A Man That Cooks

Alam kong masyadong maraming problema ang Pilipinas at Pilipino na mas dapat kong pagtuunan ng pansin at mas karapat-dapat bigyan ng space. Pero, may bagay na medyo disturbing lang na madalas at dati ko pa napapansin.
Nakikita niyo ba ‘yung mga meme na lalaking topless na nagluluto na apron lang ang suot? O walang apron talaga? Usually sa “relationship goals” niyo makikita ‘yun.


Oo naman; may karapatan silang mag-topless dahil sa mala-pandesal nilang abs, sa katawan nilang perfectly-hubog sa gym. Hindi ka na rin lugi sa mukha, lalo na kung si James Reid ‘yan sa isang eksena sa Talk Back And You’re Dead kung saan nagluluto siya ng kanyang specialty na pang-Madrid Fusion– pritong itlog. Kumbaga, kanin na lang ang kulang. Sweet nga naman ang lalaking nagluluto sa kusina, kaysa sa puro “luto ng langit” ang alam o mangluto ng laban (lipat mo sa sports channel ang TV ninyo para malaman mong may cooking show rin dun).



Pero sa On The Wings Of Love ang eksenang ito.
Pero sa On The Wings Of Love ang eksenang ito.



Pero, nadudugyutan ako. Ako lang ba?


Hindi dahil hindi ko bet ang mga lalaki, dahil hindi ko rin naman gugustuhin na may babaeng mala-diyosa sa ganda at kaseksihan ang magluluto ng hapunan ko na wala siyang damit… OKAY! Sige, alam kong kanina ka pa naghihintay ng bastos na punchline, hindi na ako magmamalinis pa: magiging malaking pagsubok at katangunan kasi kung ‘ano’ o ang ‘dapat’ unahin na “kainin”!



Pero try to imagine: dumidikit sa katawan nila ‘yung amoy ng niluluto nila (nag-gigisa pala ng bagoong), tapos ‘yung pawis nila mula sa mga itim na baging sa kilikili nila, tutulo sa pagkain. Hindi mo alam kung ano ang mas manlilimahid: ‘yung kaldero o ‘yung katawan. Pasensya na, naalala ko kasi ‘yung eksena sa Imbestigador kung saan may ni-raid silang resto o karinderia o pagawaan ata ng pagkain tapos topless ang mga lalaki. Naalala ko rin nung junior high school ako, sa culinary class, nag-bake ang group namin ng Butterscotch cookies. Okay na sana, kaso may nakuhang silky-straight hair strand ‘yung kaklase kong tumikim ng cookies. Sarap!

Which reminds me of an incident with my best friend years ago.


Bilang mga baguhan pa kami sa Sintang Paaralan (kung nagets mo ito, school mates tayo!) namin noon, isa ang food hunting sa mga kinasabikan ko. Ang lunggaan ng Mascomm students ay hindi sa main campus, na mas lalong nagpa-thrill ng food hunting dahil monopolyo ang sistema ng bentahan ng pancit canton at katol sa likod ng building namin– ang tindahan Aling Panget. Pero natigil ang pagre-reyna niya nang sumulpot ang numero uno niyang karibal– si Aling Rapuzel, na obviously, titingalain mo para makabili ka sa taas ng kanyang tindahan.


So, food hunting sa main campus. Sa East at North wing pa lang, babalandra na sa’yo ang isang hilera ng food stalls: submarine (na natikman ko ata pero hindi ko maalala), iced tea na may myth na galing raw sa lagoon na pinaliliguan ni Shrek, at FEWA o ang footlong egg wrapped around. Pero hindi pa kami nasiyahan. Sa labas ng campus kami bumili dahil bukod sa kalaban namin ang ugong ng tren, mas may thrill maghanap ng pagkaing hindi masyadong naalikabukan.
Sa kasisingit at kakapasok sa mga looban, at sa wakas! Nakita namin ang karinderia na hindi ko na maalala ngayon, hahaha! Dun kami kumain ng breaded porkchop.


Pero may isang bagay na bumagabag sa best friend ko– ang dumi raw. Syempre, chineck ko ‘yung mga kubyertos at pinggan. Inamoy ko rin ‘yung baso kasi baka amoy-Mr. Clean.


