Sa Bandang Guagua

Ano’ng ganap mo kapag Linggo?

Quarter to 10 o’clock ng umaga, binulabog ako ng mga tawag at text kanina. Pinagpapasalamat ko na lang na kahit papano, nagising ako, bilang mag-aalasais na ng umaga nang mag-shut down ako at mamaalam sa mundong ibabaw. Inasahan ko naman kasi na, paghaharian ko ang Linggo ko.

Kinagabihan, nagpunta ako ng Guagua, Pampanga para mag-interview ng isang babaing Katy Perry sa The One Who Got Away. Namatay sa komplikasyon ang lalaking dream guy ng mga babae sa pocket book: gwapo, mabait, torpe, malambing at masasabi ko namang may-kaya sa buhay  na luckily, si Katy Perry ng Guagua ang nagustuhan ngunit sa kamalasan, hindi tumagal. Whether sampung taon kayo, o isang buwan lang, ‘pag mahal mo, mahal mo. Kaya ganoon na lang ang pagsisisi ni Perry kung bakit hindi niya binalikan ulit si Boy Pogi.

At iyon, ang naudlot na love story nang dalawang ito ang naging dahilan kung bakit naudlot ang aking weekend. Wala raw kasing magsu-supervise ng coverage ng libing ni Boy Pogi kaya nagbakasakali ang aking boss na, kung wala mang taong nakalaan para sa trabahong iyon, ako na lang muna.

Napakamot na lang ako ng ulo habang naghihikab. Anak ng tokwa. Binigyan nga ako ng madaling trabaho nitong nagdaang linggo dahil hindi ako kayang pagkatiwalaan, pero binawi naman sa pagtadtad ng mga  trabahong sisimulan ko, pero tatapusin ng iba. Sabagay, mahilig naman ako magsaing kahit sa labas ako bumibili ng kanin.

Para akong makupad na desktop na punum-puno ng virus na nagbawi ng malay sa humigit-kumulang isang oras, at nang ma-realize ko na hindi panaginip ‘yung mga tadtad na tawag at text sa’kin kanina, doon na ako kumaripas. Mabuti naman kahit papaano, may na-assign nang producer na magshu-shoot. Happily ever after.

Habang papunta kaming shoot, pinag-uusapan na namin kung paano namin iko-cover ang libing ni Boy Pogi. Interviewhin din daw ang mga magulang at ang pseudo-girlfriend na si Perry. Tapos, baka raw pwedeng lagyan ng stylized shoot (term siya sa production na ang ibig sabihin, beauty shots. Para ma-visualize mo, isipin mo kung paano magwisik ng tubig at maghilamos ang mga babae sa Ponds facial wash). Minsan hindi ko maintindihan kung nakakawala ba talaga ng puso ang pagpro-produce o sadyang kailangan mong mawalan ng emosyon paminsan.

Sa wakas, matapos naming maligaw dahil wala akong kwenta sa direksyon, nakarating na kami sa chapel kung saan nakalagak si Boy Pogi. Hindi ko alam kung sadyang robot ako o talagang madilim o gloomy na aura sa paligid– siguro kasi kahit papaano, nakapagpaalam sila nang matiwasay kay Boy Pogi. Ang tanging emosyon ko lang noon eh, pagngingitngit sa tirik ng araw. Nagkataon pang sinuot ko ‘yung mainit kong damit (mala-varsity o sport shirt) na Slytherin Seeker. Parang blade na gumuguhit sa balat.

Hanggang sa umalis na kami ng chapel, at naramdaman ko na ‘yung mga niloloob ng mga matatandang dalaga: ‘yung tingin nila sa pag-ibig na isang mabagal at matamlay na prusisyon, habang papunta sa sementeryo. Akala ko, simpleng sementeryo lang iyon.

Wala, wala kang mababasang horror story dito na pwede mong ibenta sa Creepy Pasta at sa mga pamangkin mong maliliit na ayaw matulog nang maaga sa gabi.

May limang taon na siguro– o apat na taon o anim, o kung ilang taon nang nakakaraan, nang huli akong makadalaw sa sementeryo. Kahit anong sementeryo, ke sementeryo sa’min o sementeryo sa ilalim ng tubig, basta hindi ako nakapasok sa loob ng humigit-kumulang limang taon. Wala namang nag-iba sa itsura ng sementeryo base sa mga sementeryong nakita ko nung huli akong mapadaan; higit lalong wala namang kakaiba sa sementeryong iyon na pinuntahan namin.

Nabanggit ko ito sa producer na kasama ko noon. Tinanong niya kung wala ba kaming patay. Mukha lang akong zombie, pero mortal pa rin ang angkan namin. Sa mga namatay kasi sa side ng nanay at tatay ko, isa lang roon ‘yung inabutan kong buhay, si Tito Chris. Medyo may katiting na pagsisisi nga sa’kin kasi, hindi ako naging mapagmahal na pamangkin. I mean oo, concern ako bilang kamag-anak, pero hindi ko siya masyadong nilalapitan noon nang tamaan siya ng iba’t ibang uri ng sakit gawa ng droga. Kaya ayun, tuwing may bisita kami na hindi niya kilala, mga asa-asawa ng pinsan ko halimbawa, nagpapakita siya kapag nakikitulog sa bahay ng isa kong tita.

Kung physically fit siguro ako, kaya kong libutin ‘yun sa loob lang ng isang minuto. Kung may photographic memory siguro ako, kaya kong tandaan lahat ng pangalan doon in 3 minutes. Kung may psychic powers siguro ako at sixth sense, kaya kong magpatawag ng conference meeting in 4 minutes, lalo kung walang kaluluwang mag-iinaso. Ganyan kaliit ‘yung sementeryo.

Dalawang semeteryo lang ang gusto ko pasukin bago pa ako makarating dito sa munting sementeryo ng Guagua:

  1. ‘Yung isa, sa may highway papuntang Zambales, ‘yung paitaas ng bundok. Mga tatlo hanggang apat na beses ko na siguro itong nadaanan. Kahit malalim na ‘yung gabi at sementeryo siya, ayokong pumalya ng tingin sa mga nitso at mga nakatirik na krus. Bukod sa matatagtag ang fats mo sa pag-akyat, gandang-ganda ako sa landscape.
  2. Yung sementeryo sa San Mateo. Press work noon ng college paper namin sa bahay ng Editor-in-Chief namin. Madilim na noong mga oras na ‘yun kaya hindi ko na matandaan ‘yung eskinitang dapat kong hintuan. Naparami pa ata ng tagay ng kape ‘yung driver. Ayon, lumampas kasi jeep na sinakyan ko. Wala akong choice kung hindi maglakad. Tang inang sementeryo ‘yan nang madaanan ko. Nakakatakot puta. Ni hindi ko kayang tumingin kahit two seconds lang. At dahil diyan, kailangan ko siyang balikan for scaring all the shit out of me.

