Nangumpisal sa harap ng Gin bulag ang bente-dos anyos.

Mag-aa-alas dos na. Ang sabi ko, hindi ako aabutin dito ng ganitong oras. Ito na lang rin kasi ‘yung oras ko para magpahinga– ang magmuni-muni at magsulat. Makakapasok ako bukas ng maaga, manalig tayo.

Pero hindi siguro mahirap gumising ng maaga kung may gigising sa’yo; ‘yung taong gusto mong maging kahati ng unan mo hanggang pagtanda mo.

*nagkatinginan tayo. kunyari, nakatutok mata mo sa computer*

Alam kong alam mo kung saan ito patutungo. Ginusto ko ito, at alam kong gugustuhin mo rin. Kung mali ako sa pangalawa kong sinabi, mabuti pa’y sumuko ka na. Matulog ka na lang o patulugin mo na lang ang pobre mong computer o telepono.

 

 

 

 

 

 

At dahil nandito ka na sa puntong ito, alam kong gusto mo ring mabasa. Sige na, libre na manghusga.

Ano ba kasi ‘yun? Pag-ibig. Tang’nang ‘yan.

Pero teka, gusto kong uminom muna, pampalakas ng loob. ‘Wag nating kalimutang mag-alay ng isang shot sa demonyo raw. Para hindi tayo ma-choke dahil siguradong malulunok natin ang utak natin sa pag-uusapan natin.

Bente-tres anyos na ako sa mga susunod na buwan. Pero hindi ko pa naranasan maging committed. Kadalasan, bitin ang love story ko. Bitin ‘yung pantalon. Hindi na kasya, pinipilit ko pa. Hindi kasi ako nagtatapon basta-basta ng mga bagay na napamahal na sa’kin.

Minsan, iniisip ko, may mali ba? Ang pangit ko ba? Siguro. Pero may mga success story naman na kahit parang nilamukos ng mga nagdaang rebolusyon ang mukha, makikita mo, may ka-holding hands. Sa dami rin naman ng taong nakasalamuha ko, may ilan din namang nagpaloko sa bitag ko. Masyado na lang siguro akong naging mapili sa pantalon na susuotin.

Pangarap kong manligaw. Alam kong ginasgas na ng mga apo ni Melchora Aquino ang panunuyo, pero ano ba naman ‘yung magasgasan nang kaunti ang pride ko bilang makabagong tao sa ngalan ng kundiman? Gusto kong maramdaman na kailangan niya ako: taga-hugas ng plato, taga-paligo ng pusa niya. Gusto ko maramdaman na siya si Paraluman, at isa akong maginoo pero medyo bastos. Joke.

Gusto ko, parte ng panunuyo ko ‘yung ihahatid ko siya sa opisina, o susunduin hanggang sa lugar na hindi ako maiispot-an ng tanod na barkada ng tatay niya. Out ka na? Papunta na ako d’yan. Teka, nag-lunch ka ba? Ano’ng gusto mo? Dahil bukod sa mahal ang isang bugkos ng roses lalo kapag hindi Valentine’s day, nakokornihan ako.

Gusto ko ‘yung araw-araw, may inaabangan ako. Kahit nakaka-stress ang text at tawag sa’yo ng mga boss mo, maaalis ‘yan kapag nabasa ko ang pangalan niya sa inbox ko, o kahit message lang sa Facebook. Kumbaga sa libro, may foreword siya na ikukuwento para sa isang chapter ng buhay niya sa araw na darating.

Susubukan niya akong kilalanin: paborito kong pagkain, pinaka-ayaw kong artista, pinaka-badtrip kong araw. Susubaybayan niya ‘yung blog ko, babasahin niya bawat letrang itinipa ko at ituturing itong painting na gusto niyang iuwi sa bahay at isabit sa dingding ng kwarto niya. Tapos, magiging laman ako ng statuses niya at tweets. Pahapyaw lang. At kung sisipagin man siya, magiging laman ako ng blog posts niya.

Gusto ko, kapag sinilip ko siya sa mga mata niya, maiintindihan ko ‘yung mga gusto niya sabihin kahit hindi siya magsalita. Tapos,  ‘yung buong katawan ko, magiging maligalig sa presensya niya, sa kabila ng panlalamig dahil sa pinaghalong kaba at kilig. Ilalagay ko ‘yung kamay ko pahalang sa ilalim ng ilong ko, o ng mata ko kapag nakapila kami sa istasyon ng LRT o bus kasi ganun lang siya kataas. Syempre maaasar ‘yun. Aasarin ko ulit. Repeat again.

Bukod sa kaweirduhan ng katawan, magiging malaya rin ang kamay ko na gumalaw kapag kasama siya. Sa ulo, sa balikat, sa buhok. Tapos ‘pag wala akong magawa, titirintasin ko ‘yung buhok niya. Kapag nabuhol na, susuklayin ko, hahaplusin, aamuyin. Huhulaan ko kung anong kulay ng Creamsilk conditioner ang gamit niya. Tapos, masisilip ko siyang di-magkandatuto sa pag-aayos ng damit at retouch sa salamin ng CR. Kasi, alam niyang paparating na ako.

Isang best friend na kasama ko mula sa kalokohan hanggang sa tagumpay– mula sa pagwa-one-two-three ko sa jeep hanggang sa job promotion ko na mas masaya pa siya kaysa sa’kin. ‘Yung nakikita kong masaya siya na natutupad ang mga pangarap ko.

Isang partner na kapareho ko ng kulay ng pajama, kausap ko bago ako matulog. Kinukwentuhan ko ng mga nangyari sa’kin sa isang buong araw. ‘Yung kahit na sa pinakamadidilim na sulok ng buhay ko, mangangapa siya ng dalawang bato para ikiskis ‘yun, gumawa ng apoy para hindi ako malamigan, at makita ko ‘yung daan papalabas. Siya na lagi kong madadatnan sa kusina tuwing umaga, na ipaparamdam sa’kin na hindi ako dapat matakot na kahit magising ako ng tanghali, may nakahanda pa ring sinangag at tapa.

Pasensya na. Gabi na kasi. ‘Wag na rin tayong matulog. Tutal, wala namang gigising sa’tin bukas.

Advertisements

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s