A Man That Cooks

Alam kong masyadong maraming problema ang Pilipinas at Pilipino na mas dapat kong pagtuunan ng pansin at mas karapat-dapat bigyan ng space. Pero, may bagay na medyo disturbing lang na madalas at dati ko pa napapansin.
Nakikita niyo ba ‘yung mga meme na lalaking topless na nagluluto na apron lang ang suot? O walang apron talaga? Usually sa “relationship goals” niyo makikita ‘yun.


Oo naman; may karapatan silang mag-topless dahil sa mala-pandesal nilang abs, sa katawan nilang perfectly-hubog sa gym. Hindi ka na rin lugi sa mukha, lalo na kung si James Reid ‘yan sa isang eksena sa Talk Back And You’re Dead kung saan nagluluto siya ng kanyang specialty na pang-Madrid Fusion– pritong itlog. Kumbaga, kanin na lang ang kulang. Sweet nga naman ang lalaking nagluluto sa kusina, kaysa sa puro “luto ng langit” ang alam o mangluto ng laban (lipat mo sa sports channel ang TV ninyo para malaman mong may cooking show rin dun).



Pero sa On The Wings Of Love ang eksenang ito.

Pero sa On The Wings Of Love ang eksenang ito.




Pero, nadudugyutan ako. Ako lang ba?


Hindi dahil hindi ko bet ang mga lalaki, dahil hindi ko rin naman gugustuhin na may babaeng mala-diyosa sa ganda at kaseksihan ang magluluto ng hapunan ko na wala siyang damit… OKAY! Sige, alam kong kanina ka pa naghihintay ng bastos na punchline, hindi na ako magmamalinis pa: magiging malaking pagsubok at katangunan kasi kung ‘ano’ o ang ‘dapat’ unahin na “kainin”!



Pero try to imagine: dumidikit sa katawan nila ‘yung amoy ng niluluto nila (nag-gigisa pala ng bagoong), tapos ‘yung pawis nila mula sa mga itim na baging sa kilikili nila, tutulo sa pagkain. Hindi mo alam kung ano ang mas manlilimahid: ‘yung kaldero o ‘yung katawan. Pasensya na, naalala ko kasi ‘yung eksena sa Imbestigador kung saan may ni-raid silang resto o karinderia o pagawaan ata ng pagkain tapos topless ang mga lalaki. Naalala ko rin nung junior high school ako, sa culinary class, nag-bake ang group namin ng Butterscotch cookies. Okay na sana, kaso may nakuhang silky-straight hair strand ‘yung kaklase kong tumikim ng cookies. Sarap!

Which reminds me of an incident with my best friend years ago.


Bilang mga baguhan pa kami sa Sintang Paaralan (kung nagets mo ito, school mates tayo!) namin noon, isa ang food hunting sa mga kinasabikan ko. Ang lunggaan ng Mascomm students ay hindi sa main campus, na mas lalong nagpa-thrill ng food hunting dahil monopolyo ang sistema ng bentahan ng pancit canton at katol sa likod ng building namin– ang tindahan Aling Panget. Pero natigil ang pagre-reyna niya nang sumulpot ang numero uno niyang karibal– si Aling Rapuzel, na obviously, titingalain mo para makabili ka sa taas ng kanyang tindahan.


So, food hunting sa main campus. Sa East at North wing pa lang, babalandra na sa’yo ang isang hilera ng food stalls: submarine (na natikman ko ata pero hindi ko maalala), iced tea na may myth na galing raw sa lagoon na pinaliliguan ni Shrek, at FEWA o ang footlong egg wrapped around. Pero hindi pa kami nasiyahan. Sa labas ng campus kami bumili dahil bukod sa kalaban namin ang ugong ng tren, mas may thrill maghanap ng pagkaing hindi masyadong naalikabukan.
Sa kasisingit at kakapasok sa mga looban, at sa wakas! Nakita namin ang karinderia na hindi ko na maalala ngayon, hahaha! Dun kami kumain ng breaded porkchop.


Pero may isang bagay na bumagabag sa best friend ko– ang dumi raw. Syempre, chineck ko ‘yung mga kubyertos at pinggan. Inamoy ko rin ‘yung baso kasi baka amoy-Mr. Clean.


“Hindi, nung bakla [na nagserve].”


Hindi ko alam kung ano ang magiging reaction ko nung mapadaan ulit ‘yung beki na nagserve sa’min [ang mga susunod na pahayag ay ipagpatawad ninyo, sana ‘wag niyo akong husgahan]  na mukhang pinaglihi sa Chocolate Hills: kulay-Cadburry ang balat na may sarili na atang ecosystem dahil mukhang fertilzed soil ang texture. In-imagine ko tuloy na magpo-photosynthesis agad ‘yung kapirasong munggo na mahuhulog sa balat niya. Isama mo pa ang blonde niyang buhok at namumutok na kuyukot dahil sa pekpek shorts, with matching spaghetti strap sando.


Ayoko na, gutom na ako, gusto ko nang kumain. Pero hindi na kami bumalik pa at itinigil na ang food hunting.


