Motivated

Nakita mo ang crush mo.

Sinagot mo na ang nanliligaw sa’yo.

Monthsary niyo na bukas.

Uuwi siya from US, magkikita na kayo sa wakas.

May movie si John Lloyd at Bea.

Naihi ka sa kubeta.

Pero wala nang mas kikilig pa,

sa sinabi ng boss mong “Magaling ka pala,

Bakit hindi ko nahalata?”

Promise.

May mga panahon talagang gusto mo nang sumuko sa lahat ng pinaglaban mo. ‘Yung tipong, sinusuka na ng trabaho mo ang skills mo, hindi na siya naniniwala sa mga pambobola mo dati noong nag-aapply ka pa lang. At the same time, sinusuka mo na ang sistema.

Oo. 9 months na ako sa trabaho ko. Maraming humahanga sa’kin, kasi, buong masang Pilipino ang humahanga sa pinagtratrabahuhan kong show. Kilala ang network ko pagdating sa larangan ng pagbabalita at sa serbisyo-publiko. Pero mas maraming humahanga kapag nalalaman nila kung ano’ng pinag-gagawa ko rito. Kulang na lang, punasan ang paa ko ng panyo. Humahanga silang nakatagal ako ng siyam na buwan na para sa isang normal na taon, dobleng panahon ang kailangang gugulin.

Pero kapag kinapa ang bulsa ko, kapag nakita na ang usual kong attire sa trabaho na college shirt at ripped jeans (na hindi naman talaga ripped. Niluma na kasi ng panahon), ‘pag nakikita nila ang eyebag ko, gusto nila akong paalisin sa trabaho ko. Walang benepisyo, walang overtime. No work, no pay.

Sabi ko naman, ako ‘yung weakling. Iresponsable. Tamad. Laging late. Kaya ako tumagal dahil lang sa pride ko: hinahamon ako ng trabahong ito. Di sige.Kung magre-resign man ako, ayokong umalis na mag-iiwan ako ng sama ng loob sa mga boss ko dahil sa pangit at patapon kong output. Pride pa rin.

Mababaw ba? Siguro. Pero wala na kasi akong maipagmamalaki kundi sarili ko lang.

Pero kasi, kaya ayoko umalis, dahil ito ‘yung trabahong pinangarap ko.

Aba! May talent in writing ka pala ha! Nice one —!

Sa mga panahong umaayaw ka na, biglang may taong magsasabi sa’yong “laban pa”.

Five and a Half Years in the Making

Kinder: Most Obedient ang nakuha ko. ‘Yung bilog na may ribbon tapos itatarak sa dibdib mo. Hindi na naulit ang parangal sa eskwela. Pakunswelo sa pagiging tupa mo sa maliit n’yong classroom dahil madaldal ka lang sa kalaro mo. Nag-iisa na nga lang, corny pa.

Horror ang pag-aaral ng isang irregular student. Nasabi ko na naman ito sa ias kong post. Mangangapa sa talahiban. Makikipag-awagan ng teritoryong ikaw ang dayo. Tapos magkakamot ng buong katawan dahil allergic sa damuhan.

Magkakamot rin ng ulo. Kinakamusta ang talino’t galing na buong araw itinago.

Unforgettable experience? ‘yung Tanginang Student Assistant (TSA. Note: hanga ako sa student assistants. Hindi ko nilalahat. Isang tao lang ang nilalaman ng context na ‘yan.). Dayshift ang in-encode kahit nightshift ang in-enrol-an ko. Ako si gago, sa panggabi ako pumapasok dahil hindi ko napansin. Hindi mo naman talaga agad mapapansin at hindi ka na rin makakapalag dahil encoded na. Missing link sa umaga, apparition sa gabi.

Na-drop ako. Mabuti na lang, naipaglaban ko grade ko. Pero bumili pa rin ako ng CD.

Plot twist? IISA LANG ANG PROF SA MAGKAIBANG SHEDULE. Ganun na ba ako ka-overrated?

Inaamin ko naman na medyo tamad ako. Kaya ayoko nasasabihang “masipag”. Pakiramdam ko kasi, pinaplastik ko ang sarili ko. Iba ‘yung nakikita ng tao sa totoong galaw ng buong katawan ko. Minsan, gusto ko i-justify ang ‘kasipagan’ ko sa dahilang, “Dahil kailangan. Maraming kulang.”

Pero bukod sa katamaran, hirap ako sa schedule dahil naging working student ako. Ang hirap, kasi hindi naman ako bobo, tinatamad lang. Hindi ko sinasabing minamani ko ang Calculus at Quantum Physics, dahil di namin kinuha ‘yang mga ‘yan nung college. Pero, tinatamad ako mag-isip minsan. Mas madalas, tinatamad kumilos at magsalita. Nagkakamali lagi ‘yung tao doon.

‘Pag nagkwekwento ako tungkol sa misadventures ko sa pag-aaral, hindi ko nasasagot ‘yung mga tanong na “BAKIT?!” o “Andito ka pa rin?” na naliligo sa sarcasm. Alam ko rin naman sa sarili ko na hindi ako dapat nagpapaliwanag. Gusto ko lang minsan basagin ang mga agam-agam, pantasya at myths nila sa isang irregular na tao (oo, tao. Hindi na “student”.) Hindi ko nasagot nanay ko kung bakit na-extend ako sa pag-aaral ko. Hindi ko rin masabi na kaya ako naging “Super Junior” ay dahil dalawang beses ako nag-third year. Hindi ko rin nasagot ang sinabi ng classmate kong “Ang malas mo. Magshift ka na lang sa Psychology.” nung nalaman niyang minalas ako dahil sa TSA na nabanggit ko. Ngumiti lang ako. Medyo mapait.

Siguro, kasi hindi ko talaga first choice ang course na kinuha ko. Architechture ang gusto ko dahil isang malaking gubat ang notebook ko sa dami ng puno na dinodrawing ko. Kaso di pasado ang grade ko sa Math IV nung high school. Mass Communication, di dahil kasing pogi ko si Atom Araullo, pero dahil idol ko si Brillante Mendoza at crush ko si Coco Martin. Pero di pasado ang English IV ko nung high school.

Lahat ng ka-desperaduhang paraan, ginawa ko, makapag-shift lang. Pero dahil marami akong subject na naiwan noong first year college, niyakap ko na lang ‘tong binigay sa’kin. Unti-unti, pinangarap ko.