“Hindi, nung bakla [na nagserve].”


Hindi ko alam kung ano ang magiging reaction ko nung mapadaan ulit ‘yung beki na nagserve sa’min [ang mga susunod na pahayag ay ipagpatawad ninyo, sana ‘wag niyo akong husgahan]  na mukhang pinaglihi sa Chocolate Hills: kulay-Cadburry ang balat na may sarili na atang ecosystem dahil mukhang fertilzed soil ang texture. In-imagine ko tuloy na magpo-photosynthesis agad ‘yung kapirasong munggo na mahuhulog sa balat niya. Isama mo pa ang blonde niyang buhok at namumutok na kuyukot dahil sa pekpek shorts, with matching spaghetti strap sando.


Ayoko na, gutom na ako, gusto ko nang kumain. Pero hindi na kami bumalik pa at itinigil na ang food hunting.


Alam kong medyo pilit ang pagkukumpara ko sa mga “shirtless chefs” na nakikita ko at ang nangyari samin– ang isa ay sa tamang presentation ng sarili at ang isang naman ay sa pisikal na itsura. Pero kung susumahin ang lahat na nasabi ko sa taas, babagsak pa rin tayo sa isang simpleng tanong: gaano ba kaimportante ang itsura ng taong nagluluto o nagse-serve ng pagkain sa’yo?  Base sa aesthetics ng food porn, paano mo malalaman kung kanino ka mawawalan ng appetite, o mapapalunok na lang kahit wala pa ‘yung pagkain? ‘Yan ba ang dahilan kung bakit ang mga may “pleasing personality” madalas ang nilalagay sa pinto ng mga restaurant? Pleasing personality nga di ba, hindi pleasing to the eyes? So dapat pumasa muna sa personality test o psychological test ‘yung tao para maging “pleasing” sa’yo? Which is, nakakatawa dahil wala namang dapat pumasa sa personality test, kaya halatang puro kagaguhan lang ‘tong sinasabi ko.


Again kids, sanitation. ‘Wag puro pagpapabebe. Kahit mukhang tyanak pa ‘yung nagluto, basta pizza, uupakan niyo agad for sure.


At bago ko tapusin ang post na ito, nung sinubukan kong maghanap ng mga photos para rito, typing “men topless cooking”, puro screenshots mula sa porn videos ang lumabas. So, alam mo na.





 Update!


Eto na nga! May nakita akong video na isang restaurant sa Japan na maggi-grill ng food for you– shirtless!
Advertisements

Where Do Broken Hearts Go?

Basta ang alam ko noon, title lang ito ng kanta ni Whitney Houston. Noong mga panahong bibili ako ng pocket wifi, ito ‘yung naiisip kong pangalan at ang password eh, kung saan ako madalas makikita dahil sa pagiging workaholic ko. Wala naman– gusto ko lang ipangalandakan noon na may pocket wifi ako: kukunin ko pa ang atensyon mo pero hindi ko ipapaalam siyempre ang password. Pero hindi ako nakabili ng pocket wifi at hanggang ngayon ay nakikigamit lang ng resources ng aming kumpanya. Kaya ang title sana ng kanta ay hindi pa rin naging pangalan ng pocket wifi.

Hanggang sa hindi na siya naging title lang ng kanta. Binili ng pelikula ang kantang ito at ibinato sa ang tanong sa mga manonood. Hanggang sa ang title lang sana ng kanta ay nagkaroon ng quotation marks sa unahan at sa dulo ng iisang pangungusap na ito. Unti-unti, hindi na siya binalot ng melodya: nagkaroon siya ng laman. Isang damit na sa wakas ay maraming gustong bumili, ilang beses sinilip sa mga tukador ng clothing line, hinanap kung saan meron at magkano nga ba.

Pumatok sa mga manonood. Ang rhetorical question ay naging palaisipan na ngayon.

Sa mga tindera sa palengke.

Sa mga gumagawa sa factory.

Sa mga negosyante sa Makati.

Sa mga panginoong maylupa

Sa mga tambay, na ilan ay suma-sideline sa pagiging snatcher.