Hindi ko alam kung ilang taon ako nung unang beses akong makapasok ng semeteryo, pero ang akala ko noon, sangkap lang ang mga pagkamatay ng mga karakter sa mga pinapanood naming soap opera noon para matigang at mag-clog ang muta sa tear ducts ng manonood. ‘Yung naaalala ko, nanonood ako ng Maalaala Mo Kaya, may lalaking binaril (si Carlo Aquino ata ‘yun) tapos iniisip ko kung paano gagawing ‘yung dugo at pagbabaril. Doon ko natitigan nang masama ‘yung isang bote ng catsup sa kusina. Hanggang sa may napanood akong dokyu kung papaano gawin ang mga simpleng stunts, which convinced me more na hindi totoo ang kamatayan. Hanggang sa ma-burst ang bubble ko nang makapasok ako first time sa sementeryo.

Mahilig ako magbasa ng mga pangalan, hindi ko na matandaan kung anu-ano ‘yung mga ‘yun (dahil nga wala akong photographic memory) pero naaaliw ako sa pagbabasa ng pangalan. Hanggang sa mga sumunod na taon, kinukwenta ko na ‘yung edad nila. Siguro premonition siya na magiging tindera ako ng sari-sari store kaya kailangan kong mag-exercise ng mental Math.

Tapos, sa sumunod pang mga taon na pagpunta ko sa sementeryo, bukod sa pagkwekwenta ng edad, pinapansin ko na rin pati ‘yung date kung kailan sila namatay, at itsura ng nitso. Sa mga nabanggit na kwalipikasyon ko iniisip kung anong naging buhay nila.

  • Ay ito, baby pa, sayang naman.
  • Ito namang isa, 74 years old na; lived his life to the fullest.
  • ‘Yung nitso nito, ginamitan na lang ng walis tingting na panulat sa mamasa-masang semento noon. Siguro hirap sila sa buhay.
  • Eto naman, panginoong maylupa. Daming pasabog eh.
  • Pasko namatay ‘to oh. Paano kaya sila nagcelebrate?

Hanggang sa eto na nga, matapos ang mahabang panahon, nakarating ulit ako sa sementeryo.

Tulad ng nakagawian ko, nagbasa ako ng pangalan, pero konti lang bilang nasa shoot kami. Pero mas ikinalikot ko noon, ‘yung pagkwekwenta pa rin ng edad, petsa ng pagkapanganak nila at kung gaano na sila katagal nakahimlay doon. Doon ako napapaisip kung anong naging kwento ng buhay nila. Mayroon akong ilang natandaan kanina, meron naman na sampol lang.

  • Tagal na nitong patay ah. 1944 pa. Siguro Makapili ‘to. O pinatay sa isang public execution habang nagsisigaw ng “Mabuhay ang Amerikano!’
  • Namatay ‘yung asawa niya, 70’s pa. Pero kailan lang siya namatay. Mahirap ba maging biyuda nang mahabang panahon?
  • Eto naman, pinanganak noong 80’s. Martial Law baby. Paano kaya siya tinago nang magulang niya noon sa bundok?P_20160131_153145_2[1]

Inisip ko noon, nagkwe-kwentuhan din ba ‘tong mga ‘to kapag gabi na? Nagpapayabang ng lolo? Nagre-retreat, habang napapalibutan ng kandila? Hindi pa ba sila umay sa amoy ng candle wax? Naku po, sorry, natapakan ko nitso mo. Badtrip siguro ‘to.

Hindi ka lang talaga makakapulot ng kwento sa mga taong nagsasalita’t buhay. May sixth sense ka man o wala, magkakaroon ka ng usapan with sense sa mga patay, na hindi mo kailangan paganahin ang five senses mo. One way nga lang ang usapan.

Perpektong lugar siya para sa mga taong gustong mag-isip at gumawa ng kwento. Malayo kasi sa urbanidad at overrated lines and punchlines. Malayo sa plot na iginapang at naisalba ng deus ex machina. Malayo sa industriya ngayon na kung saan, gagawin kang bobo at binayaran lang lahat ng TV commercials.

Kung kailan mo rin ng mahiwagang portal para makausap ang sarili mo, sementeryo ang hanap mo. May kaibigan akong strong, as in strong ang personality, na kapag malungkot siya at nanghihina, pupunta siya ng sementeryo at mahihiga sa mga nitso. Narerelax kasi siya, tahimik kasi. Hindi ko na matandaan pa ang ibang rason kung bakit sementeryo ang napili niyang sanctuary, pero siguro, mahirap kasi para sa mga tao sa paligid niya na maintidihang hindi siya forever Wonderwoman.

Sa wakas, alam ko na kung saan ako pupunta tuwing Lucky Sunday, ang magiging ganap ko kapag nararamdaman kong kinakalawang na ang imahinasyon ko at ang pagsusulat ko, kapag nasusuka na ako sa mga tsismisang kapitbahay at noontime shows.

At nasagot ko na ang tanong ko kung saan pwede mag-soul search ang mga tulad kong kababata ni Heidi, na anak-pawis sa kabundukan– literally and figuratively.

 

 

Where Do Broken Hearts Go?

Basta ang alam ko noon, title lang ito ng kanta ni Whitney Houston. Noong mga panahong bibili ako ng pocket wifi, ito ‘yung naiisip kong pangalan at ang password eh, kung saan ako madalas makikita dahil sa pagiging workaholic ko. Wala naman– gusto ko lang ipangalandakan noon na may pocket wifi ako: kukunin ko pa ang atensyon mo pero hindi ko ipapaalam siyempre ang password. Pero hindi ako nakabili ng pocket wifi at hanggang ngayon ay nakikigamit lang ng resources ng aming kumpanya. Kaya ang title sana ng kanta ay hindi pa rin naging pangalan ng pocket wifi.

Hanggang sa hindi na siya naging title lang ng kanta. Binili ng pelikula ang kantang ito at ibinato sa ang tanong sa mga manonood. Hanggang sa ang title lang sana ng kanta ay nagkaroon ng quotation marks sa unahan at sa dulo ng iisang pangungusap na ito. Unti-unti, hindi na siya binalot ng melodya: nagkaroon siya ng laman. Isang damit na sa wakas ay maraming gustong bumili, ilang beses sinilip sa mga tukador ng clothing line, hinanap kung saan meron at magkano nga ba.

Pumatok sa mga manonood. Ang rhetorical question ay naging palaisipan na ngayon.

Sa mga tindera sa palengke.

Sa mga gumagawa sa factory.

Sa mga negosyante sa Makati.

Sa mga panginoong maylupa

Sa mga tambay, na ilan ay suma-sideline sa pagiging snatcher.

