Sentido-kumon

Tulad ng mga una kong nabanggit sa posts ko, isa lamang akong average kid. Walang Latin honors, English honors o ordinal honors. Average kid: hindi matalino, hindi bobo. Sakto lang.

Minsan, iniisip ko, pinipilit ko lang maging matalino. Parang common sense, ika nga, ay hindi naman talaga common. Sa kasamaang-palad, hindi iyon naibigay sa’kin.

Daig ko pa raw ang adik sa chongke sa pagkalutang ko. Pwede mo na nga akong ipalit sa magic carpet kung gusto mong lumipad at mag-explore sa kalawakan. Minsan, kahit obvious na ang sagot ay tinatanong ko pa. Pinagpapasalamat ko na nga lang na hindi pa dumarating sa puntong pati mga rhetorical questions ng iba ay sinasagot ko pa (hal. uy, bakit ang gwapo mo?) Ay, hindi pala minsang malutang– madalas. Katulad na lang ng mga senaryong ito.

First year college..

Ako: Ano’ng size?

Classmate: 8.5 by 11

Ako: asan 8.5 dun? Lengthwise o crosswise?

Classmate: *pissed*

Eto pa. Habang naglilista kami sa board ng kung anong mang format ng assignment namin noon…

Classmate: Ano ‘yung italics?

Ako: ‘Yung pahalang.

Classmate: Alam ko. I mean, ‘yung words.

Sa mga nabanggit kong senaryo, pinagmukha ko pang tanga ang mga kausap ko. Totoong minsan, mas tanga ang sumasagot kaysa nagtatanong.

College. Eto ‘yung mga panahong nararamdaman kong napag-iwanan ako. Na hindi ako para sa kursong ito. Dahil kung ipinanganak ang mga kaklase ko noon na may hawak na panulat, ako, nagtatasa pa lang ng lapis.

Bakit?

Matagal ko nang tanong sa sarili: saan ko ba nailaglag ang utak ko? Bakit ang bagal ko mag-isip? Pundido na ba ang nerves ko? Tinangka ba akong ipalaglag ng nanay ko at na-raspa ang sentido-kumon ko? O baka jumejebs ang nanay ko nung pinagbubuntis ako at napalakas ang ire niya, sumama ang kalahati ng utak ko sa pag-flush ng inidoro?

May mga pagkakataon pang parang wala ako sa sarili. Parang ang dami kong iniisip pero kapag tinanong mo ako, wala akong ibang isasagot kundi isang tanong rin.

Hindi lang sa common conversation ako nagkakaganito– worst, sa trabaho. Hinihingi ng trabaho ko ang 24-hours fully-charged na utak. Aktibo, tipong laging nagkakape. Ganoon naman ‘pag sa media ka nagtratrabaho, dapat daig mo pa si Spiderman na bukas at aktibo ang five senses para magulat at mag-isip ka sa mga trouble at kagulat-gulat na pangyayari.

Pero ako, isang minuto nang pinagsasasaksak ang kapwa ko pasahero sa dyip, tsaka ko pa lang iniisip kung nasaang lugar na ako.

Bakit?

Lalo na na sa mundong ginagalawan ko, ang bawat millisecond ay ginto. Katulad ng nasabi ko na sa iba kong post, madalas kong baliwalain ang mga pang-iinsulto. Pero sa totoo lang, medyo may kirot sa dibdib nang sabihan ako ng boss ko na gumamit ng ako ng sentido-kumon at isa akong weakling.

At naramdaman ko ‘yang kirot na ‘yan ilang buwan na ang nakakalipas matapos ko ‘yang marinig. Ang bagal, hindi ba?

Bakit?

Genetics ba ito? Napapansin kasi ng mga kamag-anak ko na ‘yung kapatid kong lalakki, lutang. Pinapalagay ‘yung kangkong sa ilalim ng ref, inilagay nang literal sa ilalim ng ref. ‘Yung lola ko naman, nung minsang nagkaroon ng bingguhan sa bahay namin, nabwibwisit sa nanay ko kasi ang bagal daw magkwenta ng taya.

Bakit?