Sa mga taxpayers at sa mga umaasa pa rin sa isusubong pagkain ng magulang

Sa mga taong araw-araw binabaybay ang EDSA, sa mga nakikipagdigma sa sariling pwesto sa MRT, sa mga nasa loob lang ng bahay umulan o umaraw. Sa mga taong sobrang busy sa buhay pero nakukuhang magising ng alas-dos ng madaling araw para magmukmok. Hindi na nila pinapakinggan ang dating title ng kantang ‘yan: iniisip kung magkano, kung nakanino, kung papaano at kung nasaan nga ba.

Sa Norte? Bakit nga ba nagpupunta sa Norte kapag gusto mo mapag-isa at mag-soul search? Kasi malayo sa magulong urbanidad? Kasi malamig ang panahon? Siguro. Dahil sa klima eh, siguradong magsasara ang pores mo at aasa ka na pati tear ducts mo at ilong mo ay magbabara. Para wala nang aagos.

Saan sa Norte?

Sa Baguio? Maraming tao.

Sa Sagada? Malayo pa ulit.

Sa Mt. Kiltepan? Maraming lovers na dun ngayon, baka umiyak ka lalo.

Sa Batanes? Paano kung bumagyo?

Sa Vigan? Romantic masyado.

Sa Pagudpud? Beach please.

Bakit ayaw nila sa Visayas? O sa Katimugan? Sa Cebu, pwede. Sa Davao, safe ka pa sa mga mananakit at manloloko at magnanakaw– ng pera at puri at ng feelings. Sa Zamboanga? Sa Sulu? Sa Tawi-Tawi?

Kung namamahalan ka, pwede ka naman sa malapit lang.

Dito kasi talaga nagpupunta, ang mga pusong nasira. Hindi siya glue o MIghty Bond o packing tape na pagdidikit-dikitin uli na parang jigsaw puzzle. Pwede kang magsama ng barkada. Pwede mong lunurin sarili mo sa alak. Pwede kang mag-amoy ashtray. Pwede mong singhutin ang chicken sisig. Pwede kang sumamba sa inidoro pagkatapos. Walang mangingialam pati kung paano ka kumanta.

Kahit parang kinakaskas na bulok na yerong sinubok ng dekada ang boses mo.

Kahit parang iniipit ang utong mo, o tinadyakan sa bayag.

Kahit para kang sumasamba sa diyus-diyusan.

Kahit nilulunok mo isa-isa ‘yung alpabetong Pilpino.

Kahit para kang nalulunod dahil panay ang singhap mo.

Kahit nadadagan ng mura at poot ‘yung lyrics ng kanta.

Wala kang dapat ipag-alala na baka magtampo si Whitney Houston sa’yo dahil hindi mo kinanta ang kanta niya. Kasi dito, walang manghuhusga sa’yo.

281677_1906958238444_5447745_n

‘Wag mo lang tignan ‘yung score.

Bakit Nga Ba?

My bestfriend told me, to write down every little thing that makes me feel down: ultimo ata pagkahulog ng G-TEC kong ballpen na gusto kong iyakan dahil bumaliko ang point.

Pero sa lahat ata ng masarap sanang isulat, ikaw ang pinakamahirap. Sa lahat ng umidlip sa balikat ko at nahagip ng paningin ko, ikaw ang pinakamasakit isulat. Oo, tangina, pati ‘yung first and one true love kong pagsusulat, hindi ko na maitugma sa’yo.

Hi,

Ang lungkot-lungkot ko.

Wala. Di ako naiiyak. Pero maraming gumugulo sa isip ko. Kasama ka doon.

Sa dami ng (?) at (!), andito na ang (,). At inaasahan ko na ang bagay na kinakatakot ko, ang (.). Pero umaasa pa rin akong manganganak ito at magiging (…)

Marami akong gustong sabihin. Pero bukod sa wala na akong lakas ng loob, siguradong tatawanan mo ako o tatapunan ng irap, kaya nagkasya na lang ako sa mga bantas. Niligtas na naman ako ng balarila.