Sa mga taxpayers at sa mga umaasa pa rin sa isusubong pagkain ng magulang

Sa mga taong araw-araw binabaybay ang EDSA, sa mga nakikipagdigma sa sariling pwesto sa MRT, sa mga nasa loob lang ng bahay umulan o umaraw. Sa mga taong sobrang busy sa buhay pero nakukuhang magising ng alas-dos ng madaling araw para magmukmok. Hindi na nila pinapakinggan ang dating title ng kantang ‘yan: iniisip kung magkano, kung nakanino, kung papaano at kung nasaan nga ba.

Sa Norte? Bakit nga ba nagpupunta sa Norte kapag gusto mo mapag-isa at mag-soul search? Kasi malayo sa magulong urbanidad? Kasi malamig ang panahon? Siguro. Dahil sa klima eh, siguradong magsasara ang pores mo at aasa ka na pati tear ducts mo at ilong mo ay magbabara. Para wala nang aagos.

Saan sa Norte?

Sa Baguio? Maraming tao.

Sa Sagada? Malayo pa ulit.

Sa Mt. Kiltepan? Maraming lovers na dun ngayon, baka umiyak ka lalo.

Sa Batanes? Paano kung bumagyo?

Sa Vigan? Romantic masyado.

Sa Pagudpud? Beach please.

Bakit ayaw nila sa Visayas? O sa Katimugan? Sa Cebu, pwede. Sa Davao, safe ka pa sa mga mananakit at manloloko at magnanakaw– ng pera at puri at ng feelings. Sa Zamboanga? Sa Sulu? Sa Tawi-Tawi?

Kung namamahalan ka, pwede ka naman sa malapit lang.

Dito kasi talaga nagpupunta, ang mga pusong nasira. Hindi siya glue o MIghty Bond o packing tape na pagdidikit-dikitin uli na parang jigsaw puzzle. Pwede kang magsama ng barkada. Pwede mong lunurin sarili mo sa alak. Pwede kang mag-amoy ashtray. Pwede mong singhutin ang chicken sisig. Pwede kang sumamba sa inidoro pagkatapos. Walang mangingialam pati kung paano ka kumanta.

Kahit parang kinakaskas na bulok na yerong sinubok ng dekada ang boses mo.

Kahit parang iniipit ang utong mo, o tinadyakan sa bayag.

Kahit para kang sumasamba sa diyus-diyusan.

Kahit nilulunok mo isa-isa ‘yung alpabetong Pilpino.

Kahit para kang nalulunod dahil panay ang singhap mo.

Kahit nadadagan ng mura at poot ‘yung lyrics ng kanta.

Wala kang dapat ipag-alala na baka magtampo si Whitney Houston sa’yo dahil hindi mo kinanta ang kanta niya. Kasi dito, walang manghuhusga sa’yo.

281677_1906958238444_5447745_n

‘Wag mo lang tignan ‘yung score.

Bakit Nga Ba?

My bestfriend told me, to write down every little thing that makes me feel down: ultimo ata pagkahulog ng G-TEC kong ballpen na gusto kong iyakan dahil bumaliko ang point.

Pero sa lahat ata ng masarap sanang isulat, ikaw ang pinakamahirap. Sa lahat ng umidlip sa balikat ko at nahagip ng paningin ko, ikaw ang pinakamasakit isulat. Oo, tangina, pati ‘yung first and one true love kong pagsusulat, hindi ko na maitugma sa’yo.

Hi,

Ang lungkot-lungkot ko.

Wala. Di ako naiiyak. Pero maraming gumugulo sa isip ko. Kasama ka doon.

Sa dami ng (?) at (!), andito na ang (,). At inaasahan ko na ang bagay na kinakatakot ko, ang (.). Pero umaasa pa rin akong manganganak ito at magiging (…)

Marami akong gustong sabihin. Pero bukod sa wala na akong lakas ng loob, siguradong tatawanan mo ako o tatapunan ng irap, kaya nagkasya na lang ako sa mga bantas. Niligtas na naman ako ng balarila.

Humihingi rin ako ng tulong sa prosa. Makakuha lang ako ng tyempo. Makapagkape lang ako, hintayin mo. Gagawan kita ng love letter. ‘Yung ikaiiyak mo, (hindi ko lang alam kung sa tuwa o sa lungkot o sa pagkapoot).

‘Yung tipong, nagdaan na ang maraming rebolusyon at ebolusyon, pero ikaw, parang tuod pa ring ginugupo ng isang pirasong papel na dinungisan na ng kumupas na tinta ng ballpen.

Tipo ng love letter na wala na ang mga letra; umaasa ka na lang sa memorya.

Nangumpisal sa harap ng Gin bulag ang bente-dos anyos.

Mag-aa-alas dos na. Ang sabi ko, hindi ako aabutin dito ng ganitong oras. Ito na lang rin kasi ‘yung oras ko para magpahinga– ang magmuni-muni at magsulat. Makakapasok ako bukas ng maaga, manalig tayo.

Pero hindi siguro mahirap gumising ng maaga kung may gigising sa’yo; ‘yung taong gusto mong maging kahati ng unan mo hanggang pagtanda mo.

*nagkatinginan tayo. kunyari, nakatutok mata mo sa computer*

Alam kong alam mo kung saan ito patutungo. Ginusto ko ito, at alam kong gugustuhin mo rin. Kung mali ako sa pangalawa kong sinabi, mabuti pa’y sumuko ka na. Matulog ka na lang o patulugin mo na lang ang pobre mong computer o telepono.

 

 

 

 

 

 

At dahil nandito ka na sa puntong ito, alam kong gusto mo ring mabasa. Sige na, libre na manghusga.

Ano ba kasi ‘yun? Pag-ibig. Tang’nang ‘yan.

Pero teka, gusto kong uminom muna, pampalakas ng loob. ‘Wag nating kalimutang mag-alay ng isang shot sa demonyo raw. Para hindi tayo ma-choke dahil siguradong malulunok natin ang utak natin sa pag-uusapan natin.

Bente-tres anyos na ako sa mga susunod na buwan. Pero hindi ko pa naranasan maging committed. Kadalasan, bitin ang love story ko. Bitin ‘yung pantalon. Hindi na kasya, pinipilit ko pa. Hindi kasi ako nagtatapon basta-basta ng mga bagay na napamahal na sa’kin.

Minsan, iniisip ko, may mali ba? Ang pangit ko ba? Siguro. Pero may mga success story naman na kahit parang nilamukos ng mga nagdaang rebolusyon ang mukha, makikita mo, may ka-holding hands. Sa dami rin naman ng taong nakasalamuha ko, may ilan din namang nagpaloko sa bitag ko. Masyado na lang siguro akong naging mapili sa pantalon na susuotin.

Pangarap kong manligaw. Alam kong ginasgas na ng mga apo ni Melchora Aquino ang panunuyo, pero ano ba naman ‘yung magasgasan nang kaunti ang pride ko bilang makabagong tao sa ngalan ng kundiman? Gusto kong maramdaman na kailangan niya ako: taga-hugas ng plato, taga-paligo ng pusa niya. Gusto ko maramdaman na siya si Paraluman, at isa akong maginoo pero medyo bastos. Joke.