Matapos ang 5 ½ taon, nakagraduate ako. Muntik nga rin ako mawalan ng pag-asa nang magka-issue as apelyido ko (Affidavit of Discrepancy, Affidavit of Lost and Confused Identity under Philippine Civil Law).

Nakakainis isipin na maraming estudyante ang nag-iisip na kailangan nilang maging “obedient” sa sistema ng edukasyon natin, sa curriculum sheet at sa sinasabi ng professor mo para matawag kang “matalino”. Hindi kasi nila maintindihan na akin na ‘yung recognition ng MOST OBEDIENT at maraming nakiki-agaw sa pangalang iyon. Napapamura rin ako under my angel’s breathe (iniisip ko kung ano’ng amoy) tuwing nababasa ko sa isip ng iba na niroleta lang ang grade ko kaya ako nakakuha ng mataas. Katulad mo, nagsusunog din ako ng kilay. Perfectly polished nga lang.

Pero maraming nakakalimot na dapat, maranas mo kung paano ka dapat mamuhay paglabas ng pinakamamahal mong unibersidad. Okay, hindi ako ipokrito at hindi ako anti-edukasyon. Syempre, kailangan din naman natin ng mabangong grades dahil lumalabas ‘yan sa Transcript of Records na paluluhain ka muna ng dugo bago mo makuha, pero ‘yung pag-a-apply ng natutunan mo ang pinakamahalaga, hindi ba?

Dahil sa pag-aapply mo ng trabaho, sa interview ay titignan nga ang resume mo. Bukod nga sa mukha ko, napaisip rin ako na wala akong mailagay na field of expertise and awards and recognition. Pero sabi ng boss ko, dapat ay ibaba na ang korona. Nabubura na ang lahat ng nakalagay sa resume, matitira na lang ang buong pangalan mo at picture mo para meron ka man lang pagkakakilanlan. Parang mga patay. Pantay-pantay. Start from the ground. Maganda man ang kabaong mo, patay ka pa rin.

Hindi ko sinasabing gaguhin ang pag-aaral. Pero kung magiging gagong estudyante ka, siguraduhing may justice. Bago mo isipin ang pagsali sa trending hastags sa Twitter, o ang syota mong conyo, isipin mo ulit: may natututunan ka bang talaga?

 

1 am na. Nasa office pa rin ako. Medyo napagod lang utak ko kaya ako nagsulat. Pagod? Puyat? Gutom? Kebs! Bakit?

When those days were still young..

Sana, maging part ako ng show na ‘yan.

Sinabi ko ‘to dati. Isa lang kasi akong manonood. Ngayon, hindi man ako ang pinapanood, isa ako sa mga dahilan kung bakit mayroon kang pinapanood. At dahil dun, hindi ko na rin mapanood ang dati kong pinapanood. ‘Wag ka lang maglilipat ng channel. Dahil ang mahuhuli naming nanonood ng aming show ay magkakamit ng 3,000 worth of grocery items plus 1 year supply ng pag-ibig! Lahat ‘yan, tax-free!

Kaya siguro  5 years ako bago naka-graduate. Saktong nagkaroon ng massive suicide ng mga employees at nagkaroon ng job opening. Kaya siguro ako hindi binigyan ng pagkakataon para mag-shift. Mas marami akong natutunan kung saan ako inilagay noon, na dito ko  magagamit. Kaya siguro ako naging working student. Battle of the Fittest at mananalo ay ang may pinakamalakas ang immune system at may pinakamakapal na eyebags. Kaya siguro ako nandito, kasi, para sa’kin ‘to.

Ito na siguro ‘yung definition ko ng ‘pangarap na natupad’.

Pero TANGINA pa rin nung student assistant.

Batang-L: Batang Lagalag, Batang Latak

Sa isang klase, hindi lahat doon ay pasok sa master list. Hindi lahat ay pare-pareho ng student number sa first-four digits. Hindi lahat ay magkakakilala. Hindi lahat ay friends sa social-networking sites. Hindi  lahat ay “belong”.

Dahil sa kasuluk-sulukan ng apat na dingding na iyon, pinipilit ng isa nilalang na mistulang carbon dioxide ang existence ang kanyang sarili. Sila, ang tinatawag nating “irregular students” o “irreg” kung tinatamad kang buuin. Other variations: alien, amoeba.

Sino ba sila?

1. Sila ‘yung may pinakamabahong hininga dahil hindi sila nagsasalita masyado.

2.Sila ‘yung late dumating lagi.

3. Sila ‘yung hindi pa pumapasok sa loob ng klase ‘pag wala pang prof.

4. Sila ‘yung nangangarag magreview ‘pag may exam o naghahapit ng homeworks/projects dahil hindi na-update.

5.Sila ‘yung nag-a-around-the-world sa buong unibersidad para maghanap ng prof kung may aberya,

6. Ang may access lamang sa kanilang pananahimik ay ang dalawang may pinakasilbing officers sa loob ng classroom: Ang President at Secretary.

7. Sila ‘yung tinatawag na ate at kuya.

8. Kung lalaki, kadalasan, goatee at pawisan. Kung babae, kundi mukhang haggard, mukhang multo sa sobrang puti,  putla (dahil hindi lahat ng maputi ay si Belo ang nag-touch).

9.Sila ang laging bumubulung-bulong sa sarili at nag-oorasyon na sana, walang klase, o matapos na ang klase.

10. Sila ang aasahan mong tapat sa exam dahil walang lakas-loob na kumopya.

11. Pinakaayaw nila ang group activities/groupings o kung ano pa mang anek-anek na nagrerequire ng social skills dahil iba ang kanilang lenggwahe at nagmula sa 113/4 dimension.

12. Sila ang pinaka-nakakaawang nilalang sa loob ng classroom. Dahil ‘pag hindi dumating ang prof, o wala palang klase, PATAY.

Ganito ang feeling. (disclamer: di po sa’kin)

Mula sa pagiging tao, bakit sila naging latak ng Milo?

1. Working students na piniling maghanap ng sked.

2.Struggling Mom/Dad.

3.  Maraming atraso sa Admin.

4. Choosy sa professor

5. Choosy sa course, o kaya’y hindi napanatili ang passing grade sa course na pinasok.

6. Nagbalik-loob sa paaralan.

– – – – –

Madalas natin isiping marami silang pagkakamali sa pag-aaral. Bumagsak kaya umulit. Nagpabaya sila. Busy sila. May sariling mundo. Minsan pa, iniisip nating madali lang ang buhay nila. Namimili lang sila ng gusto nilang schedule. Pero ang adjustment na ito na iniisip mong madali ay wala pa sa kalingkingan ng mga adjustments na kailangan nilang gawin.

