Hi,

Ang lungkot-lungkot ko.

Wala. Di ako naiiyak. Pero maraming gumugulo sa isip ko. Kasama ka doon.

Sa dami ng (?) at (!), andito na ang (,). At inaasahan ko na ang bagay na kinakatakot ko, ang (.). Pero umaasa pa rin akong manganganak ito at magiging (…)

Marami akong gustong sabihin. Pero bukod sa wala na akong lakas ng loob, siguradong tatawanan mo ako o tatapunan ng irap, kaya nagkasya na lang ako sa mga bantas. Niligtas na naman ako ng balarila.

Humihingi rin ako ng tulong sa prosa. Makakuha lang ako ng tyempo. Makapagkape lang ako, hintayin mo. Gagawan kita ng love letter. ‘Yung ikaiiyak mo, (hindi ko lang alam kung sa tuwa o sa lungkot o sa pagkapoot).

‘Yung tipong, nagdaan na ang maraming rebolusyon at ebolusyon, pero ikaw, parang tuod pa ring ginugupo ng isang pirasong papel na dinungisan na ng kumupas na tinta ng ballpen.

Tipo ng love letter na wala na ang mga letra; umaasa ka na lang sa memorya.

Advertisements

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s