Gusto ko, parte ng panunuyo ko ‘yung ihahatid ko siya sa opisina, o susunduin hanggang sa lugar na hindi ako maiispot-an ng tanod na barkada ng tatay niya. Out ka na? Papunta na ako d’yan. Teka, nag-lunch ka ba? Ano’ng gusto mo? Dahil bukod sa mahal ang isang bugkos ng roses lalo kapag hindi Valentine’s day, nakokornihan ako.

Gusto ko ‘yung araw-araw, may inaabangan ako. Kahit nakaka-stress ang text at tawag sa’yo ng mga boss mo, maaalis ‘yan kapag nabasa ko ang pangalan niya sa inbox ko, o kahit message lang sa Facebook. Kumbaga sa libro, may foreword siya na ikukuwento para sa isang chapter ng buhay niya sa araw na darating.

Susubukan niya akong kilalanin: paborito kong pagkain, pinaka-ayaw kong artista, pinaka-badtrip kong araw. Susubaybayan niya ‘yung blog ko, babasahin niya bawat letrang itinipa ko at ituturing itong painting na gusto niyang iuwi sa bahay at isabit sa dingding ng kwarto niya. Tapos, magiging laman ako ng statuses niya at tweets. Pahapyaw lang. At kung sisipagin man siya, magiging laman ako ng blog posts niya.

Gusto ko, kapag sinilip ko siya sa mga mata niya, maiintindihan ko ‘yung mga gusto niya sabihin kahit hindi siya magsalita. Tapos,  ‘yung buong katawan ko, magiging maligalig sa presensya niya, sa kabila ng panlalamig dahil sa pinaghalong kaba at kilig. Ilalagay ko ‘yung kamay ko pahalang sa ilalim ng ilong ko, o ng mata ko kapag nakapila kami sa istasyon ng LRT o bus kasi ganun lang siya kataas. Syempre maaasar ‘yun. Aasarin ko ulit. Repeat again.

Bukod sa kaweirduhan ng katawan, magiging malaya rin ang kamay ko na gumalaw kapag kasama siya. Sa ulo, sa balikat, sa buhok. Tapos ‘pag wala akong magawa, titirintasin ko ‘yung buhok niya. Kapag nabuhol na, susuklayin ko, hahaplusin, aamuyin. Huhulaan ko kung anong kulay ng Creamsilk conditioner ang gamit niya. Tapos, masisilip ko siyang di-magkandatuto sa pag-aayos ng damit at retouch sa salamin ng CR. Kasi, alam niyang paparating na ako.

Isang best friend na kasama ko mula sa kalokohan hanggang sa tagumpay– mula sa pagwa-one-two-three ko sa jeep hanggang sa job promotion ko na mas masaya pa siya kaysa sa’kin. ‘Yung nakikita kong masaya siya na natutupad ang mga pangarap ko.

Isang partner na kapareho ko ng kulay ng pajama, kausap ko bago ako matulog. Kinukwentuhan ko ng mga nangyari sa’kin sa isang buong araw. ‘Yung kahit na sa pinakamadidilim na sulok ng buhay ko, mangangapa siya ng dalawang bato para ikiskis ‘yun, gumawa ng apoy para hindi ako malamigan, at makita ko ‘yung daan papalabas. Siya na lagi kong madadatnan sa kusina tuwing umaga, na ipaparamdam sa’kin na hindi ako dapat matakot na kahit magising ako ng tanghali, may nakahanda pa ring sinangag at tapa.

Pasensya na. Gabi na kasi. ‘Wag na rin tayong matulog. Tutal, wala namang gigising sa’tin bukas.

The Olfactory Nerve

Ito ‘yung responsable sa pang-amoy natin. Ano nga bang mensahe ng bawat amoy? Bukod sa amoy ng tsismis na siguradong may mensahe, bawat amoy ay may konteksto. Na pwedeng pagsimulan ng rebolusyon?

Naalala ko nung 4th year high school, minsan naitanong ng guro namin sa Filipino ang tungkol sa ipinapasang ordinansa kaugnay sa may mga driver na may kamehamewave. Hindi ko matandaan kung ibinalita na ba talaga ‘yun, patay ang nerves ko pagdating sa current events, o nasobrahan lang sa kakasinghot ng chalk ang teacher ko. Kung ano man sa dalawa, ang mas mahalagang bagay ay may pinag-usapan kami na may katuturan.

Nagtawanan kami. Kung anu-anong klaseng mapang-alipustang nakakalokong salita ang lumabas sa bibig namin na akala mo, three times  day kami kung mag-toothbrush. Sabi nga ng isang classmate ko, habanag paisa-isang humuhugot ng tawa, stress ka na nga, ganun pa ang maaamoy mo.

Na sinegundahan naming lahat. Busy ka nga namang tao, at ayaw mo ng may tambay, sa ilong mo.

Pero may isang classmate ako, na kaibigan ko rin at isang debater, ang may ibang pananaw. Nakaka-degrade ng pagkatao ang pagpapasa ng ganoong ordinansa.

Narinig ko ‘yun, pero noong mga panahon iyon, exactly 6-7 years ago, ang tanging iniisip ko e, kapakanan ng nostrils ko.

Halos hindi yata lumilipas ang isang buwan matapos noon nang tumanda ako (hindi ko alam kung kailan), na hindi ko naiisip ang sinabi ng friend ko.

Nakaka-degrade ng pagkatao.

Doon ko nahanap ang totoong sagot. Oo nga naman.

Hindi sa gaya-gaya ako, o madaling maimpluwensyahan, o nagpapasikat para maging iba. Pero totoo nga, tama siya.

Oo, naiintindihan kong sadyang may mga makapigil-hiningang amoy tayo na ayaw nating malanghap habang nasa biyahe pauwi. Ito ‘yung mga panahong gusto mong maglabas ng pintura: either ilamas mo sa buong jeep para mahigop ang amoy ng katabi mo o sisinghutin mo. Tipong imbis na maglalabas ka ng extra rice, isusuka mo pa ‘yung kinain mo.

Ilang beses na ako nagkaroon ng mga kasabay sa jeep na may langhap-sarap na amoy. Pinipigilan kong huwag huminga from time to time. Isang malalim na hugot para maraming pumasok na oxygen + carbon dioxide + greenhouse gasses, tapos, para akong kamelyo na iipunin ko ‘yun sa baga ko. Habang ang mga katabi ko, panay ang paypay at hindi matanggal ang panyo sa ilong, ako, pakamot-kamot lang. Binubugbog man ang ilong ko, ayokong ipakitang nandidiri ako.

Bakit? Nakikita mo ba kung sinong mga tao ang may ganitong amoy? Nangangalakal, tindera, driver, street sweeper. Kaulayaw ang nature turning into nakasusulasok na urbanidad.