Humihingi rin ako ng tulong sa prosa. Makakuha lang ako ng tyempo. Makapagkape lang ako, hintayin mo. Gagawan kita ng love letter. ‘Yung ikaiiyak mo, (hindi ko lang alam kung sa tuwa o sa lungkot o sa pagkapoot).

‘Yung tipong, nagdaan na ang maraming rebolusyon at ebolusyon, pero ikaw, parang tuod pa ring ginugupo ng isang pirasong papel na dinungisan na ng kumupas na tinta ng ballpen.

Tipo ng love letter na wala na ang mga letra; umaasa ka na lang sa memorya.

Random Shits 4

Wingardium leviosa!
Aba, magaling ka pala
Lumutang agad ang poong Maria.
Gamit lang ang tuyong dahong
Binilot sa palara.

——-

Alas-onse y media,
Traffic sa EDSA
At least maaayos pa
Ang sumabog na mascara
Bago humarap sa dambana

——-

Iniikot sa hintuturo
At ibinato ng ubod ng lakas
Tila siya mandirigma
Gayong yoyo lang ang laruan niya

Pagdating ng hapon
Isinuot ang sumbrero
Mistula siyang Mejicano
Habang hinahabol ang kupad ng toro

Inikot sa ere, sabay hagis
Tawa niyang humagikgik
Nang sumapol ang bilugang lubid
Sa sungay ng kaaway

Matapos matuyuan ng pawis
Iuugoy ka ng duyan
Mula sa pinaglumaang gulong
Isinabit sa punong magapok

Hindi ba’t kay kulay ng buhay?
Mga munting paang nasa putikan
At ang mabigat lang na problema
Ang pagkakapigtas ng tsinelas?

Ika’y tumanda, sa mundo’y napoot
Ang mga lubid, muling nilaro
Hindi ba’t mas makulay ang buhay
Sa loob ng lubid; sa leeg isinuot?

Random Shits 3

*hikbi*

– Buti napadalaw ka. Kung ayaw mong kumpare mo ang dumalaw sa’yo.

– Siya nga pala. Tataya ka ba? May bingguhan mam’ya.

—————

Sapat na sa kanya ang chicharong sinabawan ng suka. Isang subo ng kanin, tapos na.

Hindi siya construction worker, pero ganun siya kumain. Mag-aala una na. Kailangan niyang paspasan ang pagkain. Kesihadong amoy-chlorine ang kamay niya. Paki ba nila. May supot naman siyang gamit kahit wala siyang kutsara.

Kinsenas na ngayon. Sa wakas, makakabili na rin ako ng pritong manok. ‘Yung paborito ni bunso na may kasamang laruan.

‘Tay, bili mo ‘ko nun. Madami naman akong stars. Kita mo? sabay labas ng braso niyang binurdahan ng asul na mga talang may nakalagay na very good. Sa gabi-gabing panonood nila ng teleserye, sa pagitan ng mga patalastas, laging tinatakam ng mga batang mukhang Amerikano ang bunso. Kakagat ng manok, isasawsaw sa gravy, tapos kakagat ulit. Hindi mo na iisipin kung naghuhugas pa ba ‘yun ng kamay pagkagaling sa kung saan. Basta kakagatin nila ‘yung manok na ‘yun na galing sa isang bucket na akala mo, puno talaga. Maririnig ng bunso ang lagutok ng coating habang nagsisilahusan ang mantika.

Sasabayan ‘yun ng bunso. Habang ningangabngab ang ulo ng galunggong o kaya’y kangkong na nilublob sa bagoong.

Ala una na. Tawag na siya ng boss.

Mahinang katok ang kanyang pinakawalan sa makinis na pintuan, habang hawak sa isang kamay ang sprayer. Magalang siyang pumasok. Inabutan niya ang boss na nagkukukos ng mga card sa kanyang mesa gamit ang dollar coin na koleksyon niya sa ilalim ng maliit na estatuwa ni Buddah. Iniligpit niya ang mga pinagkainan nito. Natambad sa kanya ang pritong manok na sa tantya niya’y nakakatatlong kagat pa lang; kalahati lang ang naubos sa kanin at nagpapawis ang coke na nasa paper cup, pero halos puno pa ito. Hindi na siya magtataka kung nasa isang shooting ng tv commercial ang boss niya kanina: dahil mukhang pang-commercial ang pagkakakagat sa manok.