Una, ang paghahanap sa dean at sa prof para magpapirma ng form. Malas mo kung hindi mo kakilala ‘yung professor.

Ikalawa, pipila ka nang napakahaba. Kelangan mong maglaan ng 24 oras. Pero hindi pa d’yan matatapos ang lahat. Kasi, maghihintay ka pa. Walang katapusang pila– mula sa room na ‘to hanggang sa department ni Hudas. Nariyan pa ang mga hassle moments mo sa pila katulad ng mga sumusunod: biglang uulan; bigla kang magugutom o maiihi; biglang magugutom o maiihi ‘yung nag-aassist at isang oras bago bumalik; biglang magtetext ‘yung classmate mo na “anditey na si Budang!”; may amoy-singit na sisingitan ka sa pila, to name a few.

Ikatlo, maraming pwedeng kakayahan na pwedeng ipagyabang sa loob ng klasrum. Maaaring alam na nila ‘yun, dahil maaaring withdrawn o dropped o failed ang subject nila pala iyon sa past life nila noong normal pa silang mga nilalang. May 1 point na silang lamang sa mga student sa block section. Pero nauunahan sila ng hiya, ng pagkailang sa tingin ng mga matang hindi nila kilala.

Ika-apat, WALLFLOWER sila. Hindi lang basta wallflower ah. ‘Yung tipong kalahati ng katawan nila lengthwise ay nakalubog sa pader ng klasrum. May mga pagkakataong gusto nilang mag-genocide ‘pag nag-iingay ang buong klase, pero magtetext na lang o makikinig ng MP3. Nariyang bigla, ‘pag wala pang prof ay magdidiscuss ang buong klase tungkol sa mga kaek-ekan nila sa ibang subject. Gusto mong magtago sa anino mo o maghanap ng Inivisibility Cloak.

Ikalima, nariyan ang sari-saring “stereotyping” na tinatawag. Masyadong maraming panghuhusga na alam naman nating hindi magiging patas sa kanila. Dahil wala sila sa tunay nilang mga buhay.

Ang mga senaryong ito ay hindi lingid sa’kin. Dahil ako mismo, ay irregular student.

– – – –

Hindi ko in-enroll ang P.E. II ko na may category na Physical Fitness noong sophomore years dahil hadlang sa aking pagtratrabaho.  Fast forward to 4 years, heto na ako’t nag-enroll sa tingin ko’y pinakamasalimuot na subject para sa isang irreg.

Bakit masalimuot? Aba, isipin mo na lang, 2 units LANG ‘yun, minor subject lang pati. ‘Pag hindi mo naipasa, ‘Hello, October’ ang drama mo. Wala pang summer class. Masalimuot, dahil sa P.E. class, kelangan mong gumalaw ng marami– isang bagay na ayaw na ayaw gawin ng isang taong hindi kumportable sa paligid n’ya, Masalimuot, dahil hindi ka pwedeng makaraos sa klaseng ito na walang ‘grouping’. Hindi ka pwedeng maging hayop na may natatanging lahi.

Hell Day ang Wednesday sa’kin, lalo ‘pag pumapatak na ang alas-3 ng hapon dahil journey to the center of the universe ang ginagawa kong paghahanap sa PE class ko. Mga nomad sila– lalo na ang prof na walang sariling lugar o opisina. Si Ginoong Prof ay namamasada ata kasi sa buong campus; nakam-motor o naka-bike.

2 first consecutive days ng PE class ay hindi ko na-attend-an dahil bukod sa late ako ng 1 oras, lumilikas ang mga kaklase kong evacuees. Napaka-awkward pa ng una naming pagtatagpo ni Ginoo dahil hindi ko alam kung paano ipapakilala ang sarili ko, wearing a high school PE shirt and maroon jogging pants na nasa balakang ko na ang waistline dahil bitin na sa’kin. Pathetic much.

Pinagja-jumping rope ako ni Ginoo, upang masukat ang aking heart rate at rest at pagkatapos habulin ang hininga. “Manghiram ka sa kanila,” ang sabi  ni Ginoo. Sinubukan ko na ang lahat ng istupidong paraan para lang hindi ko kausapin ang mga alipin n’yang nomads, kaso wala. Kung hindi pa ako binigyan ng jumping rope ay wala akong magagawa.

Akala ko iyon na ang pinaka-impyerno ng college life ko. Nasa bigote pa lang pala ako ng diyablo.

“Finals natin, aerobics, by group.”

UTANG NA LOOB, Lupa, lamunin mo ako.

Gusto ko ganito kadrama. (kahit bumabangon talaga sa lupa 'to. Panoorin n'yo pa sa 'Huling El Bimbo)

Gusto ko ganito kadrama. (kahit bumabangon talaga sa lupa ‘to. Panoorin n’yo pa sa ‘Huling El Bimbo)

Ina-announce ito bago mag-Christmas vacation. Kineme ko lang kahit nawawala na ako sa ulirat. Idadahilan ko na lang na ako’y nag-o-OJT at baon sa thesis kaya hindi ako makakapag-finals. At malamang, bibigyan na lang ako ng special project. Kahit paglinisin ako ng lagoon o hilurin ang mga libag ng gym, ayos lang. Basta HINDI AKO SASAYAW.

Pero hindi nakumbinsi si tadhana sa mga dahilan ko, at mga dahilan ng ipinag-puputok ng butse ko.

“Mag-prepare ka ng 10-minute aerobic routine. Mag-isa ka na lang.”

Habang sinasabi ito ni Ginoo, ngiting-ngiti ako. Pero deep inside ay gusto kong magmura.

Isasabay daw n’ya ako sa isa n’ya pang klase. Medyo bah-boy.

Pero nag-suggest ang maitim kong kunsensya: stick with your alibis, darling. OJT  at thesis pa rin ang sasalba sa’kin sa nakaa-ambang na kahihiyan.

Araw ng Sabado, ang araw ng paghuhukom. Pumorma pa ako na naka-t-shirt, slacks, black shoes at corporate sling bag. Kunyari ay katatapos lamang ng thesis defense na nataon sa oras ng PE finals. Kaso, wala pa lang pasok noon dahil may PUPCET.

UTANG NA LOOB, Lupa, lamunin mo ako.