Isipin na lang natin: kung sa bangko ba nagtratrabaho ‘yun, na kulang na lang ay ipaghele ng aircon at swiveling chair, mangangamoy kamehamewave na pumatay kay Freeza ang mga drayber? Kung ang minamaneho nila, eroplano o barko, magiging ganun kaya sila kadungis? Kung nagtratrabaho ba siya sa restaurant, mawawalan ka ba ng gana ngumuya? Naalala ko ‘yung lakas-loob na pagpapa-feature ng isang babaeng Metro Aide sa isang programa na ang paksa eh, kamehamewave. Note: Metro Aide siya! Nasa tabi nang kalsada’t nauusukan!

Malamang ay iniisip mo ngayon na pwede namang mag-deodorant, maligo araw-araw. Pero nasa lifestyle ng tao. Ang oras niya sa pagligo ay ipamamasada na lang niya. O ibibili niya ng deodorant eh, ipangmimeryenda na lang o pandagdag sa pambili ng tocino ng Bunso niya sa kanyang titser. Hindi sa lahat ng pagkakataon, maggagawa mong pigilan ang paggalaw ng peristalsis mo sa pwet sa pampublikong lugar.

Kung napatupad kaya iyon, paano ba? Katulad din ba ito ng paghuli sa mga nagyoyosi sa Farmers at harap ng Robinson Ortigas?

Malamang MMDA officer na ipinaglihi kay Ilong Ranger, o sa K9. Magsisimula sila sa trabaho ng alas-nuwebe ng umaga hanggang alas-singko ng hapon. Siguro sa mga checkpoint o paradahan, sakayan/babaan ng jeep sila magsisitambay para mahanap ang “The One”. Kung walang ilong ang magsasakripisyo sa ganitong uri ng trabaho, malamang may mga device sila na panukat ng amoy, na mukhang thermometer na isasalaksak sa mga pawisang kilikili. O kaya ‘yung papel sa Rexona para malaman kung gaano ka ka-pawisin. Kung papalarin ka, kukunin ang pangalan mo, address at iche-check ang lisensya. Ipahuhubad sa’yo ang t-shirt o kukumpiskahin ang towel mo upang maging ebidensya. Nakahanda ang kanilang resealable pack na animo’y gumawa ka ng krimen.

Magbabayad ka ba ng limandaan o aattend ka ng community service at magseseminar? Aba, isang araw gugugulin ‘yun. Maglilinis ka ng kalsada at mag-i-spray ng deodorizer sa mga public dugyot-pink cubicles ng MMDA na ‘pag pumasok ka, kakapit sa t-shirt mo ‘yung amoy-ihi ng mga lasing at lalaking salawahan sa pag-ibig. Isang araw. Isang araw na kita rin ang mawawala sa’yo. Pero may pakunswelo de bobo naman kahit papaano. Sa seminar, bukod sa ituturo sa’yo kung paano ang tamang paghilod at kung gaano karaming beses ka dapat magpabula ng sabon sa singit mo, present d’yan ang mga magpapa-give away ng mga produktong “for men” na mga burgis na lalaki lang ang makaka-afford. Oo, bibilhin na pati ng multi-nasyonal companies ang kagaguhan ng pag-iisip ng mga nakatataas pagdating sa pagpapatupad ng ganitong mga batas. Isang araw na kita ang mawawala. Kaya magbabayad ka na lang ng 500 pesos dahil lamang sa hindi mo pagiging aktibo sa banyo.

At dahil nga d’yan, maraming aangal– mga grupong nangangalaga sa mga driver, misis ng driver, titser ni Bunso at kabit ni driver. Nakakatawang isipin na hindi na pagtaas ng pamasahe ang ipaglalaban nila, kundi karapatan nilang maitaas ang kili-kili ng matiwasay. Syempre, sasabihin ng mga nakaupo, “hindi kami nagkulang ng paalala”. Siya nga naman, malinaw namang nakasulat: bawal magka-putok, may namatay na.

Let’s face it: parte ito ng araw-araw nating buhay-kalsada. Tandaan natin na hindi natin ito pag-aari. Kaya nga ang tawag sa kanya eh, PUBLIC Utility Vehicle. Hindi ko sinasabing kapag masa ka, dapat madumi ka; kapag blue-collar job ka, kasama na run ang katotohanang mabaho ka. Pero ang mga noun na nabanggit ko ay mga natural na taong nasa natural na paligid at natural na nangyayari sa kanila ‘yun. Masyado nang mainstream ang pagsigaw ng “ang baho!” sa walang-malay na tae.

Nakakahiya, na ngayon ko lang siya naisip. After ng ilang taong nakalipas.

Pero kung ayaw mo talaga ng mabahong amoy, magtaxi ka araw-araw! O kaya, isa lang ang ibig sabihin niyan: kailangan mo nang mag-invest nang sarili mong kotse!

Gusto mo ba magkaroon ng kotse na hindi ka nagpapakahirap, nagpapakaalila sa trabaho? Na makukuha mo sa loob ng isang taon kahit nakaupo ka lang, tapos kumikita ka pa? Mahigit 100,000 pesos sa isang buwan? Madali lang ‘yan!

Kita tayo sa Starbucks.

Unsent

Masaya akong dumating ka. May mga namatay akong pangarap na nabuhay bigla nung nakilala kita. Feeling ko, kaya ko lahat abutin ‘yun, hindi lang para sa sarili ko kundi para sa mga taong nasa paligid ko. Pero dumating sa punto na narealize ko, hindi pala lahat ng pangarap ko, kaya kong tuparin. Ikaw ‘yun.

Baligtad tayo sa kadalasang nagiging romantic story and friendship combined. Started as lovers (na hindi natuloy), became friends hanggang sa maging mag-bespren. Minsan akala ko, wala na. Tanggap ko na, kaya ko na. Pero may ilang gabing hindi ko namamalayan, binubuhay kita sa guni-guni ko, na sa paggising sa umaga, ikaw ang una kong makikita. Tama nga siguro ‘yung workmate ko: ginagawa kong excuse ang friendship na meron tayo dahil sa likod ng lahat ng iyon, umaasa pa rin ako.

Pero malabo na sa tubig-kanal ‘yun. Napaglipasan na tayo ng oras. We’re so close but we grew apart. Marami nang nangyari. Sabi ko nga dati, kung tayo talaga, darating ‘yun. Kaso hindi na dumating eh. Alam kong pangarap mong maikasal, magkaroon ng asawa at pamilya; mga pangarap mong hindi ko kayang tuparin.

Mahal kita, higit pa ‘yun sa iniisip mo at inaakala ko. Sorry, but every time I say I love you, I mean it. Pero, tama na siguro.

‘Wag kang mag-alala, katulad ng mga alaala, ang mga pangarap kong natitira ay hindi mawawala. Pero hayaan mo na lang sanang tuparin ko ‘yun mag-isa.

Blogger’s Block

Malamang ay iniisip mo kung ano’ng klaseng pautot ko na naman na ito.