O baka naman sa kinakain o iniinom. Bukod sa pagngabngab ng yelo sa freezer (‘yung kakaskasin mo nang padakot ‘yung mga yelo sa gilid ng freezer), paborito ko nung bata ang vetsin. At ang alam ko rin, nakainom ako noon ng Milo na may inihalong toasted butiki para sa asthma ko. Kaya ‘wag ka nang magtaka kung bigla na lang akong sisirko sa kisame ng bahay ninyo.

Hindi ko naitanong kung ilang butiki ang hinalo sa Milo ko. Hindi man ako pasinghap-singhap ng hangin ngayon, baka nasobrahan naman. Kaya umabot sa bumbunan ko.

Bakit?

Madalas kong mabasa sa mga meme at “I Fucking Love Science” na milyun-milyon ang layo natin sa mga aliens sa outer space, kaya milyun-milyong taon din ang agwat ng panahon nila sa atin. Ganun din ba ang isip ko? Naka-set sa ibang planeta, o kung ano mang astronomical body na pwedeng gawing habitat, na minuto ang layo sa Earth?

So nasa Mars ang utak ko? I therefore conclude: isa akong alien na nagkatawang-tao.

Pero ang alien daw ay matatalino.

Bakit?

Nakaka-frustrate. Tsaka ko lang maiisip ang tamang hakbang, desisyon at choices kapag nakalipas na ang mga pangyayaring, ang troubleshoot. Sa mga short-term naman, natatalo pa ako ng kapatid ko sa dama na larong pantambay. Binalak ko matutong magchess.

Bakit?

Nakakaramdam ako ng inggit sa smart, madiskarte at wais na tao. Hindi naman ako bobo, hindi rin matalino. Kumbaga, naiinggit ako sa mga taong nagbabalat ng patatas at gumamit ng Knorr cubes pork sa nilagang na baboy na kinulang ng karne; habang ako, nag-iisip pa rin kung saan makakabili ng dagdag-karne.

Siguro’y naipaliwanag ko na ng maayos.

Bakit?

Ayon sa asosasyon ng mga genius, 160 ang IQ ng maituturing na taong “genius”. Matalino ka kung na-accelerate ka. Matalino ka kung kadikit mo na halos ‘yung 160 pts. Habang ako, tinatamad magsagot ng IQ test. Miski sa mga entrance exam: ‘yung may mga abstract shapes pa kuno, sequence, general knowledge at crtical thinking.

Bakit?

Naalala ko sa Science Quiz Bee nung high school, tsumamba ako ng three points sa isang tanong. Ang sabi kasi, kapag manghuhula, letter C. Nang dahil sa letrang ‘yung, nakasabit pa ako sa Top 5 na lalaban sa Division Level. Biology ang subject na ‘yung. At dahil “magaling ako tsumamba” sa Biology class, na-inspire akong mag-doktor. Pero dahil kulang sa feeding program ang kaban ng pamilya namin, ibinaon ko na lang sa Quiz Bee ‘yung pangarap ko.

Ha! Kung itinuloy ko pala ang maitim kong plano, nakasalalay pa pala ang buhay ng pasyente ko sa “tsamba”. Malay mo, makasabit ng 5 seconds lifeline.

Bakit?

Kung ano mang mayroong natira sa utak ko, siguro, ‘yung hilig nitong gumala. Dahil sa kagustuhang tumaba. Madalas man akong malutang, may mga napupuntahan akong lugar virtually, nakakaranas ng deyjabu at nagpi-feeling propeta sa mga bagay na gusto kong mangyari. Nakikita ang mga bagay na hindi nakikita ng iba.

Wala nga siguro akong common sense. Baka may weird sense.

Advertisements

3 comments

  1. 25pesocupnoodles · Hunyo 13, 2015

    hihi, roasted butiki, sa akin roasted seahorse, mabisa daw sa asthma, hahaha.

  2. sunshinelavariel · Nobyembre 12, 2014

    Waaaaw ang daming posts! Syempre binasa ko yan habang nagpapanggap akong lubog sa trabaho kahit na totoo naman.

    Okay lang yan, minsan iniisip ko din bakit ako sabaw palagi magisip kaya wala akong natatapos eh. But don’t feel too bad, it’s your brain cells which got you your dream job. 🙂

    • katingera · Nobyembre 17, 2014

      Hahaha. Nambobola ka na naman. 🙂 Miss you!

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s