Wednesday, nakapormang patetikong PE uniform na naman ako. Pagkatapos ng mahabang paglalakbay, nakita ko si Prof. “Next Wednesday.”

UTANG NA LOOB, lupa, lamunin mo ako.

Naghanap na ako sa Youtube ng mga aerobic steps and music. Habang nagbabantay ng tinda ay nagtatago ako sa sulok upang gumiling-giling. Kahit naghuhugas ng plato. Kahit naliligo. Dumadalaw pa sa pagtulog ko ‘yung steps. Biglang naging-LSS ko ‘yung remix na kanta ni Shakira.Wakopaks na kung may makakita, kung may tumawang timawa. Hindi naman sila ang babagsak at uulit.

Wednesday. Ilang oras ako nagpabalik-balik sa lunggaan n’ya pero nilalamon ata si Ginoo ng Bermuda Triangle at naglaho na naman. Ilang oras din ang lumipas, sumamba na ako sa mga bato at damo pero hindi pa rin s’ya lumalabas.  Hanggang sa..

“Nagpa-resched ang mga klasmeyt mo. Sa Sabado na ulit, ha?”

UTANG NA LOOB, Mantle of the Earth, lamunin mo ako.

Sabado, saktong araw na may inuman akong susugurin pagpatak ng dilim. Kaya kung ano’ng klaseng kahihiyan ang gagawin kong aerobic dance na gagawin ko.

Ngunit nabigo ako. Wala akong nakita ni isang kaklasmeyt ko (na sigurdong hindi ko rin naman kakilala kung nakasalubong ko). Wala rin si Ginoo.

I’M DONE! <insertevillaughhere> Wiling akong ulitin  ang PE. Malaya na ako sa sumpaaaa! UTANG NA LOOB, Mantle of the Earth, lamunin mo SILA!

Kasya na ba sila dito? Abot sila kahit saan pumuwesto

Kasya na ba sila dito? Abot sila kahit saan pumuwesto

Pero sa kabilang banda, nakakalungkot. Hindi naman ako sumuko. Pero sino’ng kawawa?

Kaya ikaw, ikaw na college student na hilaw pa sa karanasan at never pa na-flush sa inidoro, simpleng payo lang: Hayaan mo nang pawisan ka, maging dugyot, matusta sa oval, maging tanga’t, humawak ng maruming bola o gumulong sa gym. Pero HUWAG NA HUWAG mong ibabagsak o ida-drop ang PE mo.

At ikaw naman, irregular student na nagbabasa nito, proud ako sa’yo. Kapit ka lang at maging matibay. Tawanan ang mga nakakatawang pambwibwisit sa’yo ng kapalaran. Isa kang apoy sa dagat, makakarating ka din sa pampang na hindi mamamatay.

Hindi ka man makasabay sa takbo ng panahon o makisama sa henerasyon, natatangi kang nilalang. Nag-iisang alien na walang katulad.

Oh hala, tama na. ‘Wag na iyak. Haha. ;D

468c23adc698ed6c8e7f2c3d3605e26e

UPDATE: Hindi ako bagsak sa PE kahit walang finals!

Pero Octoberian pa rin. Incomplete ang unang OJT ko. 😛

Halika, usap tayo.

Isang 1st year college ang nagpakamatay dahil sa walang pambayad ng tuition.

O, bago ka sumatsat, magtitimpla muna ako ng kape para sa’tin. Mahaba-habang kwentuhan ito.

*timpla*

Oo, si Kristel Tejada. 16 years old at kumukuha ng kursong Behavioral Science sa University of the Philippines-Manila. Part-time taxi driver ang tatay n’ya. Lima silang magkakapatid at siya ang panganay.

Hindi na s’ya nagawa pang ilipat sa bracket E2 mula sa D. Ang mga bracket na ito *ihip*, sa pagkakaalam mo, ay ang socialized tution sa U.P. *lagok* Bukod pa rito, hindi niya nabayaran sa takdang oras ang kanyang first-semestral fees kaya naantala ang kanyang pag-eenroll sa ikalawang semestre. Maging ang mga magulang n’ya ay nanikluhod sa pamunuan ng UP sa paghigi ng extension.

Alam mo ba *higop* Aray! .. na kahit si Kristel ay hindi enrolled ay pumapasok pa rin sa klase. Isipin mo ‘yun. Mukha kang tanga. Papasok ka kahit hindi ka tinatawag sa roll-call. Hindi ka makapagtaas ng kamay kahit tama ang mga sagot mo sa recitation. Ikaw lang ang nakatingala sa kisame habang ang lahat ay nakatungo habang nag-eexam (na akala pa nung isa, kumokopya ka). At kahit mag-exam ka at mag-perpek pa ang score mo, walang saysay kasi hindi naman recorded. Tsk.

Simple lang: Kasi, interesado pa rin siyang mag-aral kahit hindi s’ya kinilalang lehitimong estudyante ng UP noong mga panahon na iyon.

At dahil ang tanda ng pagkalehitimong estudyante ng isang eskuwelahan *baba ng tasa* ay ang Identification Card, isinuko na n’ya ito. Walang ibang natirang alaala sa kanya kundi ang lanyard ng eskwelahang nagkait sa kanya ng karapatang mag-aral.

Sa isang estudyanteng gustong mag-aral at maraming pangarap, napakasakit ng ganoong eksena. Daig pa ang nasa music video. *halo kape*

AT ano ang una n’yang nakita? ‘Yung silver cleaner. Pero bago n’ya tunungga ‘yun, gumawa muna s’ya ng sulat. Para ipaliwanag sa pamilya n’ya kung bakit n’ya iyon ginawa. Para magsabi rin ng mga special request niya sa kanyang libing.

AT doon na nagtapos ang lahat.

-kung may mali man sa mga nasabing impormasyon, pwede akong bulabugin.

– – – – –

Pinutakti ng netizens ang kanyang pagkamatay. Hindi rin nawala sa mga statuses and comment ang ilang “mukhang negatibong” komento nila sa aksyon ni Kristel.

Bakit kamo “mukhang negatibo”?

Unang-una, tama ang kanilang punto. MALI ANG PAGPAPAKAMATAY. MALI sa mata ng Diyos: dahil siya daw ang nagbigay ng buhay natin; MALI sa mata ng mga nakababatang henerasyon dahil maaaring maging opsyon nila ang pagpapakamatay sa pagsagot sa problema; MALI sa mata ng mga kapwa niya estudyante na lumalabas ang litid sa paghahahanap-buhay at nagususnog ng kilay at tinitipid ang siukmura para sa ikayayaman ng utak. MALI, sabi ng mga tamad, dahil pag-aaral lang ‘yan. MALI, sabi ng mga elitista, dahil pera lang ‘yan.