Photo Credit: Blogging from A to Z Challenge

Minabuti ko nang gawing ‘blogger’ dahil ayokong angkinin ang ‘writer’ na hindi ko alam kung nakarating na ba talaga ako sa ganoong lebel; kung nasunod ko ba ang standards ng isang writer ayon sa pananaw mo. You know, ayoko putukin ang iyong bula *see translation*.

Eto ‘yung mga panahon na dapat, nagsusulat ka. Isusulat mo ‘yung kung anong bumagabag sa’yo kanina habang nasa trabaho ka, pinapagalitan ng boss, nakikipagsiksikan sa MRT, o kumakain ng lunch. Hindi mo nga lang naisulat agad dahil wala ang iyong handy dandy notebook, o wala kang oras, o kaya ay hindi mo alam kung paano ito isusulat.

Taeng-tae ka na eh. Kaso, may tao pa sa banyo.

Pero ang masama nito, ‘pag nasa harap ka na ng laptop mo, hawak mo na ang lahat ng oras mo, biglang blangko ka. Nakikipagkindatan ka na lang sa monitor. Bigla mong malilimutan lahat ng nasa isip mo. Nawala sa isang iglap. Dahil maaaring:

1. Pagod o antok ka na.

2. Nalibang ka na naman sa Facebook at Twitter.

3. Gutom ka.

4. Marami kang problemang dinidibdib kahit niloloko mo lang ang sarili mo dahil wala ka namang dibdib.

Umatras bigla ‘yung tae mo kasi masakit pala ang ulo mo.

O KAYA NAMAN, eto ‘yung mga panahon na dapat, nagsusulat ka, dahil gusto mo lang. Magbigay ng opinyon, magpahayag ng damdamin, ilarawan ang mangilan-ngilan mong pantasya sa buhay. Ang problema– wala kang maisulat. Walang malinaw na ideya, matinong usapin o konkretong paninindigan. O kaya, umay ka na sa lahat ng nangyayari sa paligid mo. Magiging isa ka na lang sa mga kauumayan ng netizens ‘pag nagsumiksik ka pa sa blogosphere.

Kaya minsan, sa umaga, panay himas mo sa baba mo. Andun daw ang point (o kung ano man ang tawag doon na related sa accupuncture) para makatae ka. Dahil maganda talaga tumae sa umaga. Kaso, wala pang lumalabas eh.

Kaya ang resulta, gumagawa ka na lang ng mga walang kwentang mga post. Isang coloring book na kinulayan mo na lang ng kung anong bagay na madadampot mo malapit sa’yo dahil wala kang krayola. Pwedeng ketchup, damo, uling o dugo.

Basta, makaraos lang.

O kaya naman, dahil wala ka nang ideya kung paano mo s’ya isusulat, pagkakasyahin mo na lang sa tuldok. Twitter o Facebook- microblogging sites.

Kahit utot lang lumabas.

Malalaman mo rin kung gaano na katindi ang blogger’s block mo base sa dami ng nasa draft section mo. Kung makailang-ulit ka nang kumandong sa inidoro n’yo, to the point na nagselos na ‘yung paborito mong upuan.

O sige, bilang binuksan ko na rin lang ang topic na ito, bigyan kita ng kaunting payo kung paano ito lalabanan:

1. Magsulat agad kapag posible. Parang ano lang ‘yan eh: Masakit sa pantog ‘pag di nalabas.

2. E kung di mailabas, humanap ng paraan! Manood ng porn   inspirational movies, ng books. Maging observant.

Ay tae, usapang tae pala tayo. ULIT!

1. Magsulat agad kapag posible.  Masakit sa pwet ‘yan ‘pag di nalabas.

2. E kung di mailabas, humanap ng paraan! Hilutin ang kukote hanggang maramdaman ng peristalsis.

3. Maging observant sa paligid. Ang bawat kumpas at galaw ay may kwento. Gamitin ang five senses. Di lang si Spiderman ang pwedeng gumamit nun. Isipin mo kung saan ka nagpunta, ano ang kinain mo o kung chineck mo ba ang expiration date in the first place.

4. Isulat mo lang ng isulat hanggang may oras. ‘Wag mo munang isipin kung anong style ang gagamitin mo, anong mga salita ang dapat, o kung may skeleton na dapat sundin. Dahil kapag ipopost mo na ‘yan, tuluy-tuloy na ang pagtatayp mo, di masasayang kuryente.

5. ‘Wag kang magsusulat para ma-impress lang ang readers. Mahirap ‘yan. Walang taeng mabango kaya kung may kasunod na magbabanyo, hayaan  mo nang malanghap niya ‘yun.

6. Maghanap ng quotes. “I wish that being famous helped prevent me from being constipated.”
Marvin Gaye

7. Pwede ring sundin ang mga orasyon mo bago tumae. Halimbawa, kumakain ng swelas ng sapatos, o tuwing alas-tres ka lang ng umaga ginaganahan magsulat, maghintay ka. Kumbaga, may momentum– ikokondisyon mo muna ‘yung katawan mo bago kang jumebs. Magugulat ka na lang na magbabara ang inidoro n’yo ng dahil sa’yo.

8. Comfort food. Pwedeng uminom ng Yakult.

9. Humanap ng pinakumportableng lugar o posisyon. Either nakaupo ka sa inidoro o naka-squat. Kung saan ka masaya. Pero maganda kung walang mangdi-distract sa’yo. Kaya ‘wag kalimutang i-lock ang pinto.

10. Sa pagahahapit lumalabas ang creative juice. Alam kong madyo mahirap ito dahil wala namang sinusunod na deadline ang blogger, maliban na lamang kung trabaho niya iyon, may paghahandugan o may sinasalihang contest. Makabubuti sigurong lahat ng skills mo sa panloloko ay gamitin sa iyong sarili: bigyan ang sarili ng deadline. Uupo ka lang sa inidoro ‘pag alam mong lalabas na talaga.

11. Disiplina lang. Kung alam mo namang natatae ka na talaga, ‘wag ka nang huminto sa tapat ng TV dahil Maria Mercedes na at kailangan mong ipagsigawan ang bawat eksena na parang sa bundok nakatira ang friends/followers mo.

12. Syempre, ‘wag mo namang ipahalata sa mga mambabasa na kung anong klaseng pagpaparaos sa pagsusulat. Maglinis ka ng mabuti, ang inidoro, kamay, tabo o balde, o ‘wag mo nang pansinin ‘yung dalawang huling gamit kung sosyal ang bahay niyo at de-flush ang inidoro n’yo. HIndi ko sinabing ipagmalaki mong tumae ka, ang akin lang naman, ‘wag mong ipangalandakan. Kaunting hygiene naman d’yan.

13. O pwedeng tinatamad ka lang pala. Walang gamot d’yan.

Sabi nga ng kabanal-banalang si Bob Ong, “Hindi para sa tamad ang pagsusulat.” Kaya siguro

Dear Angela,

Hindi naman ako si Jesus.