At iyon, ang manok na gusto ng kanyang bunso.

Matapos niyang itapon ang napagkainan, bumalik siya sa opisina ng kanyang boss. Abala na ito sa mga papeles. Hindi na ito nagkakaskas ng card. Bilang likas siyang usisero, sinilip niya ang card. Galing iyon sa fast food chain kung saan nag-order ang kanyang boss. Pa-raffle ata.

– Sa’yo na ‘yan.

– Ho?

Pero wala na siyang narinig na sagot. Agad niya itong dinampot at binasa. 2 piece fried chicken and sundae, 50% off! Plus free Superman toy! Spaghetti and cheese burger plus mashed potatoes only for…

Hindi na niya tinapos ang pagbasa. Basta pagkauwi niya, pupunta siya dun.

Ilang hakbang, pagkapasok pa lang sa pintuan na may nakaismid na guwardiya, naamoy na niya ang piniritong manok. Pumila agad siya.

Sir Good evening! May I take your order? Naglabas siya ng isandaang buo. Kasama ang card na binili ng kanyang boss.

– Ay sir, hindi po rito ‘yan. Next please!

– Teka lang ho Miss…

– Next na po Sir. Dun na ho kayo. Maraming nakapila.

Inilabas niya ang maliit na brown envelope. Dalawang libo. Pambayad ng kuryente, ng tubig, kay Ka Amor. Tsaka na lang, bunso.

Umalis siyang nabusog na lang sa amoy ng fried chicken. Nakaismid pa rin ang guwardiya. Sumadal siya sa nakaparadang kotse. Sinilip-silip ang mga card na bigay ng kanyang boss.

Napatingin na lang siya sa mga kotseng pumapasok sa gilid ng fast food chain na iyon. Sinilip niya ang mga kotseng pumapasok.

Sinilip niya ang kanyang mga card. For Drive-Thru Only.

Tsaka na’ng manok mo, bunso. Mangangarnap muna ‘ko.

Nangumpisal sa harap ng Gin bulag ang bente-dos anyos.

Mag-aa-alas dos na. Ang sabi ko, hindi ako aabutin dito ng ganitong oras. Ito na lang rin kasi ‘yung oras ko para magpahinga– ang magmuni-muni at magsulat. Makakapasok ako bukas ng maaga, manalig tayo.

Pero hindi siguro mahirap gumising ng maaga kung may gigising sa’yo; ‘yung taong gusto mong maging kahati ng unan mo hanggang pagtanda mo.

*nagkatinginan tayo. kunyari, nakatutok mata mo sa computer*

Alam kong alam mo kung saan ito patutungo. Ginusto ko ito, at alam kong gugustuhin mo rin. Kung mali ako sa pangalawa kong sinabi, mabuti pa’y sumuko ka na. Matulog ka na lang o patulugin mo na lang ang pobre mong computer o telepono.

 

 

 

 

 

 

At dahil nandito ka na sa puntong ito, alam kong gusto mo ring mabasa. Sige na, libre na manghusga.

Ano ba kasi ‘yun? Pag-ibig. Tang’nang ‘yan.

Pero teka, gusto kong uminom muna, pampalakas ng loob. ‘Wag nating kalimutang mag-alay ng isang shot sa demonyo raw. Para hindi tayo ma-choke dahil siguradong malulunok natin ang utak natin sa pag-uusapan natin.

Bente-tres anyos na ako sa mga susunod na buwan. Pero hindi ko pa naranasan maging committed. Kadalasan, bitin ang love story ko. Bitin ‘yung pantalon. Hindi na kasya, pinipilit ko pa. Hindi kasi ako nagtatapon basta-basta ng mga bagay na napamahal na sa’kin.

Minsan, iniisip ko, may mali ba? Ang pangit ko ba? Siguro. Pero may mga success story naman na kahit parang nilamukos ng mga nagdaang rebolusyon ang mukha, makikita mo, may ka-holding hands. Sa dami rin naman ng taong nakasalamuha ko, may ilan din namang nagpaloko sa bitag ko. Masyado na lang siguro akong naging mapili sa pantalon na susuotin.