Kaya ang pobreng bata ay nakatanggap sa samu’t saring pangungutya mula sa mga tao: lowlife, stupid, marupok, mahina, mahina mag-isip, name it all

Hindi ko maakakayang depensahan si Kristel sa ganyan.  Dahil kung solusyon ang pagpapakamatay, marahil ay walang nagsulat nito, wala ka sana sa Palda Ni Inay, at walang Katingera.

Pero ang pagpapakamatay ay isang personal na desisyon. Ano man ang dahilan mo, walang tumutulak sa’yong magpakamatay ka. Walang mahal mo sa buhay ang bibigyan ka ng silver cleaner, baril, blade o nailcutter para tapusin mo ang buhay mo. Nagawa man n’ya ito o hindi, ang problema ay problema pa din.

Anecdote: Mga ilang araw bago pumutok ang balita, naglalakad ako sa Cubao at paakyat ng overpass. Nagmumuni-muni dahil hindi ko na alam kung paano pagsasabayin ang problema ko sa OJT at sa trabaho. Kasama pa ang nadurugo kong puso dahil hindi ako makaka-graduate na naman (Octoberian ang peg). Naisip ko, magapakamatay kaya ako?

At para ipaliwanag sa’yo ang lahat, bumalik tayo sa one-sentence intro ko:  Isang 1st year college ang nagpakamatay dahil sa walang pambayad ng tuition.

Walang pakialam ang tao sa isang taong nagpakamatay maliban na lamang sa tatlong dahilan: 1. Prominente ang taong gumawa nito 2. Malapit sa’yo ito at personal mong kakilala 3. Ang dahilan ng kanyang pagpapakamatay na maaring maulit.

Ikaw na nagbabasa nito, sa tingin mo, saan d’yan ang kay Tejada?

Malabong maging una ang sagot mo, pwera na lamang kung nagbabalak kang magpatayo ng fans club n’ya. Maaaring kilala mo s’ya, kaibigan, kaklase, kabracket, ina, kapatid, anak. Pero ang tatlo ang sinisiguro kong pinakaswak sa lahat. Bakit?

Kung manunulat ka, hindi ka magsusulat ng isang balita ng pagpapakamatay dahil nga walang pakialam ang tao sa isang taong nagpakamatay. Ngunit kung susuriin mabuti ang intro ko, marami nang tanong ang lalabas sa kukote mo: Ano’ng year na ba n’ya? Ano’ng course? Saan nag-aaral? Ano hanapbuhay ng mga magulang? Bakit walang pambayad? Ano ba ang patakaran?

Sobra naman ‘yan.

Ang sistema: nagiging pribilehiyo ang edukasyon. Bilhin mo kung kaya ng pera mo. Nevermind kung matalino ka. Gayong nakasaad sa ating batas na ito ay isang karapatan.

Nakakalungkot isiping sa state university magsisimula ang ganitong klase ng krimen. Sino bang hindi gusto ang mag-aral d’yan? Sabi nga sa nabasa ko, gagawa ka daw ng butas ng karayom kung gusto mo pumasa sa UPCAT. Ang ganda pa naman ng pangalan. Parang “university ba kamo? e di dito ka na!” o kaya naman, parang ipinangalan sa pitumpu’t pitong pulong bansa ‘yung unibersidad. O kaya naman, pag-aari ng Pilipinas.

Pag-aari ng Pilipinas, ngunit kaunting Pilipinong estudyante lamang ang tunay na nagmamay-ari.

Sa pagkamatay n’ya, kinalabit ang pamunuan na may pagkakamali sa sistema.May dapat ayusin, may dapat baguhin. May nakalimutang prinsipyo na dapat ay hindi nakakalimot. 

Sa nagbabasa nito na nakakaranas din ng sakit sa utak, sikmura at bulsa, sinasabi ko sa’yo ngayon, huwag kang bibitaw. Kaunting tiis, tiwala lang. <a href=https://bundokngtralala.wordpress.com/2012/06/20/taste-of-sourcasm-maikli-pa-ang-kumot/“>Maikli pa ang kumot. </a>

Ngayon, sana, itigil na natin ang panghuhusga kay Tejada, sa ginawa n’ya. Hindi na tayo dapat pang manghimasok doon. Marahil ay personal nga ang naging atake ni Tejada upang maresolba ang kanyang problema, ngunit hindi maikakaila na maraming Tejada, nagkalat. Ako man, isang uri ng Tejada. Isalba natin ang mga natitira pa.

Tama, sa pagtatapos ng usapang kape na ito, si Tejada pa rin ang kumalabit sa gatilyo ng baril na hawak n’ya. Pero ang tanong: Sino ang nagbigay sa kanya ng baril na ‘yun?

Random Shits #1

Kung ano pumasok sa utak ko, itatype ko. Game.

Naalala ko si Junko Furuta, ang babaing highschool student from Japan na nakatikim ng karimarimarim na torture noong 1989-1990 sa loob ng 44 days. Ipinatikim ito ng 4 na tarantadong lalaki din na kasing edad din n’ya. Please kindly search it if you’re interested. Muntik na n’ya akong di patulugin nung gabing iyon. Lesson? Appreciate life.

*******

‘Yung propesor ko sa Broadcast  Journalism ay binigyan ako ng grade na “Dropped” sa di malamang dahilan. Ngayong gabi ko lang nalaman. Weird lang kasi Una: Kumpleto ako ng requirements sa kanya, minus the last part nung finals kasi absent ako. Pero naremedyuhan ‘yun. Nagpabili s’ya ng VCD at may mga ka-grupo ako. So I was wondering kung bakit. Nakakapasok ako sa klase n’ya. Masakit lang para sa’kin kasi nabababoy ‘yung gradesheet ko. Lagi na lang akong napagkakamalang “below-average kid” o “dead kid” pagdating sa studies. Nakakahiya sa girl na gusto ko sanang pormahan. Matalino pa naman s’ya.  EKIS. I’m doing this for myself.

*******

Binilang ko ‘yung asterisks na nilalagay ko kada iba-iba ‘yung rants ko. Lucky number ko ba ang seven?