Hindi ‘yung mahiwagang lalaki na mensahero ng langit ha.

Hindi naman ako si Jesus, ‘yung character na binuo ko sa isip ko, na nalunod sa pagkabighani at katangahan, habang nakasakay sa bus.

Pero, naisulat ko ang sarili kong love story. Sa loob ng bus.

Sinasadya ko, na makasama ko s’ya, kahit minsan, may maayos akong schedule para sa pagpasok at paglakwatsa. Kasi, masaya akong kasama s’ya. Kumportable akong gumalaw. Walang pagkukunwari, walang pagtatago.

Sinasadya ko, na makasama ko s’ya, kasi pagod s’ya at kailangang matulog. Ayoko naman na matulog s’ya mag-isa sa bus—may mga bagay na maaaring mangyari kung nakapikit ang mga mata mo.

Kaya hinayaan ko s’yang matulog sa balikat ko.

Paulit-ulit na ganoon ang nangyari: minsan may kasamang pang-ngata, o busog na sa kwento.

Pero nauubos lang ang oras namin sa pagtulog n’ya, at pagmumuni-muni ko.

Hindi naman doon natapos ang lahat. Sa takot kong sumubok, pinigilan ko kung ano man ang nararamdaman ko. Pero pinaramdam n’ya saking wala akong dapat ikatakot.

Hanggang sa nagkapalitan din ng mga matatamis na salita—miski ‘yung mga salitang hindi ko inasahang masasabi ko, at sasabihin n’ya rin sa’kin.

Pakiramdam ko, lumilipad na sa EDSA ‘yung bus na sinasakyan namin.

Hanggang sa dumating ang punto na kailangan ko na ng tapang upang tumayo sa kinauupuan ko, upang bumaba sa bus na kasama s’ya at haharapin na ang tunay na mundo sa labas ng daigdig na mayroon kami.

Kailangan ko ayusin lahat—ang oras, ang sarili. Para mula sa pagiging ‘isa’, handa na akong dumoble. Kaya sinabi ko sa kanya, ‘konting panahon lang naman.’

Ngunit ang kaunting panahon na hinihingi ko ay humaba sa dami nang nangyari.

Biglang isang araw, nung lingunin ko s’ya, nakatingin s’ya sa likod. May nais balikan. May mga bagay na naiwan. Hindi s’ya makausad. Nililingon niya ang taong dating naging parte ng buhay n’ya.

Nililingon n’ya rin ang dati n’yang repleksyon—ang dati n’yang sarili. Binitawan n’ya ‘yung mahigpit na kapit n’ya sa kamay ko.

Aaminin ko: Masakit. Parang naulit lang ‘yun dati. Binitawan ako sa dahil sa bagahe. May nilingon pa.

Tinignan ko lahat ng bagay na ginawa ko. Baka nagkulang ako. O may nagawa akong hindi maganda. May nasabi ata akong mali. Baka nasaktan ko s’ya.

O baka nagmamadali ako. Isang buwan lang naman s’yang nakitulog sa balikat ko. Pero sa dami nang nangyari, pakiramdam ko, hindi lang isang buwan ‘yun.

O baka sumobra. Ang OA ko ata magmahal. Na-pressure. Naumay siguro.

Isang buwan. Madali lang ba talagang makalimutan ang isang buwan?

Hanggang ngayon, iniisip ko pa rin kung bakit ganoon ‘yung nangyari. Hanggang ngayon, nagugulat pa rin ako.

Tinignan ko na lang lahat ng bagay na ginawa ko para sa kanya. Hindi ko s’ya masisi. Kahit binitawan n’ya ako, hindi ko makuhang magalit.

Kaya hinayaan ko muna s’ya. Inintindihin ko.

At iniisip ko pa rin, kung bababa na ba ako ng bus– mag-isa. Sinabi naman n’ya, na hindi n’ya alam kung sasandalan n’ya ulit ako, o kung sasabayan na lang n’ya ako sa ride ko.

May mga pagkakataong gusto ko nang bumaba, sumuko na lang ba. Pero, mahirap iwan. Mahirap iwanan ‘yung mga alaala. Hindi ko s’ya maiwang natutulog mag-isa

Kaya andito pa rin ako, hangga’t hindi pa ako nangangawit sa pag-kakaupo, o kayanin pa ng mahabagin kong pwet, tatayo ako. Tayo muna, tas upo ulit. S’ya na lang ‘yung hihintayin ko bumabang mauna eh. ‘Pag bumaba na s’ya, tsaka ako bababa’t uuwi na. Kahit pagod ako, walang kain at puro hangin lang sa pipitsugin aircon ang laman ng tyan, uuwi sa bahay na parang walang nangyari.

Sana nga, ganoon ‘yun kadali.

Marami nang nagtanong sa’kin, kung hanggang kailan ko kayang maghintay. Nakakatawa, na sa mga bagay na ito na hindi kayang hulaan miski ni Nostradamus, ang tanging sagot ko lang eh, “Hangga’t kaya ko.”

Medyo matigas lang ang ulo ko. Talaga lang. Ayoko magsisi ako. Ayoko. May mga bagay pa akong napanghahawakan, kahit papaano. Nakakaupo pa rin ako sa upuan sa bus, kahit kalahati na lang talaga ng pisingi ng kanang puwet ko ang nakaupo. Wala namang mga taong nakaupo sa pagitan namin, kaso, lumalaki na ang ditansya.

Kasing tibay ng puso ko ang puwet ko.

Ganun talaga siguro, kaya medyo magkahugis sila.

‘Cause if one day you wake up and find that you’re missing me

And your heart starts to wonder where on this earth I could be

Thinking maybe you’ll come back here to the place that we’d meet

And you see me waiting for you on the corner of the street

Bakit matigas ang ulo ko? Babalikan ko lang ang sinabi ko sa dati kong post:

Kung mahal mo ang isang tao, ipaglaban mo. Kung matalo ka, subok ulit. Kung wala na, tanggapin mo na. Acceptance is the key para maka-move on.

Sasagarin ko ‘yung sakit. Para ‘pag wala na talaga, alam kong wala na.

Pero ngayon, natatanggap ko na. Na malapit nang bumaba si Angela nang hindi ako kasama. Tapos, bababa na rin ako. Sisiguraduhin kong magkaiba na kami ng destinasyon.

Tapos, hindi na ako sasakay ng bus ulit. Baka makasabay ko ulit s’ya, si Angela na estranghera na makikitulog lang ulit sa balikat ko, tapos, iiwan lang ako ulit, dala ‘yung isang parte ko. Alam n’yo na ‘yun.

Ah, teka, di pa pala ako bayad.

Going back to the corner where I first saw you
Gonna camp in my sleeping bag, I’m not gonna move
Andito si Jesus at Angela

Ang love, parang ice cream..

Para sa isang kaibigan na dumaranas ng bitterness sa pag-ibig.