Alam kong medyo pilit ang pagkukumpara ko sa mga “shirtless chefs” na nakikita ko at ang nangyari samin– ang isa ay sa tamang presentation ng sarili at ang isang naman ay sa pisikal na itsura. Pero kung susumahin ang lahat na nasabi ko sa taas, babagsak pa rin tayo sa isang simpleng tanong: gaano ba kaimportante ang itsura ng taong nagluluto o nagse-serve ng pagkain sa’yo?  Base sa aesthetics ng food porn, paano mo malalaman kung kanino ka mawawalan ng appetite, o mapapalunok na lang kahit wala pa ‘yung pagkain? ‘Yan ba ang dahilan kung bakit ang mga may “pleasing personality” madalas ang nilalagay sa pinto ng mga restaurant? Pleasing personality nga di ba, hindi pleasing to the eyes? So dapat pumasa muna sa personality test o psychological test ‘yung tao para maging “pleasing” sa’yo? Which is, nakakatawa dahil wala namang dapat pumasa sa personality test, kaya halatang puro kagaguhan lang ‘tong sinasabi ko.


Again kids, sanitation. ‘Wag puro pagpapabebe. Kahit mukhang tyanak pa ‘yung nagluto, basta pizza, uupakan niyo agad for sure.


At bago ko tapusin ang post na ito, nung sinubukan kong maghanap ng mga photos para rito, typing “men topless cooking”, puro screenshots mula sa porn videos ang lumabas. So, alam mo na.





 Update!


Eto na nga! May nakita akong video na isang restaurant sa Japan na maggi-grill ng food for you– shirtless!

“Activists Journ students should be kicked out”- Bb. Chairperson

Damang dama ko naman ang tumatalsik nilang laway, ang nanlalagkit nilang balat, at ang umaapoy na prinsipyong hindi dapat kinukulong ang kaalaman sa apat na sulok ng silid-aralan. Pag nakiupo ako sa kanila, pakiramdam ko, ayoko ng tumayo. Para akong sponge: andami kong naaabsorb sa kanila.

Pag sumigaw sila, magigising ang mga tutuli mo, parang naka-mute yung professor mo habang nagsasalita siya sa harap. Sinisigaw nila yung kadalasang ayaw nating marinig. Lalo na ng admin

                                                         *****

Babaeng bakla. iyan ang tawag sa kanya. Nakikiuso kasi sa lengguwahe ng kabataang moderno ngayon. Nanay ng mga anak ng pluma (kung pluma sya, isa syang pentel pen). Maingay. Gusto nya ng maingay pero may sense ‘daw. ‘ Sometimes, it seems like her mouth is talking faster than her brain (she’s defying science, then). Cool, ang hilig magmura. Sarcastic magsalita pero prangka.

                                                        *****

Paano kaya kung magsabay sa pag-iingay tong dalawang to? magugunaw ata ang 2nd lobby ng COC. matutuliro lahat ng journ students.

Malaki lang bunganga ng Chairperson namin. at dadaanin ka sa mura. Pero hindi natin pwedeng sabihin na ang mga aktibista ay walang laman ang utak.

at ang mainit na isyu na sumindak sa akin? ikikick out daw LAHAT ng aktibistang Journ students.

Ang PUP na siguro ang may pinakamababang tuition na State University ngayon. Para ka lang bumili ng Piattos sa tindahnan, dadayain ka pa ng tindera kaya mas mahal pa ng piso ang kinakain mo sa tuition ko. Pero paano kung ikikick out nga niya ang mga estudyanteng tulad ko na dito lang umaasa? sa eskwelahang ‘fount of knowledge’ ika nga ng aming Presidente? karapatan ng mga estudyante ang mag-aral. at ang edukasyon ay hindi dapat kinakalakal na kung saan ang ay kaya lang bumili ang makakakuha.

at isa pa: hindi naman maituturing na peste ang mga aktibistang ito. mas maituturing na peste ang mga estudyanteng pumapasok para lang sa baon, pumapasok dahil walang magawa sa bahay, o pumapasok habang kung saan-saan lang pumupunta.

Sa kabilang banda, hindi dapat kagatin ang kamay na nagpapakain sa iyo. Relax lang tayo dapat. Dapat igalang natin ang ating ina na syang gumagabay sa atin, ke baklang babae o butanding pa iyan. Kung tutuusin, maganda ang plano ng NANAY namin sa aming department. Journ students will shine. motto ata nya. Ayaw nya kasi ng kemeng mga estudyante, yung tipong titiklop na lang sa isang tabi dahil binilin ng Dean na dapat Journ students are supposed to read and write! Not to make noise! (nyemas, yung mga tinuturing nya din na anak na broadcasting students,  mas maingay pa sa pwet ng manok na di matae).

Kung papipiliin ako kung sino dapat manaig? WALA.

Respetuhan lang. Limitasyon sa karapatang tinatamasa. Wala namang bastusan ng kanya-kanyang prinsipyo sa buhay.

Update: alam ko, walang sense ang sinasabi ko. nawindang kasi ako sa balitang drop na ako sa Introduction to Communication Research na hawak ng aming Chairperson (parang kakabanggit ko lang) . Blangko ako ngayon. Sensya. Itry ko na lang ngumiti. 🙂