*******

Kasalukuyan kong pinapakinggan si Bugoy Drilon. Gusto ko talaga ang boses n’ya. Dahil Tanging Ikaw ‘yung song by Jaya. Napaisip ako kung byakow (bakla,bi) s’ya. Well, whatever. I still love his voice. :))

*******

‘Yung isa ko pang propesor na pinasakit ang ulo namin. Spell demanding, ‘yun s’ya. Probably kilala mo s’ya, kilala siyang reporter sa isa sa mga inaabangang newscast tuwing gabi. Siya lang ang nagpa-productions sa’min. Hindi naman umaattend ng klase. At hindi ko rin makakalimutan nang bigyan n’ya ako ng 70% na mark sa second draft ng aking investigative report. First draft ko- 75. walang laman, walang kwenta, walang story. Kung kailang napunan ko na ‘yung mga ‘yun nung 2nd draft, tsaka ako nakareceive ng mababang grade. Babef? Simple: ang topic ko ay about illegitimate student organizations at natira ko ang pinakamamahal na org ng kanyang bespren.

*******

Move on, dude.

*******

Gusto kong kumanta. Gusto ko s’yang ligawan. Gusto kong kumanta habang nililigawan s’ya. Pero, kaibigan ko. Nahihirapan ako.

*******

Iniisip ko kung shits ba talaga ang mga sinabi ‘ko sa itaas. May sense naman. di’ba?

*******

Hindi  para sa tamad ang pagsusulat. Para ito sa mga taong nais kumita gamit ang salita. Mga nababato sa bahay nila. Mga taong gustong lumaya. Mga walang magawa. Ayaw pa matulog. Mga ayaw makinig sa klase habag nagtuturo ang professor/teacher, na bigla, bigla-biglang makakabuo ng nobela sa isang upuan, magiging nobelista ‘paglaki n’ya, pero nabulyawan ng professor/teacher kasi di nakikinig.

Nalala ko ‘yung kaklase/friend ko nung first year highschool. Na nagsusulat ng pocketbook stories ‘pag ayaw makinig sa klase. Isina-submit n’ya ‘yun sa isang publishing house, pera-pera eh. Sabi k sa sarili ko: magiging writer s’ya.

Ang kaso, may anak na s’ya. Susmaryosep.

*******

Magkakaroon ako ng portion dito sa blog ko: BAKLA KA NG TAON!

<singit: Ang sabi ko, matutulog na ako pagkatapos k matype ‘yung pinakamadrama kong rant sa itaas nito, kaso may naalala ako. Ito na nga s’ya> 

Dito sa blog ko, may kokoronahan/aawardan tayong katangi-tangi, namumukod-tangi, at hindi-maitatangging tunay na dakila saan mang larangan! NAKS! NOBEL PRIZE ba itaz? NO-ho.

Mapa-babae, pati na rin lalaki, bakla, tomboy, confused, naghahanap pa, walang kasarian at non-existent ang sex organs, basta may ginawa kayong kapita-pitagan sa ating bansa, o kahit sa akin lang, na sa tingin ko’y dapat tularan, GO! IKAW ANG BAKLA NG TAON!

Not literally isang taon. Huwag ambisyodsang palaka. Siguro, more or less one month. Paalala ko po: ‘yung mga pics, biography na konti lang, at miski names na ipopost ko dito, ipagpapaalam ko po, lalo pag pribado at hindi naman sikat ‘yung tao. Pwera na lang kung:

1. Imposibleng makausap ex. Hello Kitty 

2. Sobrang sikat at kilala naman talaga ex. Hello Kitty 

3. Medyo kilala na sa lugar nila, kunyare, nanalo ng Binibining Champlukang (chaka to the nth level) Bayan sa lugar nila sa Pampanga. Hindi man s’ya nakilala sa buong Region 4, basta may exposure na sa general public, keme na! (general public, as in audience) ex. Hello Kitty 

4. ‘Pag nahihiya akong magpaalam dahil for sure, aalamin nila blog ko ex. Hello Kitty 

Pero huwag mataranta! Pwedeng gumamit ng aliases!

At kung pabibo ka, ABA! Isubmit mo ‘yang sarili mo sa’kin! Pwede asyumera!

So, who’ll be the next BAKLA NG TAON awardee? 🙂

Note: Ang award-awardan na ito ay nagsimula sa squad. Mga pabibong squad!

*******

Goodnight!

Let’s talk about the “L” word

Masama ang loob ko sa nakuha kong midterm kanina. Sabihan ka ba naman na NGAYON na ang midterm isang oras bago magtest kaya nagkumahog ka magmemorize sa incomplete mong notes, na hindi pa maintindihan ang sariling sulat. Malito ka ba naman sa punyemas na enumeration kasi dalawang set ‘yung ibigay sa inyo.  Wala akong masisi. Wala.

Kaya gusto kong aliwin ang sarili ko sa kantang mga inlab lang ang nakakarelate.

At hulaan mo ngayon kung ano itong L na biglang pumasok sa mamasa-masang kong kukote (basa kasi kanina pa gamit :))

Libog? ‘Wag kang bastos. Wholesome ako. Lust? In-ingles mo lang. Langis? Utang na loob, naghihirap na ang bansa. Alam ng lahat ‘yan. ANO?

Love. Isipin mo na na napaka-corny ko. Totoo. Mahirap magdiscuss ng pag-ibig ng isang taong walang alam gawin kundi puro kalokohan, kalaliman at quotable quotes. Ayaw sa korni eh. Nabasa n’yo na ba si Bob Ong? Wala akong matandaang naisulat n’ya ang kanyang buhay-pag-ibig doon, kundi ‘yung babaeng sinubok n’ya lang sa popular na matchmaking noon na Flames Hope Camel, na magkakatuluyan daw sila. Kaso nagpunta sa Japan. Di ba? Ang weird.

Pero sabi nga nila, sa bawat tawa at ngiti, may ibig sabihin. Gusto kong galugarin ang mga tawa ko na binahagi ko na sa lahat. At naniniwala ako na dalawa lang ang dahilan para maging corny ang isang tao: ‘pag inlove siya, o bitter/brokenhearted s’ya. Pero aminin natin, na kadalasan, dahil yun dun sa una. Kung wala diyan, ibig sabihin, hindi ka tao.

Etong kantang ‘to ang may sala kung bakit ko ipopost ang korning post na ito (na limang beses ko pinakinggan masabi lang na bina-background music ko ito.)