 Image

 

 

Ayan. At ayoko naman maaksaya ang effort mo sa pagta –type sa cp mo na wala man lang akong matinong reply. Kaya eto.

Bago ang lahat, gusto kong sabihing walang kinalaman ang siyensya dito. Kaya kung sasabihin mong mali ang “ganito-ganyan” dahil nurse ka, hindi ako papalag. Dahil ang pag-ibig ang pinag-uusapan dito, something na maipapaliwanag man ng siyensya pero may limitasyon.

 

And, may pagka-generic ‘tong payo ko. Kasi in the first place, mahirap mag-advice sa isang taong hindi na makokontrol ang mga pangyayari. And’yan na ‘yan eh. Iba man ang istorya mo sa iba, sa huli ay isa ka pa rin sa 3,005, 679 milyong tao sa mundo na ginagawa ang lahat para makamove-on. Syempre, imbento ko lang ‘yan. Hahaha.

 

Pasensya na kung malalabuan ka man sa metapora ko. HAHA. ‘Wag kang mag-alala, private note ‘to.

 

GAME?

 

– – – – –

Sabihin na natin na kumain ka ng maraming gallon ng ice cream na may iba-ibang flavor; may iba-ibang edition ni ganito- ganyan-ganiri; gawa sa gatas ng kalabaw, gatas ng baka, gatas ng aso, gatas ng inang tigang, ihi ng kambing at tinipong luha ng mga api. Kinain mo pa during “off-peak” season ng ice cream: taglamig, sa takot na maubusan ka. Kaya ayan, hindi ka na makahinga sa sipon mo at maaligasgas na ang lalamunan mo kakaubo.

 

Ikaw kasi, alam mong taglamig, nag-ice cream ka pa. Porke wala nang pumapasin sa kanya,  dahil sobrang baba ng discount, binili mo pa. Porke nangako ‘yung natitinda na libre na lang ‘yung next 5 gallons pag bumili ka ng 2 gallons, nagpadala ka agad? Ni hindi mo nga pinansin kung expired na o hindi pa eh. Baka mamaya, ibabalik na din pala ‘yan sa ice cream factory,  binili mo agad.

 

At dahil matigas ang ulo mo at sadyang lumalambot ang puso mo sa ice cream, umarya ka pa din. Wapakels ka na nga kung mamantshan ‘yang damit mo. Bakit? Wala eh. Ang masama pa dun, nilabas mo lahat ng nasa  freezer n’yo para dun palamigin ‘yung ice cream. Pero hindi ‘yan kinaya ng ref, di ba, Ang resulta? Tumatamis lalo, kaso di mo napapansin, nawala na ‘yung pagka-ice cream n’ya.  Alam mo kung bakit? Pinapatagal kasi sa ref, pinaghihintay. Pinaghintay ng three-months. Kasi kung tutuusin,pandalawang-tao ‘yung ice cream, kaso, ikaw lang ang umuubos

 

At katangahan mo pa, hindi ka man lang humingi ng matigas na wafer cone. ‘Yung hindi agad manlalambot once na natunaw na talaga ‘yung ice cream.

 

 At dahil ikaw lang ang kumain nung paunang dalawang gallon na binigay sa’yo, sinisipon ka na. Konti lang nung una, inisip mo na nanlalamig na kasi ang panahon. Pero di mo ‘yun pinansin.

 

AT, hindi ka pa nakuntento.Tinawagan mo ‘yung ice cream dealer na nangako sa’yo na ibibigay ‘yung 1 gallon pang natira dahil 6 lang ang kasya sa freezer. “Miss, punta na lang kayo dito. Pakidala ‘yung resibo”. Kaso pagcheck mo sa bag at bulsa mo, doon mo lang naalalang hindi ka binigyan ng resibo. Wala kang patunay na para sa’yo ‘yung isang gallon. Pero malay natin, diba?

 

“Miss, wala na po pala, p-in-ull out na ng company, ididispose.”  Oh God. You promised me.

 

Tumutulo ang sipon, kumakahol ka sa ubo. Di mo na namamalayan, nanghihina na pala talaga ‘yung katawan mo, Hindi mo na kinaya.

 

So ayan. Pero gusto mo pa kunin ‘yung isa? Para lang masatisfy ka sa cravings mo. Pakiramdam mo kasi, never ka pa nakakain ng ganung kasasarap na ice cream sa buong buhay mo.

 

O aya, inom gamot. Inom kalamansi juice. Kaso walang epek! Ubos na ubos ang tisyu sa supermarket dahil sa’yo. Pero tissue rolls lang ang karamay mo. Mga tissue na hindi mo masyadong pansin nung nilalantakan mo ‘yung ice cream mo, kahi ang dungis mo na.

 

Pero narealize mo, one time, na mag-paaraw ka sa mahapding sikat ng araw. Gagaling ka kamo, tiis lang. Darating ka din dun.

 

Tumutulo tuloy ang sipon mo na walang pinipiling oras. Hindi ka na makahinga ng maayos sa ubo. Mahapdi ang lalamunan. Wala kang masabi dahil sa sore throat. Wala.

 

Simula noon, di ka na kumain ng kahit ano’ng ice cream. Parang matinding hang-over ang naganap.Sumumpa ka na iyon na ang huli. Ni hindi ka na dumadaan sa ice cream stalls. At pag nakikita mo ‘yung tindahan ng ice cream na binilhan mo, dinudumog na ng costumer. Masaya na ‘yung tindero, taas ng kita eh. Napapangiti pati mga ahente nung ice cream factory. Para gusto mo pang sugurin ‘yung trak nila at sabihing, “Tang ina ny’o. Isang gallon na nga lang na ice cream na pinangako mo, hindi n’yo pa binigay.”

 

At dahil sa dati ka pa nila suki, at dahil sa laki ng kinikita nila sa’yo, inaalok ka pang bumili, o mag-franchise. O kahit magmodel ka pa. Kaso ayaw mo. Masyado kang apekted sa ubo’t sipon mo at sa isang gallong pinangako sa’yo.

 

Ano ang masayang part? Gumagaling ka na. J  Kahit takot ka pa din sa ice cream, at least alam mo na kung kailan ba ito dapat kainin, hindi dapat tag-lamig. Sinisiguro mong hindi ka na nagpapaloko sa mababang presyo. Hindi ka na naghahangad ng madami. Alam mo na rin dapat na kahit gumaling na totally ang ubo’t sipon mo, hindi ka na ulit lalantak ng ganung kadami. At nagpapalakas ka na ng resistensya, kahit sa ilalim ng araw pa, para kapag may naglakas-loob ulit na magbenta ng ice cream sa’yo, alam mong handa ang katawan mo.

 

At higit sa lahat, gaano man kasosyal o kadirty, ke Belgium chocolate o twin popsicles pa, ke maraming mani o cookies, ke 3-in-1 o 56-in-1 pa, ke isang gallon o isang scoop lang, hindi ka na kakain mag-isa.