Para Sa Aking Mga “Basha”

2005

Natatandaan niyo pa ba kung kailan tayo unang nagkakilala? May mga kanya-kanya tayong mundo, kumbaga mga estranghera pa lang tayo sa isa’t isa. Doon sa maliit na classroom na ‘yun, unang araw ng klase ko sa 2nd year, high school.

Ikaw, hindi ko alam kung anong pumasok sa kukote mo’t pinakisuyuan mo akong magbantay ng bag mo dahil bibili ka ng pagkain. Hindi ko alam kung iisipin ko bang matigas ang mukha mo o medyo nakakatanga na ipabantay ang bag mo sa hindi mo kakilala. At ikaw na isa pa, hindi ko alam kung paano ka namin naging kaibigan. Basta ang alam ko lang, naging magkatabi tayo sa Algebra dahil magkalapit ang apelyido natin. Utang ko sa’yo ang identity ko: na narealize ko at nakilala ko na ang sarili ko na isa akong tomboy nung nagkwento ka sa’kin ng babaeng prospect mo sa classroom.

‘Yun ‘yung mga panahon na, bawat araw ay parang isang regalo. Hindi ko alam kung anong magaganap sa araw na iyon: kung hindi mga panakaw na papuri sa’kin ng mga classmates natin tuwing mataas ang nakukuha ko sa exam natin sa Biology, o kaya minsan ay iiyak na lang ako sa isang tabi dahil sa mga kaklase kong lalaki na binu-bully ako. Anuman ang makuha ko: katol, cupcake, singkwenta pesos o kaya’y basang medyas, pinapakita ko sa inyo. Naging sandigan ko kayo sa mga panahon ko ng pagbuo ko ng sarili ko: kalakasan, kahinaan, identity crisis, o kung ano pa man. Tama, regalo ang bawat araw hindi dahil sa mga unexpected circumstances, kundi dahil kayo mismo ‘yun.

I’d rather have bad times with you, than good times with someone else.

Dumating ang mga sumunod na taon, nagkahiwalay na tayo ng section. Pero solid pa rin, walang nakakalimot. May mga pagkakataon naman na nagkikita pa rin tayo dahil iisa lang ang teacher natin, hindi ba? May pagkakataon pa ngang ginawa kong pamunas ng uhog ang palda mo nung hindi ako nakapasok sa Division Level ng Science Quiz Bee. Sa inyo ko rin siyempre, nakwekwento ‘yung mga sweet hearts ko, na ako lang ang nakakaalam.

I’d rather be beside you in the storm, than safe and warm by myself.

Ganyan tayo kasolid eh. Kahit umuulan na. Kahit malakas ang hangin. Kahit may isang batyang baha na. Kahit iisa lang ang payong natin, tapos sira pa. Kahit nililipad na ‘yung mga palda natin. Kahit basa na ‘yung uniform natin. Solid tayo. Hindi maghihiwalay.

College. Iisang unibersidad at building lang ang pinapasukan natin. Magkakaiba man tayo ng oras, lagi naman tayong nagkakabungguan dahil sa liit lang ng mundo natin. Maliit lang ang mundo nati dati, hindi ba? Masaya na tayo sa mga simpleng bagay. Pero dinaig pa ng mundo natin ang mga garter ng panti ko sa bilis nitong lumuwag.

Marami na tayong napalipas na oras, na panahon. Marami nang bagay na nangyari. Marami nang bagay ang nawala, dumating o napalitan. Marami nang pananaw ang nabago.

Ayoko na ng pink, mas gusto ko blue.

Ayaw mo nang magka-boyfriend.

At ikaw, hindi ka na tomboy.

Ako, ganun pa rin. Muntik na nga akong maging kalbo eh, look!

Ah, ‘wag mong sisihin ang sarili mo. Hindi mo kasalanang magkalapit tayo ng surname at nagkatabi tayo sa Algebra classes.

Tomboy talaga ako. Salamat sa’yo.

Napalayo na ako sa Diyos. Sa  Diyos niyo.

Pero, ‘wag kayong mag-alala, masaya ako.

May mga bagay na tayong hindi pinagsasang-ayunan. Ni hindi ko na maalala kung kailan ‘yung pinakahuling beses na nagkita tayo na wala akong nararamdamang pader na nakaharang sa pagitan ko at ninyo. Habang tumatagal, ang mga bagay na hindi natin pinagsasang-ayunan, lumalaki at lumalawak. Para tayong nasa panahon ng World War II na hindi nakapag-usap, o nagkita lamang ng dalawang beses sa loob ng humigit-kumulang dalawa hanggang tatlong taon, sa kabila nang may mga Facebook at cellphone naman tayo, at sa napakaliit na distansya ng Pasig sa Quezon City.