Ako, ‘yung isang taong korning-korni sa love. Sa cheesy na pick-up lines. Sa palitan ng matamis na iloveyou, iloveyoutoo, iloveyoumore, iloveyoumost, o kung anu-ano pa. Ang mga naging dabarkads ko kasi nitong college, asexual kong maituturing. Mga babaeng hindi nagkakagusto sa lalaki, dick hater ata, pero hindi naman lesbyana. Pero mannish kumilos. Kung nakokorihan ako sa L, sinampung ako sila.

Pero sabi nga nila, madali ngang husgahan ang mga bagay ‘pag di mo pa nararanasan.

Sino ba sila? Secret. Malabong naging tomboy ako nang walang lovelife. Kasi dun mo madidiskubre sarili mo. ‘Yun ang batayan.

Elemetary. Nainlove ako sa friend kong bakla dahil prinsesa niya ako kung ituring.

Hayskul. Nagkagusto na ako sa babae kasi chinita sya at mabait sa’kin. Utu-uto naman ako.

Hayskul. Fourth year. Nagustuhan ko ‘yung babaing biglang nagtanggal ng salamin, na buong gabi kong inisip, na parang may play button na paulit-ulit kong nakikita.

AT itong si babaing nakasalamin ang masasabi kong nagpawala ng aking katinuan. Tatawagin ko siya sa pangalang Iza. Kamukha niya kasi si Iza Calzado.

Valentine’s Day, year 2008. Hindi ako mapakali na wala akong mairegalo sa kanya. Kelangan meron. Kahit kapos ako noon, kaya nangutang ako, dapat meron. Bumili ako ng box ng chocolates at isang maliit na teddy bear na nakapatong sa kahong nababalutan ng plastic. Nagpasama sa friend kong tomboy din. Nakipag-away kami sa guard para makalabas ng campus para bumili ng gift wrapper like no other. Nakipag-away ulit sa guard para papasukin kami. Nag-cut ako ng klase sa CAT kasi, inaasikaso ko yung regalo, at pilit kong tinatago. MUKHA AKONG TANGA,  sabi nila, na sabi ko rin. Naibigay ko naman ng matiwasay, hindi ako ‘yung nag-abot, yung friend ko. Andun lang ako.

Pero kinabukasan, nabuking na ako ‘yun. Tanginapakyusaearth. Nawalan ako ng mukha.

College. Crush na ‘yung sumunod. Naalala ko siya sa kantang Poker Face. Hindi naman siya mukhang poker. Sakto lang naman ang face. Hindi naman n’ya kamukha si Lady Gaga. Naiimagine ko lang ata na kaboses niya.

And here she comes. Ang babaing mas matindi pa kay bagyong Iza.

Sino siya? Secret. 😛

Alam mo ‘yun mga bagay na hindi mo inaasahan, dumating? L comes when you least expect it. Nabago talaga ang buhay ko. Buong buhay ko, torpe ako. Natatakot mareject. Kasi nga, alam ko, ang babae, para lang sa lalaki. Kung may mahulog sa’kin, salamat. Pero suntok sa buwan ‘yun.

Pero iba siya. Siya ‘yung nagparamdam na pwede pala akong mahalin. Naappreciate niya lahat. Pagpapatawa. Sweetness. Thoughtfulness. Pero masyado ata akong nakampante. Torpe pa din. Hindi ko namalayang inlove na ako. Gusto ko manligaw, kaso personal kong aaminin. Kaso di kami nagde-date. Naunahan tuloy.

Pero umasa ako. Asang nabubulok. Nabulok ng isang taon. Nakahanap na ulit siya ng iba. Habang ako, siya pa rin.

Sa friendship nagsimula, sa friendship din natapos.

At pag inlove ka, mahirap itong itago. Nahalata ng friend ko na inlove ako dito kay ex-L (tae, parang size ng diaper) kasi, nung kinikwento ko daw siya, kumikislap ‘yung mata ko. Baka may faulty wire, teh.

Napakinggan ko lang yung kanta sa itaas,  bumalik sa alaala nitong dati kong L na isang taon ko hinintay kahit may syota na. May ilang araw, linggo, at malapit na maging buwan, na hindi ko siya kinakausap, ni ha ni ho. Okay na ‘yun, para maka-move on.

Masarap tumawa pag may meaning. Masaya mabuhay pag may kasabay ka sa lahat.

NGAYON. Wala. Walang laman. Pero may inspirasyon.

Mayroon akong classmate. Hindi naman kagandahang lalaki. Pero, ang imba (imabalance) ng mga naging jowa. Me sinabi ang pes. Bakit daw?

Ang mga taong cute, pinapakilig ka. Ang mga taong seksi o hot, pinag-iinit ka. Pero sa mga taong magaling magpatawa/ngiti, maiinlove ka.

Kung gaanon, di sana, wala nang stand-up comedian/ne na ngumangawngaw ng iyak dahil iniwan ng syota nila. E di sana, hindi ako malungkot.

Reality check: Kaakibat ng pagmamahal ang masaktan ka. Kasi, ‘pag nasaktan ka, dun mo malalamang nagmahal ka talaga.

Kung mahal mo ang isang tao, ipaglaban mo. Kung matalo ka, subok ulit. Kung wala na, tanggapin mo na. Acceptance is the key para maka-move on.

Ngayon ko naisip: CORNY talaga ang mga taong inlove. Kung kakausapin ko ang sarili ko, malamang, may kasama pang batok at kurot sa singit. Sabay tawa. Pero, that’s the most wonderful feeling na mararamdaman ng isang tao.

Kung nanalig ka dito, itaas mo ang kanan mong kamay, pagdikitin ang mga daliri, tumindig ng diretso, at irecite ito:

Ako, si (pangalan mo), ay naninindigang minsang naging corny/ay corny ngayon dahil nainlove na ng bongga. At ako, ay naniniwalang totoo ang sinasabi ni Katingera, na nagmukha rin akong tanga sa ngalan ng pag-ibig. Bilang kaisa niya, sumusumpa ako, ngayong ika (petsa, buwan at taon)  na ipagmamalaki na ako’y CORNY at TANGA dahil ako’y taong may pusong marunong magmahal.

Umayos ka. Seryoso ako. *impit na tawa*

Ang mga taong cute, pinapakilig ka. Ang mga taong seksi o hot, pinag-iinit ka. Pero sa mga taong magaling magpatawa/ngiti, mahuhulog ka.

Sana nga. Isang araw, may mabihag ako.

Super Suman

Hindi ko akalaing ang pagkakait ng signal sa mga Sun subscribers sa lugar namin ang kapestehang idudulot ni Basyang.

