ya ‘yung mahigpit na kapit n’ya sa kamay ko.

Aaminin ko: Masakit. Parang naulit lang ‘yun dati. Binitawan ako sa dahil sa bagahe. May nilingon pa.

Tinignan ko lahat ng bagay na ginawa ko. Baka nagkulang ako. O may nagawa akong hindi maganda. May nasabi ata akong mali. Baka nasaktan ko s’ya.

O baka nagmamadali ako. Isang buwan lang naman s’yang nakitulog sa balikat ko. Pero sa dami nang nangyari, pakiramdam ko, hindi lang isang buwan ‘yun.

O baka sumobra. Ang OA ko ata magmahal. Na-pressure. Naumay siguro.

Isang buwan. Madali lang ba talagang makalimutan ang isang buwan?

Hanggang ngayon, iniisip ko pa rin kung bakit ganoon ‘yung nangyari. Hanggang ngayon, nagugulat pa rin ako.

Tinignan ko na lang lahat ng bagay na ginawa ko para sa kanya. Hindi ko s’ya masisi. Kahit binitawan n’ya ako, hindi ko makuhang magalit.

Kaya hinayaan ko muna s’ya. Inintindihin ko.

At iniisip ko pa rin, kung bababa na ba ako ng bus– mag-isa. Sinabi naman n’ya, na hindi n’ya alam kung sasandalan n’ya ulit ako, o kung sasabayan na lang n’ya ako sa ride ko.

May mga pagkakataong gusto ko nang bumaba, sumuko na lang ba. Pero, mahirap iwan. Mahirap iwanan ‘yung mga alaala. Hindi ko s’ya maiwang natutulog mag-isa

Kaya andito pa rin ako, hangga’t hindi pa ako nangangawit sa pag-kakaupo, o kayanin pa ng mahabagin kong pwet, tatayo ako. Tayo muna, tas upo ulit. S’ya na lang ‘yung hihintayin ko bumabang mauna eh. ‘Pag bumaba na s’ya, tsaka ako bababa’t uuwi na. Kahit pagod ako, walang kain at puro hangin lang sa pipitsugin aircon ang laman ng tyan, uuwi sa bahay na parang walang nangyari.

Sana nga, ganoon ‘yun kadali.

Marami nang nagtanong sa’kin, kung hanggang kailan ko kayang maghintay. Nakakatawa, na sa mga bagay na ito na hindi kayang hulaan miski ni Nostradamus, ang tanging sagot ko lang eh, “Hangga’t kaya ko.”

Medyo matigas lang ang ulo ko. Talaga lang. Ayoko magsisi ako. Ayoko. May mga bagay pa akong napanghahawakan, kahit papaano. Nakakaupo pa rin ako sa upuan sa bus, kahit kalahati na lang talaga ng pisingi ng kanang puwet ko ang nakaupo. Wala namang mga taong nakaupo sa pagitan namin, kaso, lumalaki na ang ditansya.

Kasing tibay ng puso ko ang puwet ko.

Ganun talaga siguro, kaya medyo magkahugis sila.

‘Cause if one day you wake up and find that you’re missing me

And your heart starts to wonder where on this earth I could be

Thinking maybe you’ll come back here to the place that we’d meet

And you see me waiting for you on the corner of the street

Bakit matigas ang ulo ko? Babalikan ko lang ang sinabi ko sa dati kong post:

Kung mahal mo ang isang tao, ipaglaban mo. Kung matalo ka, subok ulit. Kung wala na, tanggapin mo na. Acceptance is the key para maka-move on.

Sasagarin ko ‘yung sakit. Para ‘pag wala na talaga, alam kong wala na.

Pero ngayon, natatanggap ko na. Na malapit nang bumaba si Angela nang hindi ako kasama. Tapos, bababa na rin ako. Sisiguraduhin kong magkaiba na kami ng destinasyon.

Tapos, hindi na ako sasakay ng bus ulit. Baka makasabay ko ulit s’ya, si Angela na estranghera na makikitulog lang ulit sa balikat ko, tapos, iiwan lang ako ulit, dala ‘yung isang parte ko. Alam n’yo na ‘yun.

Ah, teka, di pa pala ako bayad.

Going back to the corner where I first saw you
Gonna camp in my sleeping bag, I’m not gonna move
Andito si Jesus at Angela
Advertisements

3 thoughts on “Dear Angela,

  1. Sa kakapanood ko ng korean series nitong nakaraang buwan, ito lang ang napulot kong linya…
    “She’s walking with the speed of memories.”
    Ano kaya ang ibig sabihin nun? English kase. ang sarap lang sa pandining.. -speed of memories..
    parang sa EDSA lang, hindi makamove on, parang laging nasa memory lane, walang pag usad.
    Maiinip ka rin one day at ikaw na mismo ang magkukusang sumakay sa ibang bus kahit wala sya, maisip mo man na baka sakaling sakay din sya on that same bus, ngingiti ka na lang.
    Be sad today, look back on some happy yesterday, cry if you have to… this is the process of love. We have to feel it all so that one day again, we’ll, appreciate it more.

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s