Natatandaan niyo pa ba kung kailan tayo unang nagkakilala? Ako, oo, 2nd year high school, year 2005. Tanda ko kung kwarto, ‘yung mga silya, ‘yung mga suot natin at kung gaano ito kaplantsado dahil first day of classes, pati’yung ingay ng ibang estudyante sa labas.

Siyam na taon mula nung una tayong nagkakilala, nagkita tayo ulit. Pero iba na sa pakiramdam at iba na ang eksena. ‘Yung magaspang mong mukha, at ‘yung lugay ng itim na itim na buhok lang ang natira sa alaala ng 2005.  Alam niyo ba ‘yung pakiramdam na, estranghera tayo ulit? Pero tayo ‘yung magkakaibang taong hindi na mapagsasama ulit.

O, sa madaling sabi, ako lang siguro.

Sinubukan ko pa noon na magsimba kasama ka at pamangkin mo, habang hinihintay ‘yung isa. Bilang alam kong isa ako sa mga taong kinukundena ng Bibliya, nagmukha akong naglalakad na kasalanan. Pero hindi ko na masyadong inintindi ‘yun, hanggang sa may nag-flash sa higanteng screen ng isang lalaki na dating bakla. Alam kong sa kaloob-looban mo, hindi mapuknat ‘yung ngiti mo. Patay.

Doon ko narealize na, wala na tayo sa taong 2005. Na hindi na ako natatawa sa physical deformities natin, o sa pagiging caricature natin. Hindi na ako natatawa sa ice cream na nagiging balbas. Na hindi na ako kasing bait dati. Na ang tingin niyo sa mundo ay mundo, pero ang tingin ko rito ay isang malaking bus na magbayad man tayo ng patas, hindi lahat ay nakakaupo. Nakatayo na nga, wala pang handrail.

Sa totoo lang, pinipilit kong maging gentle sa kaloob-looban ko. Ayoko man pag-usapan ang stress, hirap at pagod ko sa trabaho, pinipilit ko siyang isingit sa usapan dahil sa mga tanong ninyo.

Kumusta na puso mo? May boyfriend ka na no?

Naaalala mo si Bennett? ‘Yung crush mong lalaki noong high school?

Kumusta na si Grace, ‘yung iniiyakan mo dati?

Sabi mo dati, phase lang ‘yan.

Ikaw, kelan ka mag-aasawa?

Babae ka ba? I mean ‘yung preference mo?

Putang ina, sabi ng puso ko. Nabubulag-bulagan ba tayo? Hindi ba sapat ‘yung maikli kong buhok at ‘yung t-shirt ng tatay ko na suot ko para sagutin ang mga tanong na sa una pa lang, hindi na dapat tinatanong?

Naaalala mo dati, sabi mo, napapalayo ka na kay God?

Sa totoo lang, masakit.

Naku, wala na akong panahon sa mga ganyan.

Ah, oo si Bennett. Estudyante siya ulit, di ba?

Ayun, mukhang masaya naman siya. Wala na akong balita.

Ah, oo nga.

Hindi ko pa iniisip. Career muna.

Hindi ko muna iniisip. Career muna.

Ah, oo. *crickets chirping*

Tangina. Salamat sa career kong bumabagsak at sa trabaho kong pumapalya.

Ang sakit na, sa tagal ng panahon na ganito ako, hindi niyo pa rin pala matanggap kung sino at ano ang napili ko. Pero mas masakit doon, na hindi ko kayang magsalita, kasi ayoko kayong makitang nasasaktan. Ayokong maging sukatan ang pagtanggap at pagkakaiba sa kung sino ang totoong kaibigan sa hindi.

Malayung-malayo siya sa sakit ng isanlibong beses na pagkabasted at sa break up ng isang daang magsyota na tumagal ng tatlong taon. Sa pagkakaibigan kasi, walang commitment, kaya walang break up. Paano ko ba sasabihin sa inyong, ayaw ko na? Papaano ako lalayo at saan ako magsisimula? Option ba talaga ang paglayo in the first place? Ang lungkot, sampung taon– itatapon ko na lang ba talaga ‘yun?

O itatapon ko ba talaga? Andito na ako sa punto ko na, gusto ko na lang tapusin lahat– pero gusto ko kayong itago sa mga alaala. Sa taong 2005.

Salamat sa isyung hatid ni Manny Pacquiao. Ito na siguro ang panahon para magsabi ng ako ng totoo. Hindi ako sigurado kung tatanda tayong magkakasama ulit. Pero sana, oo.

 

 

Advertisements

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s