Pangarap kong manligaw. Alam kong ginasgas na ng mga apo ni Melchora Aquino ang panunuyo, pero ano ba naman ‘yung magasgasan nang kaunti ang pride ko bilang makabagong tao sa ngalan ng kundiman? Gusto kong maramdaman na kailangan niya ako: taga-hugas ng plato, taga-paligo ng pusa niya. Gusto ko maramdaman na siya si Paraluman, at isa akong maginoo pero medyo bastos. Joke.

Gusto ko, parte ng panunuyo ko ‘yung ihahatid ko siya sa opisina, o susunduin hanggang sa lugar na hindi ako maiispot-an ng tanod na barkada ng tatay niya. Out ka na? Papunta na ako d’yan. Teka, nag-lunch ka ba? Ano’ng gusto mo? Dahil bukod sa mahal ang isang bugkos ng roses lalo kapag hindi Valentine’s day, nakokornihan ako.

Gusto ko ‘yung araw-araw, may inaabangan ako. Kahit nakaka-stress ang text at tawag sa’yo ng mga boss mo, maaalis ‘yan kapag nabasa ko ang pangalan niya sa inbox ko, o kahit message lang sa Facebook. Kumbaga sa libro, may foreword siya na ikukuwento para sa isang chapter ng buhay niya sa araw na darating.

Susubukan niya akong kilalanin: paborito kong pagkain, pinaka-ayaw kong artista, pinaka-badtrip kong araw. Susubaybayan niya ‘yung blog ko, babasahin niya bawat letrang itinipa ko at ituturing itong painting na gusto niyang iuwi sa bahay at isabit sa dingding ng kwarto niya. Tapos, magiging laman ako ng statuses niya at tweets. Pahapyaw lang. At kung sisipagin man siya, magiging laman ako ng blog posts niya.

Gusto ko, kapag sinilip ko siya sa mga mata niya, maiintindihan ko ‘yung mga gusto niya sabihin kahit hindi siya magsalita. Tapos,  ‘yung buong katawan ko, magiging maligalig sa presensya niya, sa kabila ng panlalamig dahil sa pinaghalong kaba at kilig. Ilalagay ko ‘yung kamay ko pahalang sa ilalim ng ilong ko, o ng mata ko kapag nakapila kami sa istasyon ng LRT o bus kasi ganun lang siya kataas. Syempre maaasar ‘yun. Aasarin ko ulit. Repeat again.

Bukod sa kaweirduhan ng katawan, magiging malaya rin ang kamay ko na gumalaw kapag kasama siya. Sa ulo, sa balikat, sa buhok. Tapos ‘pag wala akong magawa, titirintasin ko ‘yung buhok niya. Kapag nabuhol na, susuklayin ko, hahaplusin, aamuyin. Huhulaan ko kung anong kulay ng Creamsilk conditioner ang gamit niya. Tapos, masisilip ko siyang di-magkandatuto sa pag-aayos ng damit at retouch sa salamin ng CR. Kasi, alam niyang paparating na ako.

Isang best friend na kasama ko mula sa kalokohan hanggang sa tagumpay– mula sa pagwa-one-two-three ko sa jeep hanggang sa job promotion ko na mas masaya pa siya kaysa sa’kin. ‘Yung nakikita kong masaya siya na natutupad ang mga pangarap ko.

Isang partner na kapareho ko ng kulay ng pajama, kausap ko bago ako matulog. Kinukwentuhan ko ng mga nangyari sa’kin sa isang buong araw. ‘Yung kahit na sa pinakamadidilim na sulok ng buhay ko, mangangapa siya ng dalawang bato para ikiskis ‘yun, gumawa ng apoy para hindi ako malamigan, at makita ko ‘yung daan papalabas. Siya na lagi kong madadatnan sa kusina tuwing umaga, na ipaparamdam sa’kin na hindi ako dapat matakot na kahit magising ako ng tanghali, may nakahanda pa ring sinangag at tapa.

Pasensya na. Gabi na kasi. ‘Wag na rin tayong matulog. Tutal, wala namang gigising sa’tin bukas.