6:30. Kahit hinihili ng gravity pababa ang mga talukap ko,  inaakit ako ng malambot na unan at kutson, at minememe ng malamig na hininga ng bentilador, pinilit kong gumising. Ayoko ng ma-late this time at mapahiya ng prof ko. Bumaba na kasi ng -50 ang aking self-esteem buhat ng mapalayas sa isang subject.

Kumain ako, naligo. Pinaspasan ko na lang, dahil sa pagligo ako may pinakamaraming orasyon. Bihis… eto na.

Hinihanap ko ang damit kong me print na Starbucks, nasa labahan. Yung ‘baby milo’, nasa labahan. Yung may nakaprint na ‘love’, nasa labahan. Walanghiya. Hindi ata nakapaglaba. Kung yung mga pinaglumaang PE uniforms ko nung high school, mukha akong tatambay lang sa Pureza, at hindi babagay sa aking fitted na bell bottom na pants.

At may nakita akong blouse. With matching kuwelyo pa. Sinubukan kong isukat. Inipit ko ng konti ang nagmamayabang kong taba.  At sa wakas! nagkasya. Mukha akong hayskul sa Japan. Nag-eefort na lana akong maghanap ng bra na walang padding para hindi ako mairita.

Nakakahinga naman ako ng maluwag. Hindi ko nga lang matignan ng diretso ang salamin, dahil bumababa ang aking confidence ng isang dangkal. Pakiramdam ko, ngingisi ang salamin at mamamatay kakatawa.

Maraming salamat sa backpack ko, na kahit papaano ay natatakpan ang aking super flat na dibdib (wala kasing butones).  Pero pagdating ko sa skul, hindi pa man ako nakakaupo, damit ko agad ang unang napansin.

Nakakadiri.

Nakakasuka.

Sa kapatid mo yan no?

Anak ng …..

Apat na taon tayong nagsama, pero bakit..?

Natotomboy ako sa’yo.

Tapos makakatanggap pa ako ng text,Isang seksing umaga, ro! XD

Putek. Andaming reaksyon. Kesyo ganito, ganyan. andami nilang yayaw. Isa lang sagot ko: WALA NA AKONG DAMIT.

Sa totoo lang, muntik ko ng majombag yung kaklase kong babae. tae, honestly, ayoko ng tinging nanghuhubad! haha. Pero, alam kong JOKE lang yun.

Pinilit ko na lang kalimutan ang araw na ito. At sinisisi ko ang dalawang prof ko na di umatend ngayon. Kung pumasok sila, hindi sana ang mala-suman kong attire ang napagtritripan ng mga kaklase ko.

Pero minsan lang to. Pag lumaban na kami sa PEP.  Patay tayo jan.

Sa mga hindi pa nakakakita sa akin, salamat. nabawasan na yung pangamba kong tawanan ng buong mundo pag naimagine nila ang suot ko ngayon.

“Activists Journ students should be kicked out”- Bb. Chairperson

Damang dama ko naman ang tumatalsik nilang laway, ang nanlalagkit nilang balat, at ang umaapoy na prinsipyong hindi dapat kinukulong ang kaalaman sa apat na sulok ng silid-aralan. Pag nakiupo ako sa kanila, pakiramdam ko, ayoko ng tumayo. Para akong sponge: andami kong naaabsorb sa kanila.

Pag sumigaw sila, magigising ang mga tutuli mo, parang naka-mute yung professor mo habang nagsasalita siya sa harap. Sinisigaw nila yung kadalasang ayaw nating marinig. Lalo na ng admin

                                                         *****

Babaeng bakla. iyan ang tawag sa kanya. Nakikiuso kasi sa lengguwahe ng kabataang moderno ngayon. Nanay ng mga anak ng pluma (kung pluma sya, isa syang pentel pen). Maingay. Gusto nya ng maingay pero may sense ‘daw. ‘ Sometimes, it seems like her mouth is talking faster than her brain (she’s defying science, then). Cool, ang hilig magmura. Sarcastic magsalita pero prangka.

                                                        *****

Paano kaya kung magsabay sa pag-iingay tong dalawang to? magugunaw ata ang 2nd lobby ng COC. matutuliro lahat ng journ students.

Malaki lang bunganga ng Chairperson namin. at dadaanin ka sa mura. Pero hindi natin pwedeng sabihin na ang mga aktibista ay walang laman ang utak.

at ang mainit na isyu na sumindak sa akin? ikikick out daw LAHAT ng aktibistang Journ students.

Ang PUP na siguro ang may pinakamababang tuition na State University ngayon. Para ka lang bumili ng Piattos sa tindahnan, dadayain ka pa ng tindera kaya mas mahal pa ng piso ang kinakain mo sa tuition ko. Pero paano kung ikikick out nga niya ang mga estudyanteng tulad ko na dito lang umaasa? sa eskwelahang ‘fount of knowledge’ ika nga ng aming Presidente? karapatan ng mga estudyante ang mag-aral. at ang edukasyon ay hindi dapat kinakalakal na kung saan ang ay kaya lang bumili ang makakakuha.

at isa pa: hindi naman maituturing na peste ang mga aktibistang ito. mas maituturing na peste ang mga estudyanteng pumapasok para lang sa baon, pumapasok dahil walang magawa sa bahay, o pumapasok habang kung saan-saan lang pumupunta.

Sa kabilang banda, hindi dapat kagatin ang kamay na nagpapakain sa iyo. Relax lang tayo dapat. Dapat igalang natin ang ating ina na syang gumagabay sa atin, ke baklang babae o butanding pa iyan. Kung tutuusin, maganda ang plano ng NANAY namin sa aming department. Journ students will shine. motto ata nya. Ayaw nya kasi ng kemeng mga estudyante, yung tipong titiklop na lang sa isang tabi dahil binilin ng Dean na dapat Journ students are supposed to read and write! Not to make noise! (nyemas, yung mga tinuturing nya din na anak na broadcasting students,  mas maingay pa sa pwet ng manok na di matae).

Kung papipiliin ako kung sino dapat manaig? WALA.

Respetuhan lang. Limitasyon sa karapatang tinatamasa. Wala namang bastusan ng kanya-kanyang prinsipyo sa buhay.

Update: alam ko, walang sense ang sinasabi ko. nawindang kasi ako sa balitang drop na ako sa Introduction to Communication Research na hawak ng aming Chairperson (parang kakabanggit ko lang) . Blangko ako ngayon. Sensya. Itry ko na lang ngumiti. 🙂